Boyamba Belgique is een historische documentaire van Dries Engels en Bart Van Peel waarmee ze van een geschiedkundig detail een avontuurlijke speurtocht maken. Ze gaan op zoek naar de man die vijftig jaar geleden, de dag voor de Congolese onafhankelijkheid, de sabel van Koning Boudewijn afnam toen die in een praaltocht in de Koninklijke wagen voorbij reed. In de Blauwe zaal van deSingel werd gisteren de film, die maar nipt afgeraakte, voor het eerst publiekelijk vertoond.

Oskar Kokoschka, een Oostenrijks expressionist, was een bijzonder man. Niet alleen wilde hij de perfecte imitatie van een ideale vrouw in een pop die dan voor hem als het gedroomde schildersmodel kon dienen, daarnaast was hij extreem gevoelig, bazig, seksverslaafd en licht gestoord. Dat is alleszins het beeld dat we van hem krijgen als we Kokoschka live! bekijken. Misschien zijn deze eigenschappen eerder kenmerken van de spelers/makers die gisteren in het interview al verklaarden dat ze niet schatplichtig zijn aan Kokoschka maar aan zichzelf.

Op zondagnamiddag waren ze nog druk aan het repeteren in het M HKA maar tijdens de lunchpauze kreeg ik dan toch de kans om Jeroen De Man en Vincent Rietveld van De Warme Winkel even te kidnappen voor een interview op het pleintje aan de Leuvenstraat. Kokoschka live! is een collaboratie van De Warme Winkel, Veenfabriek/Touki Delphine en Nieuw West/Marien Jongewaard.

DeSingel komt tot leven, de officiële aftrap is een feit. Na de nodige bedankjes van Jerry Aerts, artistiek leider van deSingel en aftredend Theaterfestivaldirecteur Don Verboven, wordt op het podium van een kale Blauwe Zaal Benjamin Verdonck aangekondigd. Benjamin is nu twee structurele subsidies lang - dus acht jaar -  kind in huis bij Toneelhuis, waar hij verscheiden voorstellingen creëerde en afgelopen jaar zijn Kalenderproject afrondde. In dit laatste project werd duidelijk dat zijn intenties belangrijker zijn dan de esthetische effecten van zijn creaties. Met ingrepen van publieke ongehoorzaamheid in het stadsbeeld, zoals het afhuren van Clearchannel reclamepanelen (en die een week volledig wit laten zodat ze meer dan ooit opvallen) presenteerde hij zich als progressief maatschappijkritisch, origineel en inventief in de omgang met zijn persoonlijk ideeëngoed. 

Otaku is de eerste 'grote zaalvoorstelling' van Joost Vandecasteele, vermeldt hij zelf met enige trots. Met een simpele formule; een ludieke powerpointvoorstelling over de geschiedenis en de toekomst van België, Brussel en Joost zelf, weet Vandecasteele een diverse reeks thema's en kritische inzichten aan te snijden. Of deze diversiteit een uitgesproken nood is of een gevolg van het hier en daar aangevallen informatietijdperk, dat is niet echt duidelijk. Zo zijn er wel meer dingen 'niet echt duidelijk'. Of Joost in zijn tot 'politiek theater' uitgeroepen stand-up gelul ook werkelijk een mening heeft
bijvoorbeeld. Want met alle ironie, fictieve nieuwsitems en verbogen geflirt met idealisme wordt het wat moeilijk op te maken wat nu eigenlijk het punt of de denkrichting is van Otaku.

Het Toneelhuis maakt zijn naam en reputatie waar en blaast het nieuwe seizoen leven in met een trefzekere klassieker. De combinatie van Guy Cassiers, Malcolm Lowry en Josse De Pauw vereist volle zalen. Het verassend gemengde publiek komt en kijkt, in absolute stilte. Uit ontzag of twijfel, overdonderd of verveeld?

De Nachten is al jaren een van de meest geprezen literair-muzikale evenementen in Antwerpen. Voor de dertiende editie komen kunstminnend Vlaanderen en enkele gemotiveerde Nederlandse groupies zelfs in miezerig herfstweer de deur uit. De meute is bont gekleurd en gekleed, eerder jong en wellicht gulzig in het verorberen van cafélezingen en marktpleinconcerten. Eens ze erin geslaagd zijn het hamburgerkraam en de ticketdienst te passeren, worden ze overgeleverd aan de doolhof van deSingel dat voor de gelegenheid met fel TL-licht gekleurd is. Het statische gebouw komt zo tot zijn recht en leeft nu echt. De massa baant haar weg als door een bloedbaan.

Zie!duif is een nieuwe compagnie gevormd uit de klas van de master na master Theaterwetenschappen, afstudeerjaar 2007. Ze spelen een verteerbare vorm van doordacht teksttheater, dat contact met het publiek centraal stelt. Dit jaar al maakten ze furore op Theater aan Zee, en nu werden ze met Stockholm uitgenodigd om deel uit te maken van de Villanella programmatie van Het Theaterfestival. Tijdens het laatste avondmaal voor de voorstelling zette ik mij in het duivenkot, om tussen kauwen en slikken door te praten over hun theater en ervaringen. Ze stonden erop dat ze allen aanwezig zouden zijn voor het interview. Als een echt collectief spreken ze dan ook uit één buik en vullen elkaar aan, of nuanceren waar nodig.

Kris Verdonck wil met I/II/III/IIII de wens van het klassieke ballet vervullen; dat de danser kan vliegen. Samen met dramaturge Marianna Van Kerkchoven kwam hij tot het concept van een dansmachine. De middag voor de moment suprème heb ik Kris aan de telefoon. Ik probeer de nodige bagage te krijgen voor een intensere blik op de voorstelling.

De Jossen van Tejaterbende Oeps! boezemde als mededinger naar het Landjuweel 2007 een zekere verwachting in. Gedurfd theater met minder aandacht voor esthetische perfectie en meer amusement in het spelen, daar hoopte ik op, en dat kreeg ik ook.

Een voorstelling met veel facetten kan veel verschillende kritieken krijgen. The Ballad of Ricky and Ronny wordt van deze wetmatigheid gemakkelijk slachtoffer. Tijdens het bekijken en beluisteren van het stuk komen er heel veel sterktes en zwaktes bovendrijven in het kritische deel van de sensatie die je ervaart.