Ik ga naar Echo van de maan (Ensemble Emanon) en ik weet niet wat mij te wachten staat. Mijn poging zo weinig mogelijk te weten te komen over een voorstelling voor ik ze ga bekijken, is dit maal zo goed als geslaagd. Zo goed als, want vermijden dat er iets met het werk van Lorca, Pessoa en Gerard ‘t Zand zou worden gedaan, kon ik net niet. Dat zijn dichters, denk ik, en geen makkelijke. Ik hoop dat ik het versta en dat wat de makers er ook mee doen, ze dat traag gaan doen, anders zal ik achteraf moeten doen alsof ik het verstaan heb. Ik mag blij zijn dat ik niet gezien heb dat de voorstelling als muziektheater wordt aangekondigd. Wellicht was ik ook daar wat bang voor geweest.