‘Dude, look around. We are living in a heavy metal world.’ Dat is het evidente maar onthutsende antwoord van een van de bandleden van Acrassicauda, op dat moment de enige actieve metal band in Bagdad, wanneer documentairemakers Eddy Moretti en Suroosh Alvi hen vragen waarom ze doen wat ze doen. Verscheidene jaren volgden beide heren, op gevaar van eigen leven, het wel en wee van de band. Het eindresultaat, de documentaire Heavy Metal in Baghdad, ging in 2007 in première, maar is nu ook in onze contreien op dvd beschikbaar, voorzien van een hele reeks extra’s.
Ik heb nooit echt van countrymuziek gehouden. Potsierlijke hoofddeksels, jankende violen (fiddle) en jodelende rednecks: country was niet meer dan een ergerlijke soundtrack voor een rit door Bush’s Texas, een amalgaam van kitscherige en politiek bedenkelijke symbolen, met als enige lichtpunt in de duisternis de omvangrijke boezem van Dolly Parton, goed voor een verzekering ter waarde van 600.000 dollar. En toen kwam The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-ups of Alabama.
Een meisje, een zes, zeven jaar oud, ligt in haar bloemenjurk op een bed. Ze kijkt naar een jongen van ongeveer dezelfde leeftijd die op de rand van dat bed zit. Haar blik is licht melancholisch en sluit mooi aan bij de sepiatinten van het beeld. Hij kijkt weg van haar, starend in een groot onnoemelijk gat. Zijn blik is dromerig, het lijkt wel of hij op huilen staat, zo diepbedroefd kijken zijn ogen van de wereld en het meisje weg. Er moet iets gebeurd zijn tussen die twee, hij heeft haar pijn gedaan of zij hem, zo vertelt ons de zinderende leegte tussen beide, een leegte die onze volwassen blik maar al te goed te herkent. De jongen lijkt jaren schuldgevoel en seksuele wroeging met zich mee te torsen, het meisje lijkt te weten dat nu de jaren van onschuld definitief voorbij zijn. Alleen: het zijn kinderen.
‘De zon lag rood en nog jong in het oosten, zuidwaarts doomde het lage vette polderland, in het westen vloeide de stroom, met aan de overzijde het geweldig grote Dagonwoud, dat het laagland in tweeën snijdt.’ Zo begint het eerste boek over Vlaanderens bekendste ridder, de Rode Ridder. In die reeks nam jeugdschrijver Leopold Vermeiren (1914-2005) zijn lezers mee op een lange tocht, 64 boekdelen en ruim 8000 pagina’s, van de Vlaamse poldergrond tot het Midden-Oosten. Terwijl meisjes zich samenzweerderig bogen over de avonturen van Tiny, schepte Vermeiren voor de jongens een universum waarin alle paarden ‘vierklauwers’ waren, een goedaardige ridder steeds ‘fluks’ opkeek, de boog steeds ‘schietgereed’ en ‘nimmer falend’ was en de ‘warempels’ en de ‘alle donders’ niet van de lucht waren. Dat waren nog eens tijden.
Kunnen rockmuziek en catharsis hand in hand gaan? Met zijn optreden in de Ancienne Belgique afgelopen maart bewees Nine Inch Nails in elk geval dat het antwoord volmondig ‘ja’ kan zijn. In zijn Poëtica dicht Aristoteles het begrip ‘catharsis’ een centrale plaats toe. Volgens hem wekt een tragedie idealiter angst en medelijden op en bevrijdt zij zo de kijker van diezelfde gevoelens. Een tragedie brengt de kijker tijdelijk uit evenwicht met als enige doel dat evenwicht te herstellen. Aristoteles schreef zijn Poëtica met het treurspel in het achterhoofd, maar zijn denkoefening is zonder twijfel ook van toepassing op muziek.
De Nederlandse schrijver Joost Zwagerman legde zich de afgelopen jaren steeds nadrukkelijker toe op de essayistiek. Op geregelde tijdstippen houdt hij grote kuis in de laden van zijn schrijftafel en bundelt hij zijn krantenstukken, essays en lezingen in een boek. Steeds gaat het om notities van een bevlogen lezer, kijker of luisteraar die getuigenis aflegt van zijn fascinatie voor een kunstenaar.
