Ik was niet bijzonder onder de indruk van de voorstelling ‘Vraagzucht’ waarin Tg Stan vragenlijsten van Max Frish, tekstmateriaal van Hanif Kureishi, Raymond Carver en Haruki Murakami combineert met cijfermateriaal en statistiek, onder meer in verband met de oorlog in Irak.

Totnogtoe had ik er totaal geen zin in een slotrecensie te schrijven over Victoria’s Poes Poes Poes, maar een nieuwe ervaring creëerde opnieuw de behoefte om het wel te doen. De Victoria-voorstelling Maria Dolores van Wayn Traub, geselecteerd voor het Theaterfestival 2003, weet immers wel op een zeer overtuigende en natuurlijke manier het medium film en video te koppelen aan een theatercontext. De gelijkenissen tussen beide Victoria co-producties zijn in ieder geval opvallend en frappant, maar heeft iemand dat al durven zeggen?

Maria Dolores van Wayn Traub is een zeer knappe en onderhoudende voorstelling, daar wil ik heel duidelijk over zijn. Ik heb er echt van genoten zoals van een verraderlijk spelletje. Speelsheid is immers de grootste troef van deze toch wel ambitieuze, complexe of gelaagde voorstelling. Waar de meeste theatervoorstellingen tijdens de eerste tien minuten hun volledige opzet ontvouwen, laat Maria Dolores na de opening niet raden hoe wat er op volgt in elkaar zit. Ze begint met een gesloten doek en Wayne Traub die een dansje met elektroboogie-invloeden brengt. Het beeld wordt muzikaal ondersteund door een parlando die van Alain Delon of Joe Dassin had kunnen zijn.

Aflevering vier van het unieke theaterfeuilleton-op-doek trok verrassend genoeg aanzienlijk meer volk. De voorbije weken had men steeds rijen stoelen weggehaald, maar op deze maandagavond werden plots bijna alle overgebleven zitjes gevuld. De vierde aflevering bood echter weinig variatie op de reeds aangebrachte thema’s.

De publieksopkomst bij Poes Poes Poes begint steeds meer te gelijken op het lied van de tien kleine negertjes... . De officiële cijfers van het stekje waar ik ging kijken, gingen van 86 naar 48 toeschouwers. De derde aflevering kon volgens mijn eigen inschatting nog amper twintig mensen bekoren. Wees gerust, uw reporter blijft voorlopig volhouden.

Het is vrijdag, en ik heb jullie mijn mening over de tweede aflevering van Poes Poes Poes nog niet meegedeeld, dat zegt al iets… Toen ik maandag ging kijken, bleef de helft van de stoelen leeg, in tegenstelling tot de vorige keer. Waar ik ging kijken hadden ze zelfs de dame van de kaartjescontrole niet meer kunnen motiveren een tweede maal uit haar zetel te komen, ook jij had er zomaar gratis kunnen binnenlopen.

Op maandag 28 april 2003 werd op verschillende locaties in Vlaanderen de eerste aflevering geprojecteerd van Poes Poes Poes. Victoria en De KOE kondigden deze coproductie aan als een uniek theaterfeuilleton-op-doek. Het concept is inderdaad een uniek gegeven. Wat er daadwerkelijk getoond wordt, is echter minder uniek, origineel of relevant. Een kritische toeschouwer moet dan ook opmerken dat Poes Poes Poes eigenlijk een zelfde opgeblazen hype is, als het eclipsfenomeen uit 1999 dat er de losse basis voor vormt.

Hoe zou het voelen om verworden te zijn tot een karikatuur van je zelf ? De baanbrekende revolutionair, Prince, zo noemt hij weer officieel, wordt tegenwoordig vooral gezien als een oversekste geile kikker, een lachwekkende travestie en prekerig getuige van Jehova. Missy Elliott laat zich bijvoorbeeld als weinig flatterend 'tribute' zelfs strelen door een look-alike in haar recentste clip 'Work it'.

Op vrijdag 29 november 2002 werd de Les Ballets C de la B- voorstelling Lac Des Singes, die op 20 mei 2001 in première ging, na een uitgebreide internationale tournee voor de laatste keer gespeeld in Cultuurcentrum Westrand. Er werd nog voor de laatste keer naar de pijpen gedanst van Hans Van den Broeck. De charmante voorstelling was geen absolute “you must have seen ...”, maar wel een intelligente en humoristische staalkaart aan bewegingen en beelden.

Pieter De Buysser toonde reeds in een aantal (theater)teksten zijn vaardigheid en voorkeur om beelden en situaties te schetsen die pretenderen iets te vertellen over maatschappelijke en politieke pijnpunten. Soms werden die sterke beelden spijtig genoeg verminkt door een betwistbaar discours of een eigenaardige logica. Zijn kortfilmdebuut, een productie van Lampe vzw, Transit-zone vzw en KVS/de bottelarij, toont een zelfde maatschappelijke allegorie met een zeer eigen structuur en logica. Toch laten De Buysser’s beelden de toeschouwer veel meer vrijheid, dan zijn woorden.

De muziekbussiness is een wrede en onrechtvaardige wereld, maar er is wel ambiance, en dat wil toch iedereen. Peter Revalk heeft het allemaal wel eens gezien als een Wizard of Ooze, een van de geniaalste en meest technisch onderlegde groepen uit de Vlaamse popmuziekgeschiedenis. Vrienden uit de Wizard of Ooze spelen nu bij Cartel Deluxe en het recentste vlaggenschip voor de vloot der Vlaamsche popmuziek, Hooverphonic. Vandaag is Peter Revalk zelf echter niet te beroerd om met een hoogstaand ska- en balorkest “The Internationals” de Vlaamse jeugdhuizen en clubs af te schuimen.

