Vandaag geen regen, deze avond loopt het festivalcentrum vol met mensen. Ze babbelen, lachen en drinken een glas. Ongemerkt tikken hun voeten en heupen mee op het ritme van de Afrikaanse achtergrondmuziek. De Congolese spelers vermaken zich prima, een van hen is jarig en een lachend joyeux anniversaire klinkt door het donker. Dat ze kunnen feesten voelde je al in de zaal maar theater maken?

Geluk. Het houdt er zovelen bezig, in alle landen van de wijde wereld. De Franse schrijver Nicolas Chamford zei “geluk is geen gemakkelijke zaak: het is erg moeilijk om het in ons zelf te vinden en onmogelijk om het ergens anders te vinden.”  Zijn Vlaamse collega, Johan Daisne sprak dan weer als volgt: “Rijken hebben honderd rozen nodig voor een druppel parfum. Dat is luxe. Het ware geluk bestaat erin doorns te verzamelen en een roos te vinden.” Of Salvador Dalí: “Wie zou niet liever dom willen worden door het geluk, dan wijs door schade en schande.”  En er zullen vast nog wel enkele haiku’s van Van Rompuy het onderwerp bespelen.

“Elk van onze drie acteurs heeft drie oorlogen meegemaakt, dat geeft negen oorlogen”, dit wordt ons meegedeeld door de twee Duits-Belgische actrices, Julia en Sarah. Ze spreken kalm, bijna nonchalant, alsof ze veiligheidsinstructies geven in een vliegtuig dat niet zal opstijgen. De Irakese Mokhallad Rasem, regisseur van het jonge theatergezelschap, staat samen met landgenoten Ahmed en Duraid strak in het pak de zaal in te kijken. Allen spelen ze zichzelf, allen vertellen ze persoonlijke verhalen, gebonden door één woord:oorlog.

Natuurlijk, die Joost Vandecasteele! Ik zit in de Bourlaschouwburg en kijk naar zijn jongste worp Otaku, de Japanse term voor personen met één of andere intense obsessie, meestal voor manga of anime.  Wanneer zijn eerste woorden door de zaal schallen, herinner ik me onmiddellijk zijn wekelijkse column op Radio 1: Ongehoorde meningen.  Meestal voor één van de gezinsleden rond tafel het teken de radio ernaast het zwijgen op te leggen, niet per se om de inhoud maar mans stemgeluid vormt naar mijn mening niet de ideale garnering voor een zaterdagse lunch.

In 1991 vindt officieel de eerste editie van Het Theaterfestival plaats maar het jonge festival heeft dan al een bewogen geschiedenis achter de rug. De drang een kwalitatief theateraanbod te serveren aan iedereen die daar behoefte aan heeft, wordt doorheen de jaren op verschillende wijzen geconcretiseerd.  Aan het woord is Arthur Sonnen, groot geworden bij het Holland Festival, theaterfanaat voor het leven en jarenlang directeur van Het Theaterfestival.