Het jaarlijkse escapismefeest zit er weer op, twaalf dagen de duisternis en het witte doek omhelsd. 25 films gezien, wat veel kan lijken. Binnen die tijd ook minstens 50 keer de vraag gekregen of ik al iets goeds gezien had, en dat is echt wel ietsje teveel van het goeie.

Steven Soderbergh’s Solaris mag gerust een curieus buitenbeentje binnen het huidige Hollywoodaanbod genoemd worden. Niet alleen hebben we te maken met een totaal geweldloze, zelfs nagenoeg actieloze science fiction film, sterker nog, het gaat om niets minder dan een zwaar filosofisch beladen sci-fi film die bovendien niet vies is van een metafysisch knipoogje. En wis en warempel, het werkt! Althans, bij mij toch, ik weet niet of het doorsnee bioscooppubliek een boodschap heeft aan deze trage, bewust verwarrende film, die de kijker achteraf met een hol gevoel achterlaat, aangezien er aan het einde niet het minste antwoord op de vele vragen wordt geboden.

Naar aloude, zowat tienjaarlijks weerkerende traditie trekt Amerika nog eens ten oorlog, de wapendindustrie, zowat de belangrijkste in het land, moet blijven draaien newaar. Zowat elk conflict waar Amerika in betrokken geraakte leverde niet alleen bergen lijken op, maar ook sterke films, die keer op de keer de complete absurditeit van die oorlogen lekker in de verf zetten. Uit films kan men veel leren, zeg ik nogal eens graag, maar dat slaat blijkbaar niet op de Amerikanen zelf, ook de boutade van de ezel en de steen lijkt amper bekendheid te genieten in het land van de Yankee.

Martin Scorsese, één van de grootste nog fluitend rondwandelende regisseurs ter wereld, droomde niet minder dan dertig jaar lang van dit enorme project. Toen hij eindelijk groen licht kreeg kostte het jaaaren voorbereiding, om nog maar te zwijgen over centen, om dat project rond te krijgen. En nu, eindelijk, god all mighty, kunnen we hem gaan bewonderen in de bioscoop. En nu, zo blijkt, kan ik als onvoorwaardelijke Scorsese-volgeling mijn teleurstelling nauwelijks verbergen, ook al zou ik dat nog zo graag willen. Wat liep er mis ?

Na een zonderling uitstapje van twee eeuwen terug in Topsy Turvy, is de Brit Mike Leigh terug op z’n vertrouwde terrein beland: Leighland, een grauw wereldje, waar de sufgeslagen middenklasse ploetert om te overleven, en waar hoop en liefde ver te zoeken zijn. All or Nothing is Leigh’s ‘ergste’ films sinds zijn vernietigend nihilistisch meesterwerk Naked (1993), en tevens zijn beste film sindsdien.

Het filmfestival van Gent heeft de digitale toekomst van film al jarenlang met veel interesse gevolgd, onder meer in het speciale Digiforum, waar filmmakers, producenten van apparatuur en publiek samen kunnen kijken naar en discussiëren over het digitale filmproces. Met de vertoning van The Russian Ark ging het festival dit jaar een grote stap verder, door de film met een uitzonderlijke hoge kwaliteit digitaal te projecteren. Een unieke vertoning van een al even unieke film.

Maandag 7 oktober, Dag 1. Nog duizelig van de slaap zit ik te wachten op de eerste voorstelling van het nieuwe festival. Ik wacht op Dogtown and Z-boys, een unieke documentaire over het ontstaan van de surfbordcultuur in het Amerika van de late jaren zeventig, ideaal voor een pijnlijk zware maandagochtend. Al na 5 seconden besef ik dat ik of in de verkeerde zaal zit, of dat de programmering nu al is omgegooid, het bleek het laatste te zijn, plots doemde daar Naqoyqatsi op, "ook goed" dacht ik en begon aan een anderhalf uur durende trip, een prikkelend feest voor de zintuigen, dit zwaar filosofisch, dialoog-, verhaal- en personageloos tractaat over dat stuk ongeluk dat men soms ook wel eens De Mens pleegt te noemen.

