Na Jeruzalem, Iqaluit en Bonanza streek collectief Berlin deze keer neer in Moskou, de hoofdstad van Rusland en wereldstad met het grootste aantal miljardairs per vierkante kilometer. Berlin gaat op zoek naar de ziel van de stad en brengt daarvoor een bont gezelschap personages samen: van circusdirecteur tot de voorzitter van Gay Russia. Moskou laat zich portretteren als een stad waarvan de inwoners taaie vechters zijn die proberen te overleven, en voor velen onder hen lijkt corruptie de enige uitvlucht.

‘Das Kapital op toneel brengen? Ja ok, maar…’. Met die ingesteldheid zullen er allicht velen naar de KVS-bol zijn afgezakt, oude hippies, oude yuppies, gebrand om elkaars ongelijk op toneel te zíen. Meer dan dat werden vragen gesteld, zodat de voorstelling een zwart-wit-karakterisering ontliep en eerder een muf jasje aantrok, assorti met het decor dat een oude burgerlijke huiskamer annex bibliotheek voorstelde. Die ze ons wel mee intrekken: met gezapige verhalen, een ritme van voor de installatie van de Berlijnse Muur, aftandse geluids- en videoapparatuur, en zo kan ie wel weer. De totaalindruk is nogal klef, maar blijft evengoed aan je kleven.

Het Kunstenfestivaldesarts 07 is bij wijlen te gebruiken als een prisma waarin het licht afbuigt en dingen zich herschikken. Zo vond ik tussen de brochure bij de Kfda-voorstellingen van William Forsythe in het Théâtre National een flyer waarop het Koninklijk Ballet van Vlaanderen een reeks opvoeringen aankondigt in hetzelfde Théâtre National. Niet toevallig, daarvoor zat natuurlijk hun flyer net in deze brochure, gaat het om Impressing the Czar, een choreografie van William Forsythe die hij als geschenk meegaf aan zijn medewerkster Kathryn Bennetts toen na het opdoeken van Ballett Frankfurt, Bennetts in Antwerpen het KBvV onder artistieke vleugels nam.
De diamanten die het genie van Forsythe in de danspoel gooide hebben recent te lande meer mooie rimpelingen opgeleverd. In april toonde het KBvV in wereldpremière Simulations, een choreografie van Jacopo Godani.

Decreation is een choreografische krachttoer van The Forsythe Company uit 2003, waarvan we tijdens het Kunstenfestivaldesarts een herneming mogen smaken. Uitgangspunt voor publiekslieveling William Forsythe is de gelijknamige opera van de Canadese schrijfster Anne Carson, waarin verhalen over liefde, jaloezie en de reis van de ziel naar God samenkomen.

And Then is de nieuwste performance van de jonge, Hongaarse Eszter Salamon. “Performance” staat expliciet op de voorflap van het programmablaadje en als de credits voor film, muziek, dans, dramaturgie, lichtontwerp en coproducenten langer blijken te zijn dan de korte inhoud, dan weet je al een beetje waaraan je je mag verwachten. Van alles een beetje, en finaal een mager beetje van alles.

“Kiss of Death’, of simpelweg ‘K.O.D.’ zoals het zichzelf verkiest te noemen, is een voorstelling waarvoor je best gewaarschuwd wordt. De ene wending rolt over de andere, schokschouderend, zoals de bewegingen van de acteurs. Het is een rommelpotje, bij voorkeur bijzonder chilled te serveren. Want ‘K.O.D.’ is een gecondenseerde luchtbel, plasticfolie over een diepvriesmaaltijd, een spook.

Wie beweert dat kunst zich in de ‘softe’ sector bevindt, is duidelijk nog niet naar Tore, de tentoonstelling met werk van Marcel Berlanger, gaan kijken. Vanaf 26 mei is Brussel een kunsttempel rijker, maar voorlopig is het gebouw Forest Wielemans oftewel Wiels nog één grote bouwwerf. We worden bij het binnenkomen al gewaarschuwd dat we enkel omhoog en rechtdoor mogen gaan, zeker NIET rechts of links, wat dat is ‘très dangereux!’. Met knikkende knietjes beklimmen we vervolgens de wankele aluminiumtrappen (met doorkijk!) aan de buitenkant van het gebouw tot aan de 3e verdieping, waar we opgelucht ademhalen. Nee, hedendaagse kunst is niet voor mietjes!

Wat als je betoog blijft steken in de modder van de markt ? Je pen niet door het asfalt raakt van een groot publiek ? Porno en aanverwanten zich ultiem opdringen ? Het is een aan Tsjechovs Trigorin verwante wanhoop die de Zuid-Afrikaanse regisseur Paul  Grootboom zeg maar autobiografisch door zijn voorstelling weeft. Noem het de orde van een gestructureerde overmacht, noem het botweg realisme. Als enkeling blijf je best beeldenstormer. Ook al staat, iedere dag weer, het zenit hoog in je hart. Verkracht en vernederd verwordt het zenit tot cijfer, die enige bruik- en zichbare maatstaf. Terwijl buiten de jungle woekert en geweld een doodgewoon voorbijganger is. Telling stories is opgetrokken uit ruwe klei en bijwijlen doordesemd met kurkdroge humor. En ook de cast moet niet onderdoen. Qua geloofwaardigheid zitten zij dicht op de nulgraad van de representatie.