Het Londense onedotzero is één van de meest gehypete en gerespecteerde crossmediale productiebedrijven van de laatste jaren. Naast het runnen van een eigen productiehuis organiseert onedotzero ook wereldwijd festivals waarin animatiefilmpjes worden vertoond van de meest toonaangevende regisseurs, grafische vormgevers en reclamemakers. In het kader van het Anima festival werden de compilaties Spectrum # 1 en Spectrum #2 vertoond. Ondanks de hoge kwaliteit en het eigenzinnige talent van veel van de bijdragen, is niet al het aangeboden materiaal even fris en vernieuwend als de kijker wordt voorgehouden.

Anima 2007, dat vanaf dit jaar een onderkomen vond in het Flageygebouw, werd op 16 februari feestelijk ingeluid door een Roemeens zigeunerorkest. Voor de openingsfilm, The Ugly Duckling and me, een Deens-Frans-Ierse productie, gebaseerd op het bekende verhaal van Hans Christian Andersen, zat Studio 4 - de grootste filmzaal van Flagey – al meteen goed vol en wie geen plaats vond op de begeerde parterre, ging met plezier op zoek naar een plaats op het voorste balkon.

Zoals het een goed festival betaamt, tracht Anima elk jaar een barometer te zijn voor al wat er binnen het genre leeft, vooral dan met zijn internationale selectie van kortfilms. Doorheen de 4 programmas’s die ik heb gezien (het 1ste van de vijf wordt besproken door Sam Steverlynck) werden zowat alle stijlen en tradities vertegenwoordigd, met soms wisselend succes. Dit doet vermoeden dat er bij de selectie bewust een panoramisch aanbod wordt nagestreefd, eerder dan enkel het allerbeste of vernieuwendste te willen tonen. Een te respecteren keuze.

Waar staat de Europese animatiefilm tegenwoordig in vergelijking met haar Amerikaanse en Japanse grote broers ? Visueel en stilistisch is het vrijwel onmogelijk “de Europese animatiefilm” als geheel te onderscheiden, maar enkele films bewijzen dat er wel degelijk een aantal inhoudelijke aspecten zijn die vreemd zijn aan de Amerikaanse of Japanse animatieindustrie.