Vanaf het eerste moment is duidelijk dat Pere Faura iets wil van zijn bezoekers. Hij staat geduldig in het midden van de vloer en zoekt oogcontact met een ieder die binnenkomt. Wanneer het publiek eenmaal zit, gaat de muziek aan en danst Faura semi-nerveus op een nummer uit A Chorus Line. Dan wordt zijn dans vergezeld door synchroon lopende beelden uit de film. Ingenieus verweeft Faura de beelden met zijn acties op de vloer. Hij zegt dat een auditie als de liefde is en daarmee benoemt hij al vroeg een van de thema’s van het stuk: de onbeantwoorde liefde.
Maar er is gelukkig nog iets dat hem kan opvrolijken, er is altijd nog Singin’ in the Rain. Een film die hij op een soortgelijke manier samensmelt met de theatrale werkelijkheid van A Chorus Line. Alleen nu zijn er wat onverwachte elementen. De film hapert of de muziek stopt; toch verliest Faura de controle niet, hij hapert en stopt immers op dezelfde momenten.
Tussendoor filmt hij nog even iemand op de eerste rij: is dit de persoon die hij niet kent? Ongemerkt is deze toeschouwer terecht gekomen in een auditie, want de danser gebruikt de filmbeelden later in de voorstelling.
Daarin schuilt de kracht van de voorstelling. Voor Faura is film geen  behang maar een onderdeel van zijn voorstelling en zelfs van zijn leven. Dit wordt eens temeer duidelijk wanneer hij een film draait waarin hij zelf de ster is en zichzelf de liefde verklaart. Dankzij de techniek vindt Faura een (dans)partner en daarmee haakt hij aan bij een traditie. Een traditie die teruggaat naar de musicaldans uit de vijftiger jaren. In Anchors Aweigh danst Gene Kelly met Jerry de muis. Dit schijnt nogal een onderneming te zijn geweest, aangezien Jerry er later ingetekend moest worden. Kelly danste de scène met een fantoom als partner. In de jaren zestig wordt een gelijksoortige techniek opgepakt door Hans van Manen. In zijn stuk Live filmt hij danseres Coleen Davis en projecteert hij tegelijkertijd haar beeld op een groot scherm. Dat dit stuk nog steeds in reprise gaat belooft veel goeds voor Pere Faura’s This is a picture... De werkelijkheid opgeleukt met het beeld van de werkelijkheid, dat blijft boeien.

Door Jacobijn Zeijlemaker. Gezien in de Brakke Grond op 27 januari 2007. In het kader van Something Raw, Amsterdam.

CREDITS
concept en dans: Pere Faura,
video: Adnan Hasovic, 
muziek: Ivo Bol,
licht: Ellen Knops,
dramaturgie: Jeroen Fabius,
productie: Gasthuis