Het Sprookjesbordeel heeft reeds menig theaterminnaar over de vloer gekregen. Ook mijn lichaam is vreemd gegaan. Maar wat een tussendoortje zou zijn, is een hunker geworden die blijft groeien in mijn buik. Er heeft zich daar een sprookje genesteld, of eerder een woord, een fluisterstem. En ik draag de sporen van een zachte streling als stuifmeel op mijn lijf.

‘Endless Medication’ is het relaas van een meisje dat er wilde Godfantasieën op na houdt, Rosa. Twee meisjes, Marijs Boulogne en Manah Depauw, vertellen haar verhaal alsof ze bij ‘Man bijt Hond’ even tijd krijgen. Ze beleven Rosa’s fantasieën al spelend in een klein kijkkasttoneel. Achter de schaamrode doeken van het theater verbergt zich echter een waarheid en een werkelijkheid die te gek voor woorden is.

Op deze Zomer van Antwerpen zindert een muzikale voorstelling die bruist van het jong talent. Opera hoeft helemaal niet muffig te zijn, zo bewijzen de jongeren die voor deze productie samen met muziektheater Transparant een engagement aangingen. Wat ‘bezielt’ hen? Wat drijft hen? Het heet Drift. Een muziekdrama geïnspireerd door de half verlorengegane opera ‘L’arianna’ van Claudio Monteverdi uit 1608.

Een eskimo die bevriest, een man die alles laat vallen, een moppentapper, een zwangere man, een vrouw waar niemand naar luistert en een vrouw die alles regelt… Deze bizarre bende stapt een leeg huis binnen, een doorgangshuis. De verwondering druipt van hun zwartgeschminkte gezichten. Verwarring. Alles is onbekend geworden. En plots zie je verschillende reflexen, vergeefse manieën in een situatie waarin elke gewoonte te niet wordt gedaan. Theater Stap toont de weerloosheid van het individu op z’n schoonst. Is acteren ook niet altijd ergens het onbekende opzoeken en uitproberen?

Uit het nieuws. Op 12 augustus 2000 om 11u 30’42’’ zinkt de Koersk, de modernste atoomduikboot uit de Russische noordelijke vloot. De hele bemanning komt om het leven. Tirasila wekt twee jaar na datum de 118 doden weer uit hun zeemansgraf en probeert hun luchtbellen op te vangen in het trillen van een stem. De laatste schreeuw van een soldaat verdoft met het verlangen naar adem. Dat ondraaglijke geluid wordt verklankt in een requiem dat een sterk staaltje muziektheater oplevert. Een vertelling die met niets anders dan met muziek wordt verteld.

Blijf in de rij! Op school leer je gaandeweg dat er niet één weg, maar een heel netwerk aan lijnen in onze grote wereld bestaat. Alles van het Syndicaat tekent de krijtlijnen in een zoektocht naar de patronen die ons beheersen.

Toneel spelen is een feest. Dat is wat theaterbeesten Damiaan De Schrijver (Tg Stan), Peter Van den Eede (De Koe) en Matthias De Koning (Maatschappij Discordia) met veel panache in Vandeneedevandeschrijvervandekoningendiderot etaleren. Het is bij hen echter meer dan alleen spelplezier. De hangover van het spelen lijkt hen naar de kop te stijgen als op een uitgelopen feestje. Elk obstakel in de veel te kleine speelruimte moet het ontgelden. Wat na het spel overblijft, is de chaos van de avond.

Het Toneelhuis heeft wel lef. Asem is een heel delicaat stuk. Het thema ‘kindermisbruik’ wordt heel expliciet aangesneden en opgediend als de doodnormaalste zaak in de wereld. De nog steeds aanslepende Dutroux-affaire behoort wellicht reeds tot een soort collectieve schaamte in België. Het onderwerp raakt in ieder geval een gevoelige snaar. Maar hoe gebeurt dat?