We kennen ze allemaal wel, de zinnetjes die al in het honderdvoud zijn gebruikt om een relatie te beëindigen: op mijn manier zal ik altijd van je blijven houden, was het maar anders gelopen, zorg goed voor jezelf. Verraden ze een schuldgevoel, zijn het slinkse argumenten van een goede diplomaat of is de schrijver doodgewoon een romanticus naar negentiende-eeuws model? Is hij of zij berekend of oprecht, volkomen egoïstisch of in de het nauw gedrongen door zijn impulsen ?

Voor de moderne kunstliefhebber is Parijs een lappendeken van galerijtjes waar het Centre Pompidou en het Palais de Tokyo als liefdevolle ouders bovenuit prijken. Tussen Bastille en Gare de Lyon ligt het Maison Rouge. Deze fabrieksruimte werd op initiatief van Antoine de Galbert omgebouwd tot expositieruimte en ademt de sfeer uit van een loft. In 2006 kon u er onder andere het werk van de Belgische kunstenaar Michael Borremans en de outsider kunst van Henry Darger bezichtigen. Momenteel loopt er een tentoonstelling van de Spaanse kunstenares Pilar Albarracín, getiteld “Mortal cadencia”.

Kusturica’s film Le temps des gitans over het leven en bijgeloof van de zigeunergemeenschap te Skopje, brachten hem internationale faam op in 1989. Hoofdpersonage Perhan - zoon van een Sloveense soldaat en zigeunermoeder - wordt grootgebracht door zijn grootmoeder en probeert wanhopig met zijn jeugdliefde Azra te huwen. Azra’s moeder weigert echter de hand van haar dochter aan een armoezaaier zonder werk te schenken. Bovendien heeft Perhans' zusje dringend een operatie aan het been nodig. Geld verdienen is de boodschap. Perhan beslist dan maar om Ahmed - godfather der gitans - te vergezellen naar Italië, waar die laatste een dubieus handeltje heeft opgezet...
Kusturica vormde zijn succes verleden jaar om tot een heuse opera die in Parijs op heel wat bijval kon rekenen. Wij gingen naar de herneming kijken in het Palais des Congrès, ten westen van Parijs.

Het Palais de Tokyo haalt deze lente een krachttoer uit. Gedurende enkele weken wordt de volledige ruimte besteed aan het werk van de jonge kunstenaar Loris Gréaud. Nog geen dertig jaar geworden en toch kan hij al een imposant curriculum voorleggen. Gréaud is gepassioneerd door architectuur en kwantummechanica, maar hij studeerde uiteindelijk af in de grafische kunsten. Later richtte hij een atelier op voor experimentele film en werd producent van een muzieklabel. Samen met de architecten Dölger en Ziakovic creëerde hij in 2004 een studio die hem in staat moest stellen utopische projecten te realiseren. Het uittekenen van luchtstromen in architecturale plannen is daar één voorbeeld van. Naast Parijs stelde hij reeds tentoon in Hong-Kong, Tokyo, Berlijn, Milaan, Los Angeles en New york. Zijn project Cellar Door vult nog tot 27 april de 4000 m² van het Palais de Tokyo.