De referentie naar architectuur is de hedendaagse kunst niet vreemd. Artiesten allerhande documenteren de woonst, het stedelijke of de publieke ruimte als een veruiterlijking van het maatschappelijke leven, of thematiseren het bouwen an sich als een bemiddeling van sociale en politieke relaties. De collectieve toevlucht naar architectuur is dan ook niet geheel verwonderlijk. Zoals kunstcriticus Wouter Davidts recent aangaf, vormt de architecturale belofte van permanentie, zwaarte en materialiteit een vehikel van verzet tegen de algehele verijling en vervreemding van de hedendaagse beeldcultuur (1). Architectuur wordt meer dan eens binnen artistieke registers toegeëigend als een culturele expressie van de 'echte' wereld, daar waar de realiteit gaandeweg verglijdt in een mist van simulacra en simulaties.

The old garage space of Lokaal 01 is dusky and a bit chilly, it seems empty and swept out. But on entering I am immediately drawn to three middle-sized paintings hung prominently on the back wall. On the right two paintings of a water jug are hanging next to each other. They are loosely painted with wide brushstrokes and thin paint. Their style is swift; parts of the greyish canvas are left untouched, while the image is minimally indicated by a bold line that draws its contour.

Ronald Detige (1978) is een jonge kunstenaar die op zoek is naar zijn eigen taal en die daarbij de twijfel niet uit de weg gaat. Terughoudendheid, fragiliteit en breekbaarheid zijn inherent aan zijn taal. Maar ook humor komt telkens terug.