Nog tot 14 maart loopt in het Gentse S.M.A.K. een wat ongewone maar bijzonder boeiende tentoonstelling. Onder de titel GAGARIN, the Artists in Their Own Words worden de eerste tien jaargangen van het gelijknamige tijdschrift gepresenteerd en geconfronteerd met kunstwerken van enkele van de vele kunstenaars die reeds in het eigenzinnige kunstblad aan bod zijn gekomen.

Eindelijk nog eens naar buiten, waar het theater zich altijd heeft afgespeeld. Met de hele groep toeschouwers gaan we op pad en gaan het metrostaion Yser binnen, net buiten de muren van KVS. Het is hier waar het echte Brussel opleeft: clochards, prostituees, migranten, culturele Vlamingen, nieuwsgierige toeristen...

Jaarlijks vindt in Leuven het Artefact Festival plaats. Pieter-Paul Mortier is voor het vijfde jaar op rij curator van dit festival voor kunst en media, en heeft er ondertussen zijn eigen stempel op gedrukt. Een gesprek over het huidige thema 'On Gaps & Silent Documents' en over de rode lijn die door alle festivaledities loopt. "De kunstenaars zijn er niet voor ons, wij zijn er voor hen."

Al meer dan tien jaar staan Eric Joris en CREW garant voor baanbrekende performances op de grens van theater, film en nieuwe media. Project per project sleutelt het Belgisch gezelschap aan een unieke technologie die de toeschouwer in staat stelt zelf deel te nemen aan een verhaal. Ook in CREW's nieuwste voorstelling, Line-Up, word je met een videobril en hoofdtelefoon door een fantastische wereld geleid op de grens van het (onaan)tastbare. En dat roept vragen op. Over theater, over nieuwe technologie en over de plaats van de mens in een wereld die steeds sneller draait.

In de 17e eeuw ontstond in Antwerpen een nieuw genre in de schilderkunst: de kunstkamer. Deze schilderijen tonen kamers boordevol kunst, musea in het klein voor de ware kunstliefhebber. Het Rubenshuis brengt een klein maar bijzonder mooi ensemble kunstkamers samen van Frans Francken de Jonge, Jan Breughel de Oude, Willem van Haecht en David Teniers de Jonge.

Begin dit jaar werd in Shanghai het kunstenaarsgezelschap MadeIn opgericht. De naam verwijst naar het herkomstlabel ‘Made in’, maar betekent hetzelfde als ‘zonder dak’ in het Chinees. Meesterkunstenaar achter dit alles is Xu Zhen (°1977), een provocerende artiest die de regels van de kunst graag hertekent met een zeer persoonlijke invulling van wat kunst dient te zijn. Samen met Europalia kunnen we nu ook in het S.M.AK. kennismaken met Xu Zhen en Madeln. Of de kunstenaar zelf zijn opwachting zal maken is zeer de vraag, want vliegangst houdt de man aan de grond. Voor Urbanmag bracht ik een bezoek aan de tentoonstelling.

“Ik heb geld en iedereen moet het weten!” Een leuze die nooit echt is weggeweest. Al eeuwen lang halen we alles uit de kast om toch maar beter te doen dan een ander. Cornelis van der Geest (1555 – 1638) was geen uitzondering. Hij riep Willem van Haecht bij zich en liet zijn collectie op 3 doeken vereeuwigen. Voor de eerste maal in de geschiedenis worden ze samengebracht en zijn ze te bezichtigen in het Antwerpse Rubenshuis.

De economische crisis is bijna ‘voorbij’ en sommigen hebben het nog niet gevoeld of erger nog, ze weigeren over de crisis te spreken. En als er dan crisis zou zijn, dan komt het goed want dan kan men rekenen op het kapitalisme. Betere tijden en geld zijn terug in een mum van tijd.

Pf! Het S.M.A.K. verwacht van me dat ik een blogbijdrage lever over de retrospectieve Plans d’évasion van de Belgische 'multimediale beeldhouwer' Michel François. Nou, het kan ernaar fluiten! Had het museum zijn vers gerekruteerde pennenridders maar even grondig moeten screenen. Dan was al subiet aan het licht gekomen dat ik een vluchtgevaarlijke escapist ben: telkens als ik het apocalyptische tweespan Verplichting & Verantwoordelijkheid zie opdoemen, pak ik nog vlugger mijn biezen dan een schrijnwerker die Jan De Cock per ongeluk 'collega' heeft genoemd.

De Noorse pianist Leif Ove Andsnes was even in het land om in Europese première zijn versie van Moessorgsky's Pictures from an Exhibition voor te stellen. Hij kreeg daarbij de hulp van de jonge Zuid-Afrikaanse kunstenaar Robin Rhode die op 6 projectieschermen zijn ding mocht doen. Samen wilden ze de grenzen van het klassieke concert verleggen. Daar zijn ze jammer genoeg niet in geslaagd.