De Filmse Feesten staan weer voor de deur, tien dagen lang jezelf de duisternis in storten, drie à vier films per dag, fast food, om 10 uur ‘s morgens een zwaar Russisch ‘metaforisch tractaat’ op je boterham krijgen, meteen gevolgd door een Aziatische familiekroniek en hopelijk nog snel een sullige Vlaamse film tussendoor bij wijze van ontspanning om dan aan de echt serieuze kost te beginnen, en na dat alles met bloeddoorlopen ogen thuiskomen en een video insteken tot het licht volledig uitgaat, en zes uur later begint alles weer opnieuw. Jaja, het is een hondeleven, ik kan het niemand aanraden, maar iemand moet het doen nietwaar?

Het gaf een raar gevoel toen de film begon. Waar gingen we nu precies naar kijken? Naar een postume prent uit het hiernamaals, de verfilming van het laatste scenario van de grote Krzysztof Kieslowski, de man die mij lang lang geleden van film deed houden en mij deed inzien dat je met bewegende beelden ook poëzie kan schrijven (kijk naar La double vie de Véronique en snik), of was het gewoon de nieuwe film van Duitslands grootste hoop in bange dagen sinds Hitler, met name Tom Tykwer, iemand van wie we elk moment een regelrechte klassieker verwachten?

Zoals gelezen in de kwaliteitskrant De Zondag, gratis te verkrijgen bij uw lokale bakkerij om de hoek: "Road to perdition is een twee uur durende, maar nooit vervelende schitterende Amerikaanse prent die echt voor een breed publiek geschikt is. De film is een absolute aanrader!"

Het is een cliché als een ander: iedereen die een interesse heeft die het gezonde overstijgd zal vroeg of laat beginnen met het maken van lijstjes. Dat geldt evenzoveel voor muziekfans als voor sport-, televisie-, motor- en filmfans. Die laatste categorie kan nu weer z’n cinefiele hart ophalen bij het septembernummer van het immer waardevolle magazine Sight & Sound.

In zes afleveringen vertelt een anonieme getuige hoe in het jaar 1934 de ambitieuze producent Archibald De Naaier met alle moeite van de wereld probeert de eerste Vlaamsgesproken langspeelfilm ingeblikt te krijgen, vóór zijn concurrent en aartsvijand Jan Vanderheyden dat zal doen met zijn film ‘De Witte’. Archibald wist op voorhand dat het moeilijk zou worden, maar dat het onmogelijk zou blijken te zijn, dat had hij nooit gedacht.

Ola muchacho’s en muchachas! België heeft er een hele filmgeschiedenis voor nodig, Mexico doet het op een paar jaar: twee klassefilms afleveren die zowel in eigen land als over de hele wereld bergen lof oogsten en massa’s volk lokken. Na het nu al klassieke Amores Perros vorig jaar is er nu Y tu mama tambien, een al even zinderende, zinneprikkelende film als z’n voorganger.

Zomerfilmfestivals. Het is een fenomeen waar ze in zuiderse landen geen boodschap aan hebben, behalve dan misschien als het zo warm is dat er niets anders opzit dan wat duisternis en afkoeling te gaan zoeken in de hopelijk zeer goed verluchte bioscoop. Bij ons is dat allemaal niet zo vreemd, de zomer valt hier nauwelijks te onderscheiden van lente of herfst, dus voor een festivalletje is er altijd wel interesse.

"Now, we don't want to mince words here: Time Code could be very, very cool, or truly, truly awfull. Either way, it should be worth seeing." (commentaar uit internet-filmmagazine)

Regisseur Brian De Palma is altijd al een vreemd beestje geweest. Zijn films zitten technisch altijd zo perfect in elkaar dat ze als gekunsteld en bombastisch overkomen, zijn acteurs zijn nooit je dat, de muziek is een op de twee keer om te kotsen, de verhaallijnen zijn nooit geloofwaardig en de helft van de tijd zit je er gewoon mee te lachen. En toch…en toch ben ik altijd al een echte De Palma-fan geweest, zonder ooit goed begrepen te hebben waarom. Ook nu zal ik een van de weinige mensen zijn die nog min of meer kon genieten van het redelijk lachwekkende Femme Fatale.

