Artikels
Slumming, Michael Glawogger
datum 01.11.2006
Gevraagd naar een beschrijving van het landschap tijdens het afgelopen filmfestival moesten we tot nu toe vrede nemen met een licht verveeld:“diepe dalen”. Beloond voor een gedurfde keuze waren we tot vandaag (18 oktober, nvdr) nog niet. In de steek gelaten door betrouwbare voorgevoelens trokken we dan ook met gegronde twijfel naar Slumming, het fictiedebuut van de Oostenrijkse documentairemaker Michael Glawogger. Na de mijlpalen Megacities en A working man’s death heeft de man nochthans behoorlijk wat krediet verdiend. En kijk, daar doen we na Slumming nog een fameuze schep bovenop: deze film is “hoge top, met een toef sneeuw op de flanken”.
John Cameron Mitchell
datum 23.10.2006
De bus en het nachtleven, de twee lijken voor elkaar geschapen. De heetste dansstek aan de vieux port in Marseille heet Le Troleybus. De club is ondergebracht in drie kokervormige tunnels onder de oude havengebouwen en huldigt een origineel hydratatieconcept: nachtraven kopen er sterke drank per fles en kunnen die aanvullen met jus d'orange, tonic of cola à gogo. De New Yorkse variant, club Shortbus, is fictief en grossiert in andere juices. Het festivalpubliek mocht voorproeven op 14 oktober.
Alan Berliner
datum 19.10.2006
Met Wide Awake van Alan Berliner tast het filmfestival de grenzen van haar programmatie af. Het is immers geen conventionele documentaire en Alan Berliner is allerminst een conventioneel regisseur. Berliner is een kunstenaar slash regisseur en heeft met o.a. Nobody's Business een stevige reputatie als documentairemaker opgebouwd. Hij vindt het genre van de “experimentele ego-documentaire” (sic) telkens opnieuw uit. Berliner zoekt de onderwerpen voor zijn films in zijn naaste omgeving, een lijn die hij met Wide Awake radicaal doortrekt door op zijn eigen slaapprobleem te focussen. Tachtig minuten lang duurt deze zelfanalyse, de vraag is dus of hij erin geslaagd is de navelstaarderij te overstijgen en een relevante documentaire af te leveren.
Stina Werenfels
datum 19.10.2006
Met het filmfestival is het zoals met het leven: men moet af en toe eens een gokje durven wagen. Wij kochten dus een ticket voor de debuutfilm van de jonge Zwitserse Stina Werenfels. Uit de synopsis van Nachbeben wisten we dat het in deze film niet over een verliefde alpenhoornblazer en zijn drie marmotten uit het Ütztal zou gaan, maar over een uit de hand gelopen yuppie feestje aan de boorden van het meer van Zürich. Why not, denken wij dan.
The Queen, Stephen Frears
datum 18.10.2006
Iedereen die de boekskes leest en met Kathy Pauwels naar royalty kijkt, weet het al langer dan vandaag: Voor suspens, kuiperijen en intriges moeten we bij het House of Windsor zijn. Gefundenes fressen voor het witte doek weet ook Peter Morgan, de schrijver van het script voor “The Queen”, de nieuwe film van Stephen Frears (High Fidelity, The Van, Dangerous Liaisons, My beautiful Laundrette...). In de film volgen we de windsors tijdens de dagen na de dood van de favoriete luis uit hun pels: Diana Spencer, aka Lady Di. Voor de rol van QE II wisten de heren niemand minder dan Helen Mirren te strikken. Kassa!
datum 09.12.2001
Boeken kopen is leuker dan boeken lenen. Zeker als je budget beperkt is. Zoeken naar iets dat er leuk uitziet en lekker leest en dan ook nog te betalen is, is niet gemakkelijk. Iedereen heeft zijn eigen jachtplek, maar vist ook wel eens in de vijver De Slegte. Goedkoop dat het er is, geweldig, en ze pakken je boeken in in een vuilbruin papier. De lulletjes rozenwater die je ervan verdenken verhuld een stevige brok porno over straat te smokkelen, weten niet half hoe veel opwindender het is een boek te kopen om het te lezen en het goed te vinden. Ja, in de Slegte moet je tevreden zijn met de minder grote werken, de minder bekende schrijvers en soms, hoera, de betere boeken die door een administratieve flater op een waanzinnige oplage zijn gedrukt en dan ook niet verkocht raken. Laatst dwaalde ik De Slegte binnen, en na eerst de plaatselijke vrouwen eens goed bekeken te hebben, zij weten zo’n vuilbruine verpakking naar waarde te schatten, stapte ik zelfverzekerd naar de afdeling fictie, om te zoeken naar nieuwe titels tussen de dump die er al jaren zichzelf onverkoopbaar ligt te maken.
