Drie uur lang zou DJ Redo de chill-out ruimte van zaal België vullen met beelden en geluiden. Wij komen pas binnen als de strijd al volop aan de gang is. De eerste song die we horen krijgen is er één van eigen makelij. Redo draait niet alleen andermans gerief, maar kan zelf ook aardig overweg met synth en sampler.

Op de cover van Daiphlux' mini-cd botsen twee vliegtuigen boven een vallei ergens in de Alpen. De vliegtuigen en het traject dat ze aflegden, zijn een witte lijntekening. Op de achterkant van de hoes zie je ongeveer hetzelfde scenario, alleen hier botsen de tuigen niet. Eerst dacht ik dat dit traject in verbinding stond met dat op de voorzijde. Want Daiphlux' muziek blijft in eerste instantie behoorlijk binnen de lijnen, maar kan het toch niet laten hopeloos de verkeerde weg te kiezen en op bewogen routes op allerlei manieren te crashen. Maar tot zover het luchtverkeer.

Ze zullen het me niet graag horen, de jongens van Funckarma, maar hun muziek doet sterk denken aan die van Autechre. Zowel de geluiden, de melodieën als de arrangementen construeren een duidelijke link in onze hersenen. Veel hippe elektronicamensen zouden dit als negatief beschouwen. 'Al gehoord' is gelijk aan 'niet waardevol', luidt het vaak in die kringen.

Aim Records staat op 18 juli met verschillende live acts op de Gentse Feesten (naast de Baudelokapel). Samen met Tommy De Nys kijken we even vooruit op de feiten.

Het onderstaande interview werd via het Internet afgenomen. Het was een kwestie van vraag en antwoord, tot tweemaal toe. Ik schreef Don en Roel met oog op hun concert op de Gentse Feesten (18/07/2001 Aim-avond). Het was communicatie van muzikant tot muzikant, over muziek en wat erachter zit, over vrouwen en sequencers, over pop en nog wat.

Als de muziek van Daiphlux (zie recensie) af en toe van behoorlijk steady beats in gestructureerde chaos overgaat, dan moet men toegeven dat MVFS (alias Joey Mook) net het omgekeerde doet. We horen vooral hectische, nerveuze muziek die ten gepaste tijde afgewisseld wordt met tragere, eerder minimale stukken. MVFS maakt gebruik van 100% elektronische geluiden, denk ik, ze klinken in elk geval zo. Deze geluiden worden op een bepaalde manier gemanipuleerd en gecombineerd dat ze ruimtevullend de ruimte die ze vullen, benadrukken. Daar zorgen vooral de bizarre 'reverb'-effecten voor.

Magnum’ is een internationaal fotoagentschap. Het werd opgericht in 1947 door Robert Capa, Henri Cartier-Bresson, Georges Rodger en David Seymour. Vandaag telt het een zestigtal fotografen. Onder de titel ‘Magnum Millenium – essais sur le monde’ stellen zij ter ere van de vijftigste verjaardag van het agentschap, fragmenten uit hun werk ten toon. Aan de vooravond van het nieuwe millenium bieden de Magnumreportages een hedendaagse, historische, kritische en vooral subjectieve blik op de wereld. De tentoonstelling bevat drie thema’s, namelijk persistance des rituels, chronique du chaos en esthétiques du quotidien. Ik zal elk van deze thema’s bespreken en daarbij telkens in interactie treden met citaten uit de folder van de expositie. Naderhand houd ik nog enkele regels vrij voor een samenvattend overzicht.

Er zijn van die concerten waar je met een kar vol vooroordelen naartoe trekt. Dat van Rumplestitchkin was er zo een. Een groep met de status van 'finalist in Humo's Rock Rally' wekt mijn interesse doorgaans niet. Maar als je gratis binnen mag en uitgenodigd bent door vrienden denk je algauw: "je weet maar nooit wat het geeft". Mijn gevoelens waren dubbel voor ik vertrok, nu niet meer.

Met 'Need' en 'I Might As Well' bespreek ik de eerste twee platen van Synthemes, het elektronisch project van Mathieu Coppens. We spreken over drum 'n bass en electro met jazzinvloeden. De muziek van Synthemes kenmerkt zich door warme geluiden die in regelmatig veranderende ritmes gepresenteerd worden. Afwisseling, daar houd ik van. Een goed voorbeeld is 'Just Like That'. Deze song is eerder minimalistisch van aard en doet sterk denken aan de stijl die Photek hanteert op 'Modus Operandi'. De ritmes bieden zich - gescheiden door keurige breaks - sequentieel aan. Ze worden door slechts enkele andere geluiden begeleid. Deze piepen en zuigen in de hoop melodie de produceren.

Een interview met Tommy De Nys, oprichter en bezieler van Aim Records is voor mij eerder een gezellige babbel met een ex-collega muzikant. Hij heeft koffie gezet en enkele drum 'n bass beats de ether ingestuurd. Tabak ligt klaar, geen pen en papier, de bandopnemer in gereedheid. Play-record :