Voorstellingen van de Columbiaanse antropoloog en theatermaker Enrique Vargas zijn eigenlijk geen voorstellingen. Het zijn ervaringen. Kijken doe je bijna niet, voelen, ruiken en horen des te meer. In zijn labyrint nemen Vargas en zijn medeplichtigen je bij de hand door een wereld waarvan je dacht dat die niet bestond.
Jelle Meander maak je niks wijs. Hij weet wat hij wilt. Een debat is geen losgeslagen cafédiscussie, maar een perfect getimede gespreksronde. Aanwezig waren onder meer een muzikante met een passie voor John Cage en een doctorandus in de wiskunde met een obsessie voor het oneindige.
Eric De Volder maakt sinds jaar en dag felgesmaakte producties over de tragiek van het dagelijks leven. Deze week ging in het Gentse Niewpoorttheater zijn jongste telg Zijde daar in première.
Vooruit bestaat twintig jaar en dat zullen we geweten hebben. Drie maal vierentwintig uur lang opent het kunstencentrum zijn deuren en biedt het een vrijplaats aan kunstenaars, academici en andere roekelozen om te discussiëren over begrippen als zichtbaarheid, gender en seksualiteit. Dansprogrammatrice Barbara Raes nodigde Jeroen Peeters, Kattrin Deufert en Thomas Plischke uit om het geheel als curator in goede banen te leiden. Het drietal stelde een eivol programma samen waarin lezingen, installaties, workshops, performances en filmvertoningen naast en door elkaar zullen plaats vinden. Jeroen Peeters legt uit: ‘anderhalf jaar terug was Plischke een week lang artist-in-residence in de Beursschouwburg. Toen werd zijn werk reeds omkaderd door een aantal laboratoria. Met Vooruit streven we er nu naar dit project verder te radicaliseren en te laten exploderen. Het gegeven van de klassieke avondvoorstelling wordt over boord gegooid. Bewust hebben wij dan ook niks om acht uur ‘s avonds geprogrammeerd.’ Van een klassieke toeschouwer zal al evenmin sprake zijn. De bezoeker wandelt binnen en buiten, volgt een lezing, neemt deel aan een workshop, spuwt zijn mening op het internet of snuift gewoon even de sfeer op. Je pikt hier en daar een graantje mee of je dompelt je volledig onder. Alles kan, niks moet.
Het Theaterfestival is nog maar halfweg en het hek is van de dam. De Nederlandse recensentengilde trekt in de aanval tegen het 'Vlaamse' karakter van de selectie en pleit voor 'mooi' en 'groots' (lees: bijzonder saai) theater. Gelukkig zijn er nog Peter Van den Eede (de Koe), Damiaan De Schrijver (STAN) en Matthias de Koning (Discordia).
Thersites, de vereniging van theatercritici, vond de tijd gekomen om eens in eigen boezem te kijken en organiseerde een debat over kunst in de media. Moderator was Johan Thielemans, de polemische voorzet werd gegeven door schrijver Pol Hoste. Verder schoven ook Karl van den Broeck (chef Cultuur van De Morgen), Bruno Verbergt (Zomer van Antwerpen), Klaas Tindemans (dramaturg De Roovers en publicist) en Regine Clauwaert (VRT) aan tafel.
Neukende konijnen, ontploffende colablikjes en Balinese prinsessen, dat zijn slechts enkele elementen uit 'Images of Affection', de laatste productie van Needcompany-regisseur Jan Lauwers. Ongrijpbaar, raadselachtig en bovenal intrigerend, zo zou je het universum van deze man kunnen omschrijven.
Don Verboven is een bezige bij. De man beleeft tegenwoordig niet alleen slapeloze nachten als programmator van Theater aan Zee, maar neemt ook een deel van het Openbaar Onderzoek dat Nieuwpoorttheater momenteel voert, voor zijn rekening. Tussendoor vond hij nog de tijd om samen met Lucas Smolders en Nele Bauwens zijn twee jaar oude eindproject voor het RITS op punt te stellen.
Het straattheaterfestival Gent en het KC Nieuwpoorttheater sloegen opnieuw de handen in elkaar en serveerden de bezoekers van de Gentse Feesten vis, wijn en bovenal spelplezier. Op het programma stond immers de spetterende bewerking van de trilogie van Marcel Pagnol (1895-1974) door de Onderneming.