Omwille van financiële overwegingen en auteursrechten veranderde de naam van de voorstelling in Poetiewiet, maar deze voorstelling blijft een zeer getrouwe theaterbewerking van het meesterwerkje van de Amerikaanse auteur Kurt Vonnegut.

Brussel is en blijft een stad met ontzettend veel talent en potentieel, maar het is net te uitgestrekt en te individualistisch om zich echt een imago te vormen. Het pretendeert een metropool te zijn of de hoofdstad van Europe, het is een stad die er van droomt iets te zijn. De VZW Modo Bruxellae probeert de Brusselse ontwerpers samen te brengen om hen een grotere uitstraling te geven. Van 25 tot 27 oktober trok de organisatie doorheen de hoofdstad een STYLISTENPARCOURS DE STYLISTES.

In Antwerpen kennen ze er iets van. Met veel bombarie werd er een tijdje geleden het MoMu, Modemuseum, ingehuldigd als parel aan de kroon van de koningin der Vlaamse modesteden. Het historische pand van de Modenatie werd binnenin verbouwd tot een staaltje van hedendaagse architectuur. De houten inkomsthal en galatrap is zonder meer warm, modern en monumentaal, de trap brengt je naar de openingstentoonstelling van het kersverse museum: Selectie 1: Backstage /Achter de schermen / Les Coulisses.

In de nacht van vijf naar zes oktober waagde Brussel zich voor het eerst aan de “Nuit Blanche”, een slapeloze actieve nacht met sport, muziek en diverse andere culturele activiteiten. In tegenstelling tot de gebeurtenissen in Parijs, waar in diezelfde nacht een aanslag werd gepleegd op de burgemeester, kon het Brusselse evenement in Vlaanderen maar op een zeer beperkte persaandacht rekenen.

Op een zomerdag in augustus rookt Tony Allen tussen twee interviewbeurten een sigaret buiten aan de deur van het Brusselse café L’Archiduc. Hij draagt een petje van Radio Multicultural en een jeansvest met stiksels in fluokleurtjes. Niemand kijkt van zijn verschijning op of niemand herkent hem. Urbanmag had het geluk even aan het interviewtafeltje te mogen aanschuiven voor het volgende gesprek.

De voorstelling L. King Of Pain krijgt bakken negatieve kritiek over zich heen, vooral vanwege jonge theaterliefhebbers die niet geïntimideerd zijn door de reputatie van dit monstre sacré van het Vlaamse theater. Toch werd deze bizarre en nukkige voorstelling geselecteerd voor het Theaterfestival, je zou Luk Perceval dan ook gemakkelijk ‘controversiëel’ kunnen noemen, maar wat kan je van de voorstelling zelf maken?

Een roze suikerspin is een rozige wolk plakkerig snoepgoed. Een kunstig verzorgde sneeuwwitte permanente of mise-en-plis, waarop een theaterspot een rode gloed werpt. Een fucking luchtige alzheimer-versie van het ballet der balletten, opgevoerd door oudjes van zorgcentrum De Grevelingen in Den Bosch.

Op 21 juni sloten De Roovers en de KVS hun seizoen af met een reeks korte performances in het kader van De vrucht van hun arbeid en een “fuif”. De Roovers bereikten op de afsluitende avond van hun fin de saison achtdaagse niet echt een crescendo of climax,...

Na de latino vibes en de Asian Influence, zorgt nu Afrika voor de nieuwste muzikale hype. De westerse wereld is het ontwikkelingsgebied geworden voor de complexe Afrikaanse percussieve ritmes. De Afrobeat brengt zweterige voodoo-magie in onze discotheken. Europese en Amerikaanse hiphop- en houseproducers prutsen dan ook met veel plezier aan het rijke culturele erfgoed van wat wel eens smalende de Derde Wereld wordt genoemd. Het neo-colonialisme krijgt een nieuwe dimensie. Vlaanderens populairste trendwatchers zongen het al uit, terwijl ze met hun armen zwaaiden: Van Afrika tot in Amerika...

Adam Fenton debuteerde als drum’n’bass artiest op Goldie’s label Metalheadz. Zijn debuutalbum Colours leerde met het aanstekelijke 'Music In My Mind' dierenvriend en voormalige radiostem Chris Dusauchoit naar eigen zeggen het genre appreciëren. De kenners kennen ook Brand New Funk op V Records, maar met KAOS is onze man Adam wel de vetste en meest funky hiphop producer van het moment. Hij schept een geluidsmuur waarin chaos geordend wordt tot complexe gesyncopeerde ritmestructuren en waarop de zwaarste zwarten van over de grote plas een glansrol vervullen. Bovendien vond Janssen ‘Select’ Luc op dit plaatje zijn geliefde sample « Time’s up all you s*ckers ! ».

Miles Davis werd een legendarisch figuur dankzij het album Birth of The Cool, de muzikale intro tot commerciële marketingproducten zoals de nieuwste hype: lounge, een zondvloed aan fraai verpakte compilatieceedees zoals Sunday Soundtrack, Playground Vol 4. Loco Grooves From The Sunny Side..., Your Lounge, Your Music, More Music For Chaises Longues, Music For Dreams, Kharma Beats, Atmosphere,...