Wat als niet alleen uw geliefde maar ook het paasklokje u ’s morgens hartelijk begroet, uw flirtzieke kat plots haar ziel bij u wil blootleggen en u de noodkreten van de bomen op uw laan kan ontcijferen? Stel u voor te ervaren dat werkelijk álle materie bezield is, zowel rots als plant, zonder onderscheid in rang. De wereld zou op zijn minst een levendige boel (op zijn meest een helse kakafonie?) wezen, opnieuw betoverd met wondermooie taferelen. Net als in een animatiefilm zouden mensen ook emotioneel verbonden zijn met hun directe omgeving. Heel gewoon is dat, alsof het medium film die relatie transformeert. Dergelijke metamorfose wordt ook binnen de beeldcultuur afgetast. Het hedendaagse kunstbetoog Animism doorboort op kritische en eigenzinnige manier de heersende, typisch ‘moderne’ betekenis van het concept animisme. Aangedreven door wijzigende politieke constellaties, ecologische crises, technologieën en macht-verschuivingen, probeert de tentoonstelling nieuwe vormen van engagement aan te gaan met de geschiedenis en de realiteit. Wat overblijft, is een visueel sterke hypothese die opnieuw laat dromen van een wereld waarin alles leeft en alle leven één is.

En dat de schaduw voor extra textuur zal zorgen, zo verzekert de gids ons. Pal om acht uur steekt een groepje van een twintigtal mensen van wal, op ontdekkingstocht doorheen het betoverende Antwerpse Middelheimpark. Dit openluchtmuseum, dat sinds 1950 opmerkelijk werd uitgebreid en nog steeds aangroeit, bezit een schitterende verzameling moderne en hedendaagse beeldhouwkunst, van Rodin tot het heden. Ook deze editie van ‘Kunst om 8’, met de titel Untitled door gastcurator Stef Kamil Carlens, belooft een spannende avond voor jongeren in dit Antwerps museum, mét openlucht effect. Geen beeldenstorm, maar wel een zorgvuldig samengestelde selectie aan beeldhouwwerken die samen het verhaal van het park inleiden.

Het verhaal van haar leven. Of: haar leven in verhaal. Alleszins háár levensverhaal dat ze ‘tentoonstelt’. Als een kind dat met volwassen technieken speelt, kruipt ze in de huid van verschillende personages, bedenkt ze verrassende rituelen en ‘vertelt’ ze verschillende stukken van haar leven. En ze gaat geen onderwerp uit de weg: ze praat over alles, ook over zogenaamd intieme perikelen. Onderweg legt ze zichzelf keer op keer haar eigen spelregels op om zo “het leven te verbeteren” en het structuur en zin te geven. En ze doet dat wondermooi: de wandeling doorheen deze tentoonstelling voelt als poëzie in beweging met een opmerkelijke humoristische toets. Het lijkt wel of La Calle haar persoonlijk (liefdes)leven in dienst van haar artistieke project plaatst. Of geldt haar kunst net eerder als excuus om haar leven te leiden?

Een integraal zwarte cast. Sterotypen om u tegen te zeggen. En een Koreaans-Amerikaanse regisseuse en toneelschrijfster die vastbesloten is ‘post-raciaal’ Amerika te deconstrueren. In haar subversieve komedie The Shipment is Young Jean Lee daar helemaal niet bang voor. Integendeel. Blanke beelden van Afro-Amerikanen – ooit als Afrikaanse slaaf naar Amerika verscheept – worden zodanig verkapt en onthuld dat het publiek er zowaar paranoïde van wordt. Dat doet Lee niet met het wijzend vingertje, maar met een vette, grensoverschrijdende knipoog. Ligt de kern van de vooroordelen immers niet in ons eigen zelfgenoegzaam doch onbehaaglijk lachje verscholen? Of zoals de lyrics van het gelijknamige lied door de communistische rapgroep The Coup vertellen: “The Shipment is delivered, come and get it if you bout it!”