De referentie naar architectuur is de hedendaagse kunst niet vreemd. Artiesten allerhande documenteren de woonst, het stedelijke of de publieke ruimte als een veruiterlijking van het maatschappelijke leven, of thematiseren het bouwen an sich als een bemiddeling van sociale en politieke relaties. De collectieve toevlucht naar architectuur is dan ook niet geheel verwonderlijk. Zoals kunstcriticus Wouter Davidts recent aangaf, vormt de architecturale belofte van permanentie, zwaarte en materialiteit een vehikel van verzet tegen de algehele verijling en vervreemding van de hedendaagse beeldcultuur (1). Architectuur wordt meer dan eens binnen artistieke registers toegeëigend als een culturele expressie van de 'echte' wereld, daar waar de realiteit gaandeweg verglijdt in een mist van simulacra en simulaties.

Het seizoenseinde is voor twee operahuizen alvast geen reden om mentaal al op vakantie te gaan. Zowel in de Brusselse Munt als in De Nederlandse Opera staan twee ambitieuze producties geprogrammeerd. Brussel heeft de Poolse ster-regisseur Krzysztof Warlikowski in huis gehaald voor Verdi's Macbeth. Amsterdam brengt de wereldcreatie van A Dog's Heart, een opera van Alexander Raskatov geregisseerd door het Britse wonderkind Simon McBurney.

Sinds de jaren negentig is er een levendige cultuur ontstaan rond oude spelcomputers, zoals de Gameboy en Atari. Computers die overbodig lijken, worden liefdevol uit elkaar gehaald, gehackt en hergebruikt om (live) muziek mee te maken. Terwijl de rest van de wereld zijn oude spelcomputer zo snel mogelijk inwisselt voor een nieuw model, omarmen bepaalde kunstenaars juist de beperkingen van een oud toestel. Rond dit fenomeen retrotechnologie heeft het iMAL de expositie Playlist: Playing Games, Music, Art geopend.

The old garage space of Lokaal 01 is dusky and a bit chilly, it seems empty and swept out. But on entering I am immediately drawn to three middle-sized paintings hung prominently on the back wall. On the right two paintings of a water jug are hanging next to each other. They are loosely painted with wide brushstrokes and thin paint. Their style is swift; parts of the greyish canvas are left untouched, while the image is minimally indicated by a bold line that draws its contour.