Het is nu al een week geleden sinds ik Ghost World zag, en nog steeds weet ik niet of het nu een goeie film is of niet, laat staan dat ik een idee heb wat er over te schrijven valt.

Musicals. Dat ooit zo verguisde genre dat enkel nog leek gesmaakt te worden door een kleine schare foutgeklede, op Peggy Lee shakende excentriekelingen, of ouwe bomma’s die toch niet beter weten. Ik kon dat genre echt niet begrijpen, wie begint er nu in het midden van de straat te zingen en te dansen? In het echte leven zou zoiets al snel leiden tot een massagevecht, of een enkele rit richting psychiatrie.

In zes afleveringen vertelt een anonieme getuige hoe in het jaar 1934 de ambitieuze producent Archibald De Naaier met alle moeite van de wereld probeert de eerste Vlaamsgesproken langspeelfilm ingeblikt te krijgen, vóór zijn concurrent en aartsvijand Jan Vanderheyden dat zal doen met zijn film ‘De Witte’. Archibald wist op voorhand dat het moeilijk zou worden, maar dat het onmogelijk zou blijken te zijn, dat had hij nooit gedacht.

Is het je ooit al eens overkomen dat je naar een film in de bioscoop begint te kijken en dat je je dan plots realiseert dat je een paar dagen ervoor diezelfde film gedroomd hebt? Niet met dezelfde scènes natuurlijk, maar toch met verbazend veel gelijkenissen. Mij overkwam dit tijdens het eerste kwartier van Gosford Park, en ik kan het u verzekeren, een snoeihard déjà-vu van een kwartier is er niets bij! Geflipt, maar voor het overige totaal irrelevant in een filmbespreking.

In zes afleveringen vertelt een anonieme getuige hoe in het jaar 1934 de ambitieuze producent Archibald De Naaier met alle moeite van de wereld probeert de eerste Vlaamsgesproken langspeelfilm ingeblikt te krijgen, vóór zijn concurrent en aartsvijand Jan Vanderheyden dat zal doen met zijn film ‘De Witte’. Archibald wist op voorhand dat het moeilijk zou worden, maar dat het onmogelijk zou blijken te zijn, dat had hij nooit gedacht.

Lang geleden dat Peter Greenaway nog iets van zich liet horen, dé regisseur die ik vroeger op handen droeg en wiens met symboliek, inside-grapjes en bergen informatie volgepropte films ik als een bezeten fan jarenlang binnenstebuiten keerde.

In zes afleveringen vertelt een anonieme getuige hoe in het jaar 1934 de ambitieuze producent Archibald De Naaier met alle moeite van de wereld probeert om de eerste Vlaams gesproken langspeelfilm ingeblikt te krijgen, voor zijn concurrent en aartsvijand Jan Vanderheyden dat zal doen met zijn film ‘De Witte’. Archibald wist op voorhand dat het moeilijk zou worden, maar dat het onmogelijk zou blijken te zijn, dat had hij nooit gedacht.

Ik heb altijd al bij hoog en bij laag staan beweren dat je meer kan leren uit vakkundig gemaakte documentaires dan door te luisteren naar wat een leraar voor een klas staat te vertellen. Het is de kracht van de beelden die onmisbaar is bij het vatten van kwesties als oorlogen, genocides, culturele verschijnselen en sociologische fenomenen. Een tweede manier om een beter begrip te krijgen van zaken die anders en passant worden behandeld in de Grote Nieuwsshow op tv zijn foto’s, bevroren momenten die in één klap meer kunnen zeggen dan het hele krantenartikel dat er onder staat.

Dik een jaar geleden verscheen op Urban een artikel over de film The War Zone, een gruwelijk realistische prent over incest die door zijn controversiële inhoud en vooral de onverbloemde uitbeelding bijna drie jaar lang in de schuiven van de distributeurs bleef liggen. Een ware schande! Maar, nu verschijnt ie dan toch eindelijk in de bioscoop en ik zou er iedereen met de meer dan lichte dwang naartoe willen sturen. Als opwarmertje - en uit pure gemakszucht - volgt hier nogmaals de originele bespreking van The War Zone.

