Het touw draait en draait. Langzaam nestelt het zich rond de stoel, opgewonden en nerveus. Tot plots de stoel wordt meegesleurd, weggeslingerd en op de grond geslagen. Het lawaai van hout tegen beton klinkt luid. Luid als gevreesde onrust. Ondertussen draait het touw verder, een nieuwe onheilspellende beweging op gang trekkend.

Waarschijnlijk is het maar een spelletje, maar soms twijfel ik wel eens. En aangezien kunst veelal Kunst wordt door heftig met onze voeten te rammelen en ons uit te dagen, is het die twijfel wel waard. Alles is kunst, niets is kunst. De overschreden versheiddatum van deze bewering bezorgt ons een bitterzoete nasmaak. Maar nu: jongstleden werden in Oostende duivels ontbonden. Goed mogelijk echter dat het grotendeels mijn duivels waren.