Alsof we als zesjarigen klaarstonden op de ochtend van een spannende schoolreis. Vol verwachting over wat komen zou, met enige fierheid lonkend naar de herkenningsstickers die door de begeleiders op onze trui werden geplakt en zeer aandachtig luisterend naar hun strenge instructies. Nee, we zullen niks fout doen en ja, we zullen goed in de groep blijven. Oortelefoontjes van flashy witte iPods werden ons in de oren geduwd. Een aantal oefenpogingen en evenveel mislukte pogingen later (“als we 1,2 zeggen, dàn mag je pas duwen op ‘play’”), stond onze groep van twaalf vertrekkensklaar. Op het programma van dit alternatieve theaterstuk Design God, uitgewerkt door Space, staat een 40 minuten durende luisterwandeling in de buurt van deSingel.

De eerste avond van het Theaterfestival 2008. In mijn geval, zelfs mijn allereerste theaterfestival. Als we de paar verplichte theaterbezoeken op de middelbare school, en de enkele keer dat ik per ongeluk in een theater belandde, buiten beschouwing laten, kan ik met gemak doorgaan voor een theatermaagd. Als we Cherkaoui’s dromen erop nalezen, zou het echter geen probleem mogen zijn dat ik als leek, een schrijversbijdrage lever aan dit Festival. Theater zou iedereen moeten interpelleren, niet elitair boven de rest mogen staan, noch netjes naast de andere expressievormen. Het gaat om het opengooien van grenzen; zowel de verschillende disciplines, als de verschillende facetten van het leven in elkaar laten overlopen, er met verschillende brillen naar kijken en zelf op verschillende manieren begrepen worden.