Regisseur Steven Soderbergh brengt films uit alsof het zijn laatste levensjaren zijn: Erin Brokovich en Traffic in 2001 en nu Ocean’s Eleven, stuk voor stuk vakkundig gemaakte succesfilms met grote sterren en bulkend van het Oscarpotentieel. En het kan niet op, in 2002 is Soderbergh er weer met twee films: Full Frontal en een remake van Tarkovsky’s metaforisch beladen science fiction film Solaris. De nog relatief jonge regisseur lijkt wel de nieuwe troetel van Hollywood. Het is ooit anders geweest.

Todd Solondz heeft een nieuwe film uit! En dan? Een terechte vraag. De man die de Nerd-look een nieuwe dimensie gaf, is een favoriete pispaal voor critici geworden en allesbehalve een groot publiekstrekker. Enkele mogelijke redenen: zijn gevoel voor humor is zwarter dan de meest doorrookte longen ter wereld, zijn regie is zo sober dat je zou denken dat hij vaak plompweg vergeet dat je een camera ook kan bewegen, zijn personages zijn stuk voor stuk pathetische losers zonder hoop… Maar boven alles, Solondz is de koning op het vlak van ‘lachen met andermans miserie’, iets wat niet iedereen kan appreciëren.

Damn, nog nooit zo blij geweest dat David Lynch, mijn absolute lievelingsweirdo, een voorspelbare film heeft gemaakt. Het was als na een veel te lange over een te rechte baan (Straight Story) eindelijk terug die duistere, mysterieuze binnenbaantjes van de verbeelding in te slaan.

Die avond zat ik me stierlijk te vervelen op mijn kot, dat meer tochtgaten kent dan een fikse blok Zwitserse kaas. Wat te doen?

Toen ik een achttal jaren geleden de eerste keer Apocalypse Now zag, op een minuscuul tv-schermpje, werd ik volledig uit m’n sokken geblazen, “dit is de beste film aller tijden!”, riep ik, en nu denk ik daar nog steeds zo over. Dit is niet één film maar minstens een stuk of tien, eentje met “forty-two different levels”, aldus de megalomane regisseur Francis Ford Coppola, die na de eerste twee Godfathers, zijn eigen persoonlijke Vietnamdrama wou draaien.

Eindelijk! Na twee lollige films (The Big Lebowski en O brother where art thou?) die net dat ietsje meer "je ne sais qoui" misten, slagen de broers Coen een echte voltreffer met deze bijzonder eigenzinnige film, die helaas niet bij heel velen in de smaak zal vallen, wegens te vreemd, te traag, te zwart en niet grappig genoeg.

No Man’s Land, Millenium Mambo, Before Night Falls, Olivetti 82, Hedwig and the Angry Inch, Italian For Beginners.

Iedereen die al eens in contact kwam met een cursus psychologie komt vroeg of laat het werk van Stanley Milgram tegen. Voor mij was het niet zozeer een oogopener, eerder een bevestiging van mijn visie van de mensheid als een kudde beesten, die je kunstjes kan leren en alles wijsmaken, zolang het maar goed klinkt en overtuigend gebracht wordt.

De ogen zijn moe, het verstand wil niet zo goed meer mee, 23 films op 9 dagen (één dag wegens acute kater moeten skippen), il faut le faire. Het filmfestival van Gent, editie 2001, zit er op. Back to reality...Fuck, valt dat even tegen, als ik nog één rotflik over straat zie lopen haal ik mijn geweer boven. Rustig rustig, gewoon even uitzweten, mezelf een paar dagen opsluiten met een karrevracht video's en een berg wiet, het zal wel weer goed komen. En volgende week nog eens een filmke gaan zien. Allé, de laatste reeks besprekingen dan maar.

