"Wij met twee alleen met onszelf, weg van alle mensen." Met dit credo van liefdevol in elkaar opgaan, probeert een anoniem koppel op leeftijd in elkaar het geluk te vinden. Een afgelegen, oud huis aan zee vormt de perfecte setting. Daar zal immers niemand komen, toch?

Een transparante, glazen muur met al even breekbare mensen er tegenaan gedrukt, voor het publiek uitgestald als koopwaar.Dat is het beeld waarmee Het Toneelhuis ons in zijn Asem een uur lang getuige maakt van een reeks vreselijke bekentenissen; over een moeder die haar zoon verkiest boven elke volwassen man, over het verlangen van een vader naar het meisjeslichaam van zijn dochter, over een moeder die in haar dochter een concurrente ontdekt, over telefoonhoorns als seksspeeltjes, en over de zelfmoordplannen van een kind. De half fluisterende stemmen worden met momenten naar de achtergrond verdrongen door het geluid van een klok. Door de lange seconden weg te tikken, is zij de enige dynamische factor in een decor waar verder niets mag bewegen. Een dansende fee wordt weggekeken, een schaap moet zijn onschuld opgeven, een zwemster blijft ter plaatse trappelen.