oorlog volgens Joseph Heller
datum 26.11.2001
Dat er op deze planeet een oorlog woedt, dat zal iedereen geweten hebben. CNN, Al Jazeera, VRT en AVS stralen het strijdperk de huiskamers binnen. Ik kom hier geen boom opzetten over hoe we overspoeld worden met propaganda, ge-brainwashed worden met grootspraak en geimmobiliseerd worden door de banaliteit van de dagelijkse realiteit - we worden overspoeld met propaganda, ge-brainwashed met grootspraak en geimmobiliseerd door de banaliteit van de dagelijkse realiteit (Giuliani: we all have to get on with our lives) - ik ga U enkel aanraden een boek te lezen dat de ratio van de oorlog in al zijn irrationaliteit blootlegt, een boek dat uw perceptie van een gewapend conflict, op welke schaal dan ook, voor altijd zal kleuren. Het boek in kwestie is Catch-22 van de Amerikaanse schrijver Joseph Heller.
datum 24.07.2001
Tijdens wat ons nog rest van de Gentse Feesten, zullen wij U onderhouden met enkele literatuurtips, dewelke, indien nagevolgd, wat meer schwung in de grijze namiddagen kunnen brengen, in afwachting van uw avondlijke uitspattingen. U in den wilde weg bombarderen met boekentips, dat zouden we kunnen doen. Wij weten echter dat een goed feestenboek goesting moet doen krijgen in meer feest, en vice versa. Daarom kiezen we elke dag twee boeken, aangepast aan uw toestand bij het ontwaken. De ene tip is er voor die dagen dat U wakker wordt, in de nauwste betekenis van het woord. U staat minder recht dan U neerligt, U heeft dorst naar water en U kijkt naar de Tour de France met het geluid af. De aanbevolen boekjes zijn dan ook dun, vlot geschreven en niet maatschappijkritisch. De tweede tip is er voor die dagen dat U fris opstaat. U heeft nog geld voor koffiekoeken en U schuwt de aanblik van een biertje niet. De aanbevolen boeken zijn dan iets dikker en durven zelfs uw intelligentie eens aan te spreken. Kies zelf maar uit.
datum 23.07.2001
Je kent ze wel, die bizarre verhalen die je met de vraag opzadelen, of ze nu echt gebeurd zijn of niet. Deze verhaaltjes noemen we urban legends, of boven de Moerdijk, broodje aap-verhalen (BAV). Tal van dergelijke verhalen werden door een Nederlander, Patrick Arink, van het internet geplukt, want via dit medium gedijen ze het best. Mensen lezen het verhaaltje en ze sturen ze door naar hun mail-adressenlijst, voor de lol of voor een second opinion. Arinck deelt de BAV in verschillende categorieën in, naar gelang de inhoud. Hij onderscheidt BAV over de dood, dieren, computer, beroemdheden, eten en drinken, seks en over nog een paar dingen.
Op naar de pennenstrijd.
datum 25.05.2001
Tot voor enkele jaren werd commotie in het Vlaams en het Nederlands letterland quasi exclusief veroorzaakt door het niet-winnen van de Nobelprijs door hetzij Claus, hetzij Mulisch. Toeristische brochures over letterland zouden het land omschreven hebben als gemoedelijk, herderlijk, lees: oersaai. De toeristische dienst mag haar boekjes nu echter grondig redigeren. Enkele literaire woelwaters toonden ons immers dat ipv. gemoedelijkheid, zelfgenoegzaamheid het letterland typeert. Het stellen van deze diagnose werd begeleid door enkele frontale aanvallen op boegbeelden van deze zelfgenoegzaamheid. Er worden brokken gemaakt en voorlopig geeft niemand de indruk ze te willen lijmen. Mooi, eindelijk een beetje leven in de keet.
datum 01.04.2001
[bal 1 komt binnen, bal 2 ligt in de sofa te lezen.]
bal 1: Hé lul.
bal 2: Hé. Gaatie?
bal 2: Wat zeg je man, 'k versta je niet?
bal 1: Gaatie?
bal 2: O. ja.
bal 1: Pilsje, man?
bal 2: Doe maar eentje.
