Artikels
Het lijf mag je hebben, maar de kop is van mij (deel 3)
datum 24.09.2009
Lieve zes lezers (nummer zeven heeft ondertussen een eigen mening kunnen ontwikkelen en hoeft dit soort bladen niet meer te lezen), dit zijn de nieuwe tijden, dit zijn de rustige tijden. Brussel voelt verlaten aan nu de helft op bezoek is in het thuisland, waarschijnlijk om de glorie van het cultuurhuis Daarkom te bezingen en te vertellen over Rachida Lamrabet die weigert gekenmerkt te worden als puur allochtone schrijfster en nu na twee boeken over allochtonen een stuk over allochtonen zit te schrijven voor ‘t Arsenaal.
Het lijf mag je hebben, maar de kop is van mij (deel 2)
datum 12.07.2009
En toen stierf Ballard.
Ik wist het pas toen ik de mail kreeg. Of ik iets over hem wou vertellen op de VPRO-radio. Want ze vonden niemand anders die er iets kon over zeggen. Joost Vandecasteele, de backup van de backup van de backup van een belangrijke schrijver. En ja, ik wou wel iets zeggen over JG Ballard, de auteur die nooit stopte schoonheid te zoeken in lege resorthotels, erotische opwinding in littekens door autoaccidenten en politieke revolte in de verveling van de buitenwijken, die steeds opnieuw de relevantie van sciencefiction bewees. Je weet wel, die andere dooie schrijver van de week naast Martin Bril.
Het lijf mag je hebben, maar de kop is van mij (deel 1)
datum 04.05.2009
Omdat ze waarschijnlijk al eerdere columns van mijn hand hebben gelezen in andere gespecialiseerde bladen als Doorweekt, het maandblad voor de verfijnde urinedrinker met recepten voor lekkere cocktails en prachtige fotoreportages over hun nationale pisproefdagen en het weekblad Zeker?, een tijdschrift voor de meer twijfelende negationist met een weekoverzicht van wat er misschien gebeurd is, hebben de lieve gefrustreerde recensenten, werkloze ex-culturele studies en ander gespuis van dit blad mij een column geschonken, om u de lezer, alle vijftien theatermakers en videoartiesten wanhopig op zoek ergens vernoemd te worden en niet meer blij met de vijf regels en de drie sterren in De Morgen, te plezieren. Tussen al deze langgerekte beschouwingen van obscure Balkanfilms en zogezegd relevante performances uit Zwitserland omdat iedere danser een camera vastheeft, je weet wel een beetje gelijk de oorlog in Irak.
