Soms vraagt een mens zich af waar hij mee bezig is. Een uurtje rijden om een theatervoorstelling te zien, tot daaraan toe. Een halve dag op de trein doorbrengen om een buitenlands theaterpareltje te proeven, ook nog goed. Er zijn gekkere dingen in ’t leven, zoals met het vliegtuig even over en ’t weer naar Athene om een theatervoorstelling bij te wonen.
Wat denkt u nu?

De Kinderrechtenorganisatie had een droom. De stem van het kind in het gezin accentueren mét kinderstemmen. Mooi idee. Dat vond Eva Bal ook. Ziezo, het recept was gevonden, de ingrediënten eveneens en nu: roeren, roeren, roeren. Men vergat één ding, denk ik.

De tien geboden hebben het over wat je hoort te doen in het leven als rechtschapen mens. In theatermiddens kunnen eveneens zo'n sluimerende geboden opgemerkt worden. Eentje ervan, "gij zult video gebruiken", is aan een heuse opgang toe. De herfst bracht een aantal theatervoorstellingen met zich mee die trouw dit barmhartige theatergebod trachten na te leven. Dat is meteen ook hun enige gemeenschappelijke smoeltrek in deze soms hachelijke onderneming.

Pascale Platels Ola Pola Potloodgat won, na de 1000 Watt-prijs, nu ook de grote Theaterfestivalprijs. Moet dat gevierd worden? Natuurlijk moet dat gevierd worden! Waar? Onder de jeugdtheatermakers? Natuurlijk! Of onder de volwassenentheatermakers? Zeker! Aha, het statement van de erejury komt bovendrijven…

Vrijdag 6 september 2002 werd er in Amsterdam uitgezocht of toneelschrijven nu wel een kunst of kunde was? Een retorische vraag, want toneelschrijven is gestructureerd gevoel. Kunst én kunde. Zo liet men meteen verstaan.

Aan het congres “Toneelschrijven, kunst of kunde?” ging een publicatie vooraf van “Theater en Educatie” waarin gefocust wordt op de diversiteit binnen de huidige Nederlandstalige theaterteksten én de opleidingen, projecten en andere initiatieven die enige ondersteuning aan beginnende theaterauteurs verlenen. De publicatie begint, waar de piekfijn georganiseerde dag mee afsloot: de auteurs zelf aan het woord laten in interviews of door het voorlezen/spelen van hun teksten.

Soms kan je je aan een debat laven. Kietelt de geur van pittige, gebrande antwoorden en vragen je reukorgaan, terwijl je gretig de bevlogenheid van de verhitte gezichten afleest. Het pillendebat bracht een ode aan de kunst, was vaak onderwijzend maar allerminst heet. In plaats van de gensters de lucht in te zwieren, kreeg je het gevoel naar een slapjes, ineengeploft souffléetje te zitten staren. De moedeloosheid van dit beeld, illustreert het gevoel waarmee voor sommigen het gesprek (tijdelijk?) werd afgesloten.

Theater! Wat een belevenis! Artemis’ festivalbijdrage is onovertroffen. Met een zelden geziene en gehoorde wansmakelijkheid tieren, vloeken, drinken, roken en zoenen ze het publiek onder de zetels.

Het leven zit vreemd in elkaar. Terwijl ik, sporend naar een interview met La Platel, de meest bizarre “knuffelvragen” tracht te verzinnen, zit er recht tegenover me een breekbare man met vaalkleurige, haarloze huid die tracht zijn strijd tegen een verstikkende ziekte met een pikant tijdschriftje weg te lezen. Meer dan verwarrend, die simultane aanwezigheid van gruwel en luchtigheid. Een betere opmaat naar het interview is haast ondenkbaar, want Pascale Platel gaat voor grappig, warm theater met een scherp prikje, met vermomde pandoering. Ze streeft naar “theater als een uitslaande leeuwenklauw die net voor hij je raakt, zijn klauwen intrekt zodat alleen de kussentjes je raken…” (Michel Mentens)

Daarom deed haar ambigue relatie tot knuffelen en knuffels dienst als vertrekpunt voor een gesprek over het theater van Pascale Platel.

Alles overvalt het publiek. Men wordt gedwongen ogenblikkelijk in een eigenaardige wereld binnen te stappen. Geheel in dezelfde stijl, volgde dit gesprek de “overrompelstrategie”. Regisseuse Daniëlle Wagenaar werd met tien statements bekogeld. Soepel kaatste de moeder van Het Syndicaat tien antwoorden terug die haar portretteren als een dynamische, gevoelige theatermaakster. Laat u overvallen door haar integere woordenregen.

Recenseren binnen deze festivalmallemolen bezit een sterk bijsmaakje. Naast de subjectieve criteria waar elkeen mee schijnt te stoeien, duikt er nu ook een duiveltje op dat je in het oor fluistert een « belangwekkende » productie te zien. Hoe belangwekkend de productie blijkt te zijn, staat open voor discussie maar het label is er, onuitwisbaar en onbetwistbaar. Voor « De Ingebeelde Zieke », een coproductie van Theatergroep Wederzijds en Theater Gnaffel, waagt deze tekst zich aan die dubbele oefening. De voorstelling beoordelen én deels tussen de regels door tegen een « belangwekkend » licht houden. Daar gaan we…

Het begon allemaal onder Beierse klokken. Regisseuse Noël Fischer en vormgeefster Marianne Burgers (ginds op artistieke expeditie) voelden zich er als vreemdelingen, niet welkom en met prikkende argwanende blikken in de rug. Die bedrukte nasmaak leverde hen wél een artistiek ei op: Peer kwam ter wereld. Ze bliezen hun gezelschap, De Blauwe Engel, leven in en ontmoeten Laika (genaamd naar de beroemde hond die het heelal werd ingeschoten) in diezelfde hemelse atmosfeer. Peer kreeg een knusse thuis, een plat schaap, een gepensioneerde marionet, een gevulde koekendoos en een onstuimige Poolse verstekeling Rosa om wat leven in zijn kleine carrousel te brengen. Resultaat: een theatrale paardenmolen voor alle vierplussers. Waarom? Dát achterhalen was de inzet van onze babbel, donderdagmiddag.