En we zijn weer vertrokken. Tien dagen in afzondering, gewapend met een blinkende perspas en de kennis dat ik lekker binnen zal zitten terwijl buiten een hoop neuroten met bommen zit te gooien. 'Laat ze maar doen' denk ik graag, als de mensheid ergens goed in is, dan is het wel zichzelf in de vernieling werken, en zoals zovele leraren vroeger altijd vertelden : 'als je een talent hebt, dan moet je dat benutten !'. Ik lach al bij het idee om binnen tien dagen met toegeknepen oogjes terug in De Wereld te stappen en plots te merken dat alles rondom de bioscoop aan flarden is geschoten. Cynisme is de enige redding in tijden van crisis, en escapisme natuurlijk ook. Laat maar komen dat filmfestival!

In tijden van crisis trekken de mensen altijd in dichte drommen naar publieke plaatsen, waar ze een soort veiligheidsgevoel vinden in het lekker samen zitten, in de kroeg, en samen lachen met al hetgeen er gebeurd is. Vooral dat laatste is erg belangrijk, lachen met de misérie van een ander, een volledig menselijk verschijnsel, wat door sommigen dan weer bekritiseerd wordt, maar dat zijn gewoon dommerikken. Zo heb ik vorige week nog een motherfucker van een cocktail gedronken, bestaande uit rum, curaçoa, gin en vodka, een bom van een cocktail met de toepasselijke naam 'Bin Laden Fever', wat niet door iedereen geapprecieerd werd.

Toen ik enkele weken terug de trailer zag van dit mega-marketingspektakel ging ik bijna over mijn nek, een oorverdovende overdosis van te felle kleuren en een enorme teringherrie. Wel, achterafgezien bleek de film zelf een wel heel erg lang uitgesponnen versie van de trailer, maar dan nog slechter.

In de filmwereld doen talloze mythes de ronde, mythes die filmfanaten, die er van dromen om zelf eens hun kans te wagen, vaak compleet ten onrechte doen wanhopen. Om een film te kunnen maken moet je over zeer veel kapitaal beschikken. Om een film te kunnen maken moet je alle technische knepen van het vak kennen. Zonder een prestigieus diploma, een indrukwekkende CV en twee lange armen geraak je nergens…

Jynweythek Vordhosbn Kladfvgbung Mischk Omgyjya-Switch7 rothatynhe Gwety Mernans Bbydhyonchord Cock/ver10 Avril 14th Mt Saint Michel Saint Michaels Mount Gwarek2 Orban Eq Trx 4 Aussois Hy A Scullyas Lyf Adhagrow Kesson Dalek 54 Cymru Beats Btoum-Roumada Lornaderek QKThr Meltphace 6 Bit 4 Prep Gwarek 36 Father

Op een luie zondagnamiddag waag ik al eens een stapje op het web. Zoals iedereen weet kan je door in het wilde weg te surfen op de gekste plaatsen belanden.

Wie wil kan dezer dagen naar twee goeie films gaan kijken in één week tijd. Het kan niet op! Ik heb het niet over Cast Away, een film met een verhaal dat even slaapverwekkend is als een geeuwend luipaard, en ook niet over Plop in de wolken, alhoewel de titel van die film doet vermoeden dat die duivelse kabouters deze keer hun eigen huisjes hebben opgegeten. Nee, ik heb het over twee films die, in tegenstelling tot 99% van het aanbod, eens niet de platgetreden paden van het rechtlijnige verhaal bewandelen en de kijker bewust doen nadenken over de chronologie van hetgeen zich op het scherm afspeelt, en de betekenis ervan.

Ik zal voor één keer maar meteen met de deur in huis vallen: 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain' van Jean-Pierre Jeunet is een pareltje van een film, een modern sprookje, een onvervalste feelgood-movie die je weer zin doet krijgen om van al die kleine dingen in het leven te genieten.

