Zelf hebben wij nog nooit in een Ijslandse warmwaterbron gebaad, maar we menen wel het muzikale equivalent te kennen: zich onderdompelen in de wonderbaarlijke geluidenwereld van het Ijslandse múm (spreek uit als moem). Je vraagt je af waar de warmte vandaan komt, maar tegelijkertijd besef je dat het er eigenlijk niet toe doet, het enige wat je hoeft te doen, is je ogen sluiten en genieten van de heilzame werking. Sinds hun eerste bezoek aan België (april 2001) en hun debuutplaat Yesterday was dramatic - today is ok, weten we dat we múm voor altijd zullen blijven koesteren. Hun mix van elektronica en conventionele instrumenten (cello, accordeon, melodica, gitaar, ...) veranderde ons leven niet, maar heeft ons al vaak blij gemaakt met het feit dat we er een hebben. En dan hebben we het nog niet over de elfenstemmen van de tweelingzusjes Kristín en Gyôa (spreek uit als Gjeeba), op hun debuutplaat slechts prijsgegeven op een nummer, het hartverwarmende 'the ballad of the broken birdie records'. Op hun recent uitgebrachte tweede plaat, Finally we are no one, is de vocale bijdrage van de meisjes prominenter aanwezig, maar van mateloosheid kunnen we múm alleszins niet beschuldigen. Integendeel, ingetogenheid en subtiliteit vormen net de kracht van dit kwartet.

Hawksley Workman is een zeventwintige jarige klassebak van een songschrijver uit Toronto (Canada) die ons verleden jaar met twee wonderlijke platen om de oren sloeg: For Him and the Girls en (Last night we were) the Delicious Wolves. Hawksley heeft het niet van een opvallend geluid maar van compositorische veelzijdigheid, gevoel voor passie en dramatiek en teksten om duimen en vingers van af te likken. Zijn optreden op De Nachten in Antwerpen haalde ons helemaal over de streep. Wij durfden zijn performance zelfs beschrijven als een mix van een jonge Tom Waits en een Gavin Friday in een grappige bui. Bedenk daarbij dat Workman over een stem beschikt die qua soepelheid en bereik herinneringen oproept aan een artiest die nog altijd niet terug is van een zwempartijtje in de Mississippi. Hawksley Workman behoort dus zonder twijfel tot de top van een nieuwe lichting singer-songwriters, maar kreeg tot nu toe nog niet de aandacht die mensen zoals Badly Drawn Boy en Ryan Adams wel te beurt viel. We hadden een gesprek met de man net voor zijn optreden in de Brusselse Botanique op 18 februari.

De 22-jarige wonderboy en enfant terrible van de Amerikaanse indie-electronica scene concerteerde onlangs in de Brusselse AB-club. Geboren in Venezuela als Miguel Depedro verhuisde 'de kid' reeds op jonge leeftijd naar San Diego. Na het uitbrengen van een hoop obscuur materiaal debuteerde hij in 2000 met het opmerkelijke Down with the Scene (uit op Ipecac, het label van Mike Patton). Het is een compromisloze plaat voortgestuwd door noise, verkapte beats en freaky samples. Maar vooral de gezonde dosis punk-attitude geeft het werk enige roetsjbaanallures. Verplichte kost voor muzikale avonturiers! Hetzelfde jaar nog verscheen tevens PS I Love You (uit op Mille Plateaux), een plaat van een volledig ander kaliber. Het is een meesterwerk vol serene laptop-elektronica, te sfeervol om zomaar te catalogeren onder IDM (Intelligent Dance Music). Daarnaast runt hij ook zijn eigen platenlabel, genaamd Tigerbeat6. Bezig baasje dus, en bovenal integer as hell. De meerwaardezoeker in ons fluistert dat we Kid606 vanaf nu niet meer uit het oog mogen verliezen. Wij hadden met hem een boeiend gesprek.