“Als, als, as, asse, asse. Asse zijn verbrande kolen, daar zedde niks mee.” Raymond, geboren en getogen Antwerpenaar en hoofdpersonage van Zeewater is zout, zeggen ze beseft maar al te goed dat een leven vrij van spijt onmogelijk is. In het licht van die opvatting lijkt achterom kijken dan ook een zinloos tijdverdrijf. Toch zijn we blij dat Simone Lenaerts zich er in haar debuutroman aan gewaagd heeft, want ze bewijst zo dat geschiedenis soms brandend actueel kan zijn en dat verandering niet noodzakelijk gepaard gaat met vooruitgang.

Moet uw echtgenoot de laatste tijd steeds vaker overwerken? Pleegt hij stiekeme telefoontjes die stilvallen vanaf het moment dat u de kamer betreedt? Of zijn er andere schijnbaar opvallende aanwijzingen dat uw man overspel pleegt? Hij is lang niet de enige. Zowat iedereen doet het. Want, ‘het civilisatieproces van de mens is niet afgelopen zolang de drift nog bestaat.’ Aldus Arthur Koenen, privédetective met als specialisatie dierentuinen en overspel. Via deze protagonist waagt Dirk Kurbjuweit zich in Niet de hele waarheid aan het gevoelige onderwerp van echtbreuk. De populaire auteur-journalist verhoogt bovendien de inzet door de Duitse politiek als strijdtoneel te kiezen. Het resultaat is een intrigerend verhaal over een onderzoek zonder moord, maar niet zonder slachtoffers.

Het treurspel aller treurspelen, ook wel ‘de schepping van de mens’ genoemd, werd in de literatuurgeschiedenis meermaals met succes beschreven. Gioconda Belli – bij het brede publiek beter bekend als de auteur van de bestseller De bewoonde vrouw – geeft met Oneindigheid in een handpalm haar eigen, atheïstische versie van de Genesisfeiten, vanuit een vrouwelijk en verfrissend perspectief, of zo wordt de lezer althans beloofd. ‘Een tijdloos drama over liefde en jaloezie’ heet dat dan in commerciële termen. Wie na deze omschrijving hoopte op een ongekuiste versie van Temptation Island: Het Paradijs, zal echter bedrogen uitkomen. Belli brengt immers eerder een quasi filosofisch relaas over hoe het begin van alles eigenlijk het einde van ons zoeken zal zijn.

Wat men niet begrijpt, daarover moet men zwijgen. Dat is het motto van de moeder van het naamloze hoofdpersonage in Abdelkader Benali’s recentste roman. De vrouw zwijgt zelf al sinds de dood van haar tweede zoon, nu ongeveer twintig jaar geleden. Na een slopende ziekte en de confrontatie met haar traumatische verleden doorbreekt ze eindelijk de stilte.