De wereld is een schouwtoneel, besloot Vondel al in de zeventiende eeuw. Maar is ‘het schouwtoneel’ ook de wereld? De Queeste oordeelde van wel en verving de geplande voorstelling Schaamhaar op de valreep door Shock, ingegeven door ‘de dwingende actualiteit’. Een verstandige beslissing of een late stuiptrekking van uitstervend politiek theater?

Praten kan iedereen. Spelen niet. Ensemble Leporello zet de hele discussie over kunst of engagement naast zich neer en kiest voor theater zonder franjes, waar spelplezier primeert. Als in een kinderlijk verkleedpartijtje vermaken de spelers het publiek – en zichzelf.

'Geef dat touw hier'. Zoals elke goede moeder, neemt de vrouw op het toneel haar zoon zijn gevaarlijke speeltje af. Maar terwijl ze een praatje slaat, knoopt ze het tot een strop en reikt het hem opnieuw aan. Met dezelfde pijnlijke vanzelfsprekendheid knijpt Asem je gaandeweg de keel toe. Terwijl het publiek lang en enthousiast applaudiseert, zit ik zelf met een strop om mijn hals, blootgesteld aan het dilemma of de makers feliciteren gelijk staat met de goedkeuring van het thema van deze voorstelling: incest en kindermisbruik.