Something to write about
Naar aanleiding van het Internationale Dans en Performance festival Something Raw (5 t.em. 9 februari 2008) in de Brakke Grond te Amsterdam organiseerde UrbanMag* een vierdaagse workshop rond danskritiek.
Met een groep van zes aspirant-journalisten bezochten we elke avond enkele voorstellingen, 's ochtends werden er begeleide schrijfsessies georganiseerd, en in de namiddag kregen de journalisten persoonlijke feedback door professionele critici (o.a. Pieter T'Jonck en Mirjam Vanderlinden).
Centrale vragen waren onder meer “Waar en hoe vinden we handvaten om over dans te schrijven?”, “Welke kijkstrategieën kan je aanwenden binnen het medium dans?”, met professionele critici werd gediscussieerd en overlegd, onze kijkervaring werd uitgebreid en ons schrijftalent uitgedaagd!
De resultaten van deze workshop en onze aspirant-journalisten vind je hieronder…
datum 21.05.2008
In een witte cirkel van licht spant en ontspant een lichaam zich als een bloem die sluit en weer open gaat. Cirkelgewijs tuimelt het traag rond de as. Lisbeth Gruwez vat zichzelf bij de kraag en ploft weer in elkaar zoals een grote levende long op en neer gaat in een borstkas. Door de boxen weerklinkt een krakende ruis en verder hoort men enkel het zware ademen van Gruwez. Ze balanceert steeds net boven de grond, als een pluim in de lucht, haar evenwichtspunten daarbij constant veranderend.
datum 20.05.2008
In het begin schiep God de hemel en de aarde. In How do you like my landscape is God een vrouw (Manah De Pauw) in een groen chirurgenpak met rond haar kleine handen rubberen handschoentjes.
datum 20.05.2008
Wat gebeurt er met een mens als je zijn zwaartepunt wegneemt? Dat onderzoekt Lisbeth Gruwez in haar eerste creatie, Forever overhead. Ze doet dit op een poëtische manier, vol zelfrelativering.
datum 20.05.2008
Manah Depauw en Bernard Van Eeghem leven zich uit met religie, chirurgie, plastic diertjes, en ketchup. Is How do you like my landscape een naïef spelletje? En met wie of wat wordt er gespeeld?
datum 27.03.2008
Een onzekere Carolien Hermans begint haar voorstelling met de aankondiging dat haar bijna 2-jarige dochtertje Lisa niet aanwezig is. En dat ze dat jammer vindt. Links van de scène staan wel Lisa’s laarsjes, opdat niemand haar zou vergeten. Ook Hermans zelf draagt laarzen, “voor de symboliek”. Deze mededeling zet de toon voor Conversation.
datum 27.03.2008
Het podium baadt in een ijl sfeertje, op een grote, grijze rots na is er enkel leegte. Een ruimte tussen hemel en aarde. Als een lichaam dat geen last lijkt te hebben van de zwaartekracht beweegt Lisbeth Gruwez zich langzaam en behoedzaam over het podium, alsof ze zweeft.
