Een duidelijk verband tussen de praktijken van de dadaïsten en de performers uit de jaren zeventig was de scheiding tussen kunstenaar en publiek, dit in tegenstelling tot de happenings uit de sixties. Het was niet langer de bedoeling de toeschouwers te betrekken in een collectieve, rituele roesbeleving. Er werden nog wel rituelen opgevoerd, maar ze hadden net als bij de dadaïsten eerder een provocatief karakter. Michel Journiac bv. bood het publiek een pudding aan, die hij met zijn eigen bloed had gemaakt ('Messe pour un corps', 1969).

Ik stelde mezelf twee vragen toen ik naar 'Het Paleis' fietste: waarom wil een gewaardeerd theatermaker als Guy Cassiers zich wagen aan een literair meesterwerk waar enkele filmmakers hun tanden al hadden op stukgebeten en waarom wil ik zijn interpretatie/transformatie gaan bekijken?

De naweeën van de 'sex-sixties' vertaald naar een toekomst waar met onze genen is gerommeld. Sex is lastig, weg ermee. ZT Hollandia op locatie bij 'Argos' in de Werfstraat.

Pascale Platel is een schoolvoorbeeld van wat de dadaïst Hugo Ball als volgt omschreef: "surpass oneself in naïvité and childishness (...), childhood as a new world, in opposition to the senilities of the world of grown ups."

Na afloop van de voorstelling van zondagavond, in de gezellige Kaaitheater-studio, vertelt Ivan Vrambout me: "Ik heb deze voorstelling gemaakt uit liefde voor en verdriet over Afrika..."

"Happiness is a warm gun", zongen de Beatles in de sixties. Mike, de verteller in 'Images of affection', neemt dit wel erg letterlijk want hij knalt iedereen omver die over de front-linie sukkelt.

Hoewel dit landje lijdt onder 'festivalitis', was de opkomst voor de opening van de 12de Vlaamse editie van het Theaterfestival eerder bescheiden te noemen. Het Kaaitheater barste dus niet uit zijn voegen en dit verschafte de gelukkige aanwezigen een gezonde dosis bewegingsvrijheid.