Speleologie met Jeroen Brouwers.
datum 30.03.2001
Brouwers' geheime kamers zijn geen Dutroux-kelders. Of circussen van ijdelheid. Het zijn die druiperige krochten die elk mens onderhoudt om er zijn perversiteiten en leugens in te verbergen. In je geheime kamers liggen je verborgen agenda's en herbergt elke kast zijn lijk. In je geheime kamers ben je lelijk en gemeen, twee redenen om er niemand binnen te laten.
datum 30.03.2001
Beste lezers,
zijn wij niet stilaan klaar om het eens over fin de siècle-literatuur
te hebben? Wij zijn bevoorrechte getuigen van een, overigens tot nog
toe redelijk teleurstellend, nieuw era. Alle grote verwachtingen blijven
onvervuld - we zijn nog steeds dezelfde. Dat kunnen we opgelucht beamen
na het lezen van het debuut van twee jonge schrijvers. Enrico Brizzi
(°1974, Jack Frusciante haakt af, 1995) en Ronald Giphart (°1965,In
hun vlot modern proza verwoorden ze de bijwijlen pijnlijke kennismaking
met de Grote liefde.
Ik ook van jou, 1991).
Een magische trip
datum 23.03.2001
Vele jaren later, staande voor het vuurpeleton, moest kolonel Aureliano Buendia denken aan die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs.
Met deze zinnen begint Honderd jaar eenzaamheid, het meesterwerk (1967) van de Colombiaan Gabriel Garcia Marquez en tevens de grootste bestseller uit de Zuidamerikaanse literatuur. Honderd jaar eenzaamheid is een familiekroniek over de Buendia’s, de stamfamilie van het dorpje Macondo. Het boek is een monument van het magisch realisme. Het magische kleeft al meteen aan de openingszinnen: een rendez-vous met het ijs. Verder was Macondo in deze 100 jaar getuige van een onverklaarbare slaapziekte, een vrouw die ten hemel steeg tijdens het ophangen van de was, een zelfmoord die elke fysische wet tartte en tal van andere mysterieuze faits-divers. De mannelijke Buendia’s bouwen bezeten luchtkastelen. Een van hen ontketende maar liefst 40 revoluties, die hij overigens allemaal verloor. De vrouwen daarentegen trachten de voeten op de grond te houden, maar Marquez laat hen daar nauwelijks in slagen. De achterzijde van deze magische facade is een rauwe wereld waar geweld en wanhoop het hoogste woord voeren. Deze bittere combinatie is vaak moeilijk te vatten, temeer omdat Macondo een niet-bestaande plaats is.
Jaap Scholten
datum 21.01.2001
Wij jonge lezers zijn geïnteresseerd in het werk van jonge schrijvers. Jaap Scholten is een jonge schrijver. Zijn debuutroman “tachtig” is enkel en alleen daarom al het bespreken waard. Uiteraard zijn er nog redenen om het boek te lezen, de voornaamste is dat het een heel goed boek is. KAUFEN !!!, SUPER !!! dondert een Teutoonse lezeres na het lezen van “tachtig”. Ronald Giphart omschrijft de impact van het boek iets subtieler als “meeslepend en verslavend”.
datum 10.12.2000
Outcaste Records is een Londens label dat in 1995 werd opgericht. Het label beschouwt zich als - The world's most prolific label for music of Asian origin -. Weest niet bevreesd, het betreft hier geen new age muziek waarmee uw spiritueel begeesterde overbuurvrouw haar ochtendlijke tai chi-sessies begeleidt. De betrachting van de man achter Outcaste, Shabs voor de vrienden, is om een fusie tussen traditionele Indische muziek en de Londonsound anno 2000 te stimuleren. Simpel gesteld: Sitar 'n Breakbeats.
datum 10.12.2000
From the start I tried to deny my Pakistani
self. It was a curse and I wanted to be rid of it. I wanted to be like
everyone.
