Al meer dan tien jaar staan Eric Joris en CREW garant voor baanbrekende performances op de grens van theater, film en nieuwe media. Project per project sleutelt het Belgisch gezelschap aan een unieke technologie die de toeschouwer in staat stelt zelf deel te nemen aan een verhaal. Ook in CREW's nieuwste voorstelling, Line-Up, word je met een videobril en hoofdtelefoon door een fantastische wereld geleid op de grens van het (onaan)tastbare. En dat roept vragen op. Over theater, over nieuwe technologie en over de plaats van de mens in een wereld die steeds sneller draait.

In het kader van Connections, een internationaal theaterproject dat samenwerking tussen verschillende generaties kunstenaars en disciplines bevordert, ging Dirk Pauwels de uitdaging aan om met jong talent een voorstelling klaar te stomen. De vijf kunstenaars uit evenveel windstreken die hij bijeen bracht vertellen het verhaal van hun onderlinge confrontatie in Five People. In een spanningsveld tussen af- en aanwezigheid, tussen harmonie en dissonantie gaan ze na wat het vandaag betekent om als groep samen kunst te maken.

Pavol Liska en Kelly Copper, de spilfiguren van The Nature Theater of Oklahoma (NTO), zijn gefascineerd door theater. Als medium bij uitstek van het dagelijkse leven blijft het hen met nieuwe vragen bestoken. Hun gezelschap, dat zijn naam ontleende aan Kafka, verliest zich dan ook graag in de talloze ongekende mogelijkheden van hun kunstvorm. Op Almost Cinema in de Gentse Vooruit bespeelden ze met Rambo Solo de grens tussen boek, film en persoonlijke beleving. Of hoe het navertellen van een film weer uniek theater kan opleveren.

Met de oprichting van het nieuwe gezelschap OMSK nam de Nederlandse theatermaakster Lotte van den Berg afscheid van haar voormalige uitvalsbasis in het Toneelhuis. Het Antwerpse stadstheater wuift van den Berg uit met een afscheidsweek waarin enkele van haar meest recente producties werden hernomen. Een adembenemend uitzicht op een oeuvre dat spreekt door stilte en uitblinkt in eenvoud.

De mens is een groepsdier. En met reden. In groep voorzien we beter in onze basisbehoeften, en onze levenskwaliteit ligt er doorgaans een pak hoger. Maar aan die medaille bevindt zich natuurlijk ook een keerzijde wanneer bijvoorbeeld groepsdruk, kuddegeest of massahysterie de kop opsteken. De jongste dansvoorstelling van de Nieuw-Zeelandse Simone Aughterlony ontstond uit een fascinatie voor het complexe fenomeen van groepsprocessen. In The Best and the Worst of Us tast ze met haar eigen gezelschap de grenzen van het groepsgebeuren af. Op zoek naar zin, onzin en nieuwe mogelijkheden.

Op de tweede editie van het Working Title Festival presenteerden enkele veelbelovende kunstenaars de resultaten van hun residentie in WorkSpaceBrussels. Op 17 en 18 april gaf Agata Maszkiewicz zich bloot in haar heldere en eigenzinnige performance Polska. In die ludieke solo schetste ze een haarfijn beeld over scoren en faalangst, en weegt ze de drang om te behagen af tegen het verlangen om je vrije zelf te zijn.

Materia Potency, Ghosts van de Spaanse choreograaf Norberto Segarra doet vanaf het openingsbeeld al absurd aan. Op scène zitten vier dansers op een stoel naast elkaar, met hun rug naar het publiek gekeerd. Het lijkt alsof ze aansluiten bij het publiek en wachten op wat er komen gaat. Op je eigen stoel vind je een foto van precies datzelfde scènebeeld. Na een lange stilte staat één danser op en voert enkele vrijblijvende bewegingen uit. Om beurt gaan ook de tweede en derde danser enkele sprongetjes of rolletjes maken, en verdwijnen dan kordaat van de scène. In dezelfde stilte als tijdens het begin van het stuk blijft er één danser op haar stoel zitten.

Wanneer een cultgezelschap als La Fura dels Baus een opera onder handen neemt verwacht je vuurwerk. Zeker met een partituur van Ligeti die vanaf de jaren vijftig mee aan de wieg stond van de hedendaagse klassieke muziek. Geïnspireerd door een verhaal van Michel De Ghelderode lokt de opera de toeschouwer in een sinistere wereld bevolkt door personages uit de schilderijen van Bosch en Breughel. Gedreven door een vinnig orkest roept dit totaalspektakel van muziek, theater, beeldende kunst en video een huiveringwekkend visioen op van een Apocalyps, in een land dat van alle tijden lijkt te zijn.

Als bezoeker van No Dogs, de jongste voorstelling van Ben Benaouisse, kom je terecht op een feest. Het festival De Seizoensarbeiders, gewijd aan theater en waanzin, loopt al enkele dagen. En het feestgejoel heeft zowel de scène als tribune van CAMPO Nieuwpoort volledig ingepalmd. Om je heen zie je bekende en onbekende gezichten lachen, drinken, kijken, vertellen. Een motor die na een tijdje de zaal binnenrijdt geeft dan ook het startschot van een voorstelling die eigenlijk al een tijdje bezig is…

Le Silence des Danses is een drieluik: een parcours langs drie beeldende installaties die zich ontwikkelen tot performance. Voor Merlin Spie betekent dit overzicht van haar meest recente werk een nieuwe fase. Voor het eerst ging de beeldend kunstenares installaties bouwen met ruimte voor een handeling, theatraliteit, een performer. Grote nieuwsgierigheid ook bij het publiek dus, dat in groepjes door het Kaaitheater werd geleid. In alle stilte.

Zaallicht, een leeg podium. Het publiek maakt zich klaar voor de voorstelling. Een man komt op en verklaart nogal verontschuldigend dat de show vanavond niet verloopt zoals gepland. De begeleidende muzikanten zijn er niet, de decorstukken ontbreken en ook het licht en de atmosfeer zitten niet goed. Twijfelend en gegeneerd begint de man zijn hart te luchten over de toestand en het stuk. En zo is de voorstelling begonnen, maar niet degene die ooit werd vooropgesteld. Dat zou een soort variété-avond zijn geweest met een spectaculaire entree van een skelet, overtuigend door slimme belichting en dreigende muziek. Nu staat er in stilte een eenzame acteur. In een zelfbeschilderde pyjama. Onder veel te helder licht. Zoekend naar woorden.

Ook in 2009 biedt het Gentse CAMPO geregeld een platform aan jonge kunstenaars met onmiskenbaar talent. Makers die een heel persoonlijk parcours uittekenen door hun medium en omgeving grondig te onderzoeken. Colette Sadler en Manah De Pauw weten als theatermakers hoe ze moeten zoeken. Meer nog, ze weten ook hun publiek als geen ander aan te steken met hun bevragende houding. Sadler's dansvoorstelling The Making of Doubt stelt dit zelfs uitdrukkelijk als doel voorop. Maar ook Johnson & Johnson van De Pauw roept met haar titel al vragen op. Beide voorstellingen zijn broeihaarden voor vreemde mengvormen en onoplosbare tegenstellingen. En alle twee gebruiken ze twijfel of verwarring als aanzet tot publieke reflectie.