"De waardigheid van een fantasie bestaat in haar 'illusionaire', fragiele, hulpeloze karakter."(2)
> Slavoj Zizek
Soms moet het ook gaan over de onmogelijkheid om onze eigen intimiteit te benoemen of te verbeelden. Over de nabijheid van 'iets' dat ons tegelijk vertrouwd en vreemd is. Over de stille radeloosheid van iemand die zodanig in zichzelf aanwezig is dat zij of hij totaal afwezig lijkt. Er bestaat een wegzinken in de eigen nietigheid dat alleen maar verbijstert.(3) En het moet eigenlijk vooral gaan over dit 'spel' van de intimiteit op die momenten dat men reflecteert over de maatschappij, het leven en het transcendentale en daarbij de vertwijfeling van het 'verlichte' denken probeert voorbij te praten. Want, na al deze geschiedenis, na al dat denken, komen we nu uiteindelijk op het lucide, absolute punt - ironisch genoeg ervaren als een nulpunt - waarop we ons realiseren dat we niet langer nog om onszelf heen kunnen.