Tarek Halaby en Sue-Yeon Youn zetten na een werkproces van een jaar hun duet op scène in het Something Raw festival. Hun samenwerking ontstond binnen de nog veilige muren van het P.A.R.T.S.-gebouw en vatte kiem door interesse van Tarek in de persoon Sue-Yeon.

Het festival Something Raw programmeert de Palestijns-Amerikaanse Tarek Halaby en de Spanjaard Pere Faura in een dubbelprogramma. Ze vinden allebei hun wortels in een gemeenschappelijke popcultuur. Beiden gebruiken ze er elementen uit om tot een persoonlijk, autobiografisch discours te komen. Beiden kaarten ze ook het thema liefde aan en vooral dan de moeilijkheden ervan. De ene maakt het wat morbider dan de andere, maar zowel bij Faura als bij Halaby loopt als rode draad ook het element van imitatie en het spelen met andere persona´s.

In ´Act of living – Catalogue of failure´ zet Nada Gambier een sociaal experiment op poten. Ze onderzoekt hoe mensen zich gedragen wanneer alle sociale structuren en regels wegvallen. Daarnaast loopt ook het falen van communicatie als een rode draad doorheen de voorstelling. In een niemandsland bewegen de dansers zich voort tussen gelatenheid en wanhoop, tussen bewustzijn en verdoving.

In Couple-Like tasten Ugo Dehaes en Keren Levi de grenzen van hun samenzijn af. Via een reeks bewegingen brengen ze een discours op gang dat schippert tussen zakelijk onderzoek en intimiteit, tussen dierlijkheid en menselijkheid. Hun voorstelling maakt deel uit van het programma dat het Vlaamse cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam op poten gezet heeft voor Something Raw, een internationaal dans en performance festival.

Nada Gambier, van Finse nationaliteit  en opgeleid in Londen en in P.A.R.T.S., verrast opnieuw door haar kritisch- cynisch en ironische omgang met de gangbare sociale codes. Haar vertrekpunt ligt binnen haar eigen ervaringswereld. Haar verlegenheid dwingt haar vaak de positionering van het individu binnen de sociale omgeving te bevragen. In een interview met Sally de Kunst verwijst ze duidelijk naar de drang  van elk individu om aanvaard te worden en de maatschappelijke druk die ons hiervoor de regels voorschrijft. Gematigdheid in alles is voor haar hierin de sleutel om te kunnen functioneren.

Bij de aankondiging van het werk van Keren Levi en Ugo Dehaes in het kader van het internationaal dansfestival Something Raw wordt de nadruk gelegd op de groei van intimiteit tussen twee individuen die zich zo als Couple-like binnen een gesloten ruimte gaan verhouden. De ruimte waarbinnen hun onderzoek geconfronteerd wordt met een publiek bevindt zich in het Vlaams cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam.

Een vrouw en een man, blootsvoets staan ze naast elkaar. Ze bekijken het publiek dat een plaats op de tribune zoekt in de verder lege zwarte zaal. Dan richten ze zich naar elkaar, raken elkaar met het puntje van hun neus. Na deze korte begroeting haken ze zich in elkaar vast om een begin te maken met wat je een zoektocht zou kunnen noemen. Naar elkaar, naar de verhouding tot elkaar en daarmee naar zichzelf.

Voor de tweede keer komt choreografe Keren Levi naar het jaarlijkse Internationale Dans en Performance Festival Something Raw in Amsterdam. Dit maal in samenwerking met Ugo Dehaes. Samen maakten ze Couple-like, een voorstelling die nu niet bepaald bruist van energie.

+18 jaar prijkt er op de aankondiging van de performance Snow White van de choreografe Ann Liv Young. Al eerder deed deze voorstelling veel stof opwaaien. De onbeschreven toeschouwer maakt zich op voor een avond geweld en vloeiende lichaamssappen. Want de duistere kant van Sneeuwwitje moet wel zwart zijn.

“Toen ik klein was zei mijn moeder dat je, als je geen goede verliezer kunt zijn, je ook nooit een goede winnaar kunt zijn.” De woorden van Actrice Halle Berry bij het in ontvangst nemen van de Golden Raspberry 2005 als slechtste actrice, voor haar rol in Catwoman. Halle Berry werd de derde persoon in de geschiedenis die de prijs ook echt kwam ophalen.

Zonder onderbroek ligt een vastbesloten Ann Liv Young als prinses op de grond, met op haar knieen balancerend haar vriendinnetje wiens voorbindpenis het inmiddels begeven heeft. Wat wellicht een schokkend moment had moeten zijn waarin korte metten wordt gemaakt met de mythe van de onschuld van Sneeuwwitje, lijkt na een eerdere overdaad aan naakt in de eerste plaats aandoenlijk. Het heeft wat weg van een spel van jonge kinderen die wel van sex gehoord hebben, maar nog niet precies weten hoe je ‘het’ moet doen. Als kijker bekruipt je hetzelfde gevoel bij knip-en-plak voorstelling van Young (25). Met haar ironische maniertjes en veelvuldig bloot probeert ze voortdurend te provoceren. In De Brakke Grond speelt ze echter voor een publiek dat daar niet van onder de indruk is.

Provocerend: niet echt. Something Raw: ook niet echt. Verantwoord: dat wel. Daarnaast is de voorstelling van Keren Levi en Ugo Dehaes uiterst aandoenlijk. Twee lichamen die elkaar betreden in één ruimte, mooie lichamen, dat ook nog eens.
In de voorstelling Couple like werken de Israëlische Keren Levi en de Belgische Ugo Dehaes voor het eerst samen. De chemie klopt en dat is te zien. Als liefde op het eerste gezicht. Zouden ze dan in het echt ook misschien samen…? Het ligt op het puntje van je tong. De titel van het stuk laat alles in het midden.

‘Iedereen communiceert maar sommige mensen zijn moeilijker te lezen,’ zegt choreografe Nada Gambier (Finland, 1980) naar aanleiding van het onderzoek dat ze deed voor haar voorstelling Act of Living – catalogue of failure in een interview.