"In Les 120 journées de Sodome worden niet alleen allerlei varianten van algolagnie (sadisme en masochisme) beschreven, maar ook pederastie, tribadisme, koprofilie, incest, gerontofilie, fetisjisme, voyeurschap, kleptolagnie, kortom het is een complete catalogus van alle perversies en aberraties, mogelijke en onmogelijke"

(Uit Het Sadistische universum van W.F. Hermans) Markies Donatien Alphonse François De Sade mag gerust als een hoogst merkwaardig literair fenomeen beschouwd worden. Deze man, die leefde van 1740 tot 1814 wordt nog steeds gezien als de ‘grootste pornograaf’ uit de geschiedenis en zijn meest beruchte boeken, De 120 dagen van Sodom, Juliette (4 delen), Slaapkamergesprekken en Justine, hadden meer dan honderdvijftig jaren nodig om vrij en ongecensureerd verkrijgbaar te worden. Eind jaren vijftig van de vorige eeuw nog werden in Frankrijk processen gevoerd tegen uitgevers van zijn werk, tien jaar later gebeurde hetzelfde in Engeland.

Priester: "Markies, uw schandalige geschriften hebben het leven gekost aan een onschuldig jong wezen, uw werk moet verboden worden!"
Sade: "Beste priester, de letterlijke interpretatie van uw geschriften hebben miljoenen levens gekost, moeten we daarom de bijbel verbieden?"
(vrij naar 'Quills' van Philip Kaufman)

"He who makes a beast of himself gets rid of the pain of being a man." Hunter S. Thompson
Geen beter citaat om het leven en werk (twee synoniemen in dit geval) samen te vatten van Hunter S. Thompson (HST). Al wie de film 'Fear and Loathing in Las Vegas', een redelijk getrouwe verfilming van Thompsons boek uit 1971, heeft gezien weet waarover ik het heb. In dat boek reist Raoul Duke, het pseudoniem van Thompson, samen met zijn zwaarlijvige advocaat naar Las Vegas. Oorsponkelijk werd hij naar daar gestuurd om een verslag te schrijven over een of andere motorrace maar hun koffer vol "extremely dangerous drugs" beslistte daar anders over (hij wist niet eens wie de race gewonnen had). Het boek is een aaneenrijging van hilarische, soms angstaanjagende anekdotes over hoe de twee 'helden' de stad op stelten zetten, tot twee maal toe een hotelsuite afbreken, bij elk contact met andere mensen problemen veroorzaken, etc... en dat alles omdat Las Vegas en psychedelische drugs niet samen gaan.

"Now, we don't want to mince words here: Time Code could be very, very cool, or truly, truly awfull. Either way, it should be worth seeing." (commentaar uit internet-filmmagazine)
Net als je als filmliefhebber begint te denken "nu heb ik alles gezien, nu kan het alleen nog maar achteruit gaan" komt zo'n geschifte ge-amerikaniseerde Brit als Mike Figgis aanzetten met Timecode, een film die qua vorm en opzet het meest gewaagde experiment kan worden genoemd sinds alcoholvrij bier, met al even grote kansen op wereldwijd succes. Doorheen het voorbije decennium wisselde Figgis weinig interessante, semi-commerciële films als Internal Affairs (1990) en Mr. Jones (1993) af met erg sfeerrijke en vooral stijlvolle thrillers zoals het sublieme Liebestraum (1991) en het krachtige Leaving Las Vegas (1995). Sinds die laatste film, die een onverwacht groot succes werd, lijkt Figgis eindelijk de financiële slagkracht en onafhankelijkheid te hebben gevonden om te doen waar hij zin in heeft, wat heeft geleid tot een snelle opeenvolging van verrassend experimentele films: The Loss of Sexual Innocence (1998), Miss Julie (1999) en nu de kroon op het werk: Time Code. Van deze drie films heeft alleen de eerste tot nu toe bij ons de bioscoop gehaald. Dat wordt duimen voor Timecode, een film die - om redenen die ik nog wel zal uitleggen - absoluut in de bioscoop moet gezien worden.

"Rated R for sexual content, some involving molestation, and for nudity, language and a scene of violence" oftewel de korte inhoud van The War Zone volgens de politiek correcte gemeenschap. Vergis u echter niet, The War Zone is een authentieke, door merg en been gaande analyse van een gezin dat een vreselijk geheim probeert te verbergen en daar beetje bij beetje aan kapot gaat.