In het Cultuurcentrum Leuven loopt momenteel de dubbelexpositie Standbeeld/Standpunt. Centraal staat het intrigerende 'Statues de Bruxelles', een fotoreeks die fotograaf Julien Coulommier en Marcel Broodthaers, toen nog dichter, samen maakten in de vijftiger jaren. Christoph Ruys, een jonge, Gentse fotograaf, deed hetzelfde in Leuven en stelde vast dat er heel wat veranderd was.
Steeds vaker wordt de bühne van een theaterzaal deels of volledig ingenomen door een televisie- of computerscherm. Microfoontjes, kabels en allerlei elektronische apparaten sieren het scènebeeld. De aanwezigheid van technologie in het hedendaagse theater is echter meer dan louter gimmick: meer en meer wordt duidelijk dat de podiumkunsten zoals wij ze kennen in vraag worden gesteld. De grens tussen feit en fictie, tussen privaat en publiek en tussen performer en toeschouwer wordt radicaal in vraag gesteld. Een uitgebreid essay dat desgewenst gelezen kan worden als een welgemikte trap in de kont van het Inter/Act evenement dat dezer dagen volop door de podiumploeg wordt voorbereid...
Tweede en laatste deel van het grote technologie-essay. Mogen woord en wederwoord luid weerklinken... De voorzet werd geplaatst, nu is het wachten op het doelpunt.
DAS Theater zet Vooruit, partner in crime en toeverlaat, een week lang op stelten met DAS verwanten, een ludiek festival dat bewust voor een multidisciplinair uitgangspunt kiest. Theatermakers, nachtraven en creatievelingen allerhande slaan de handen in elkaar en leggen hun projecten aan een kritisch publiek voor. Op uitnodiging van Sierens & Co zakte ook het Zuidpooltheater naar Gent af om er nogmaals 'Mouchette/Colette' te brengen.
Just Another Landscape for Some Juke-box money mag dan wel een hippe en stijlvolle dansvoorstelling zijn, beklijven doet ze geenszins. Een duidelijk gebrek aan visie van de choreograaf zal daar ongetwijfeld mede verantwoordelijk voor zijn. De gevarieerde soundtrack en het poëtische eindbeeld konden daar jammer genoeg weinig aan verhelpen.
Het Vlaamse rock-'n-roll-icoon Little Jimmy - officieel heet hij gewoon Marc Claeys - heeft er een turbulente carrière op zitten. Op tweeëntwintigjarige leeftijd liet hij samen met zijn groep The Sharks de single Love at first sight op het Vlaamse land los. En begrijpe wie het begrijpen kan: man achter de knoppen was Rocco Granata! Little Jimmy and the Sharks bereikten hun hoogtepunt in 1966 toen zij het voorprogramma van The Rolling Stones mochten spelen. Sinds 1994 treedt Jimmy opnieuw op en wel onder de naam Don Croissant. Ter gelegenheid van het verschijnen van zijn gloednieuwe CD ging Urbanmag met de man praten over zijn vele projecten, zijn kortstondige carrière als restauranthouder en zijn vriendschap met Chris Whitley.
Nog niet zo lang geleden overleed de Franse socioloog Pierre Bourdieu. Zijn omvangrijke oeuvre biedt ook vandaag nog belangwekkende inzichten voor de studie van populaire en elitaire cultuur en het in kaart brengen van sociale ongelijkheid. Met nooit aflatende ijver legde Bourdieu de mechanismen van onze maatschappij bloot. Ook hij ontsnapte echter niet aan institutionalisering en werd deel van de door hem bestreden culturele elite. Urbanmag haalt Bourdieu opnieuw van stal en ging kijken in hoeverre zijn theorie iets te vertellen heeft over popmuziek.
Eind februari was de Amerikaanse choreografe Meg Stuart op uitnodiging van gastcurator Alain Platel tweemaal te gast op het Leuvense Klapstukfestival. Niet alleen presenteerde ze er haar meest recente productie Alibi, maar het publiek kreeg er ook Disfigure Study, haar eerste volwaardige productie, te zien. De aandachtige toeschouwer kreeg aldus de eerste en de meest recente productie van een van de boeiendste hedendaagse choreografen te zien. De verschillen en gelijkenissen tussen beide voorstellingen bleken al even frappant te zijn.
