Als er één ding is wat in elke sector gebeurt, dan is het netwerken. En de culturele sector, met al die vernissages, finissages, lintjesknipperij, infodagen, premières en dernières, is hiervoor de sector bij uitstek. Aspirant-journalist, conservator, jong-maker, technieker, communicatie- of productiemedewerker, baliehelper, programmator, acteur, suppoost, zakelijk of artistiek leider... Noem iemand en ik toon u een netwerker. Maar het is en blijft een vies woord (waar helaas geen synoniemen voor zijn) en het blijft een heel gedoe.

Springville, een naam voor een dorp waar je zelf wel je huisje, tuintje, boompje zou willen zetten. En zie daar, op scène staat een schattig kartonnen huisje, met een schoorsteen waar plastieken rookpluimen in alle kleuren van de regenboog uitwaaieren. Een Pleasantville, zoals er duizenden zijn, waar alles peis en vree is.

Zondagavond vond na de laatste voorstelling van Irakese Geesten een nabespreking plaats in Monty. Onderwerp was 'Arabisch teksttheater'. Moderatrice van dienst was Els Steegmans van Schrijverspodium, gesprekspartners waren Mesut Arslan, programmator van het Festival 0090 en ex-jurylid van Het Theaterfestival, en Mokhallad Rasem, regisseur van Irakse Geesten. Een verslag.

Ook dit jaar werd er weer duchtig kritiek geuit op de keuze van de jury van Het Theaterfestival. En op de samenstelling van de jury zelf. Dat was vroeger niet anders. Een overzicht van veel van hetzelfde, door de jaren heen.

Dit is al mijn tweede artikel voor de Dagkrant. Mijn eerste ging over 1990 maar dat mocht de prullenbak in nadat ik op mijn vingers telde en ontdekte dat twintig jaar Vlaams Theaterfestival zijn oorsprong kent in 1991. Het jaar ervoor was uit de kunst, dat kan ik u nu wel vertellen. TV-series als Seinfeld en Twin Peaks zagen het levenslicht. MC Hammer rapte van Can’t touch this en Goodfellas van Scorsese - met de klasbakken De Niro, Liotta en Pesci - speelde op het witte doek. Ook gebeurde er in 1990 veel meer dat aan de actualiteit gelinkt kan worden. Er werden mensen vertrappeld in Mekka en olie lekte (Exxon Valdez) in Alaska. Maar daar gaat het dus nu niet om. 1991!

In een witte cirkel van licht spant en ontspant een lichaam zich als een bloem die sluit en weer open gaat. Cirkelgewijs tuimelt het traag rond de as. Lisbeth Gruwez vat zichzelf bij de kraag en ploft weer in elkaar zoals een grote levende long op en neer gaat in een borstkas. Door de boxen weerklinkt een krakende ruis en verder hoort men enkel het zware ademen van Gruwez. Ze balanceert steeds net boven de grond, als een pluim in de lucht, haar evenwichtspunten daarbij constant veranderend.

In het begin schiep God de hemel en de aarde. In How do you like my landscape is God een vrouw (Manah De Pauw) in een groen chirurgenpak met rond haar kleine handen rubberen handschoentjes.