Niet zo lang geleden hebben Wouter Hillaert en Steven Heene een gedachtewisseling per brief gevoerd. Dit naar aanleiding van de voorstellingen die onze jonge makers lieten zien op Theater Aan Zee. Veel was er niet te zien of, om het minder scherp te stellen, er is nog veel werk aan de winkel.
Jonge makers staan deze dagen dan ook voor een enorme opdracht en een op zijn minst boeiende uitdaging. Zij dragen de verantwoordelijkheid, net als iedere generatie trouwens, om vernieuwing op te zoeken of, als dit te groots klinkt, een eigen stem te laten horen. Niet gemakkelijk in een tijd waarin alles al gedaan lijkt te zijn en waar het anders combineren van de vaste elementen binnen de context van het hedendaags theater dikwijls het uiterste punt is dat men durft opzoeken.
Om het even radicaler te stellen: het hedendaags theater is vastgeroest en staat dus als gevolg stil. Het heeft zichzelf omgeven met een kader waarbinnen het steeds gebruik maakt van dezelfde bouwstenen. Het staat op het punt om zichzelf als afgebakend geheel in de geschiedenis te werpen.

Na vijf jaar neemt Bad van Marie afscheid van de theatersector. Dit doen ze met veel bravoure in een Renaultgarage waar ze met de overschot van hun subsidiegeld een auto verloten.
Hier ontvouwt zich voor de toeschouwers, die zich trouwens heel erg op hun gemak voelen met hun drankje in de hand, een wervelende show geleid door presentator Bas Teeken. Het belangrijkste van de avond, drukt hij ons op het hart, is dat het feest is en dat iemand straks in die spiksplinternieuwe auto zal wegrijden. Ann Verhelst, die instaat voor de muzikale intermezzo’s, weet het publiek alvast op te warmen met haar nummer Take me home.

Denk aan die eerste ontmoeting met iemand, hoe jullie samen naar huis gaan en een traag en onwennig liefdesspel beginnen. Denk aan hoe jullie elkaar voorzichtig aftasten in het halfduister in de hoop de ander te leren kennen. Probeer die herinnering op te halen en zie ze levend worden in Maybe Forever.

Dino en Pierre, twee personages in de nieuwste voorstelling van Arne Sierens, twee angry young men met een verschillende achtergrond, verschillende verhalen maar dezelfde pijn.  Pijn die hoe dan ook uit het lichaam moet, is het niet via woorden dan wel via fysieke erupties.  Twee tikkende tijdbommen.  In de val gelokt door de realiteiten van het leven, die bepaald worden door de beperkte capaciteiten waarover de mens beschikt.  Zij ondernemen pogingen tot overleven in een wereld waar het lot niet meer wil meewerken, en waar de barrières zich niet enkel tussen mensen bevinden, maar vooral in het diepste van hun zijn.

Het Theaterfestival wil dit jaar de nadruk leggen op voorstellingen die verschillende kunstvormen in zich dragen. Het is belangrijk dat het vakjesdenken doorbroken wordt en dat makers de verschillende mogelijkheden van de podiumkunsten onderzoeken zonder een allesbepalend etiket op hun creaties te kleven.