Op 16 november speelde in De Munt voor de laatste keer Ballata, een muzikale bewerking van The rime of the Ancient Mariner van Coleridge, op muziek gezet door Luca Fransesconi in een regie en met decor van Achim Freyer. Dit hoogwaardig cultureel goed vat op ingenieuze en fascinerende wijze de polemiek van de Moderne en Postmoderne Tijd samen. De voorstelling is moeilijk in een vakje te plaatsen, ze combineert de klassieke operakoren met de expressiviteit van Strauss, een Brechtiaanse acteerstijl met irrationaliteit, emotionele kleurschakeringen met strakke statische beelden, elektronica met Engelse ballades, de Dood met het Leven-in-de-Dood.

Twee elegante vrouwen (mooie vrouwen), gekleed in klassiek mantelpak, de lippen gerood, blik op scherp, het publiek in't vizier. Ze zijn er klaar voor. Concentratie, drie keer diep ademhalen en... ze zijn vertrokken.

1 acteur, 1 muzikant/dj en 33 bladzijden tekst. Dat is de monoloog “De Geverfde vogel”, een coproductie van De Onderneming en Galacticamendum naar het gelijknamige boek van Jerzy Kosinski (1965). Het resultaat is beklemmend. En verder? Een klankinstallatie, een soundscape, zuiver teksttheater, documentairetheater en het nodige politiek bewustzijn, het publiek met de paplepel in de mond geduwd. Slikken of kotsen!

Van onze redactie zijn jullie vooral theaterkritieken gewoon. Maar we willen de lezers ook graag wat bijbrengen en hun de theatergeschiedenis niet onthouden.Wat volgt, is een stukje Duitse geschiedenis verbonden aan één cultuurhuis: Die Volksbühne. Het is een theaterhuis, een theaterfabriek, een forum, een legende. Die Volksbühne bestaat al meer dan honderd jaar. In de loop van haar bestaan veranderde haar publiek, haar werking en haar gezicht maar ze heeft nooit het oorspronkelijke artistieke standpunt verloochend. Die Volksbühne Berlin staat nog steeds voor maatschappijkritisch theater.

Op 27, 28 en 29 november was Cie. DE KOE te gast in de Gentse Minard. Thema van de avond waren de acteurs zelf; hun beroep, hun Zijn, het Is en Was van de culturele sector. En natuurlijk hielden ze zich ernstig bezig met de vraag waar niemand nog over wil discuteren: wat is kunst? “Een jojo”, zo luidde het antwoord van Barbara Sarafian. En zo verliep de voorstelling ook. Een heen en weer geslinger van holle woorden, citaten, hoogdravende emoties en ego’s. Van Woody Allen geen spoor. Theater over theater. Een lichtvoetige voorstelling met een zwaar thema. Maar vergeet u alstublieft de kleine lettertjes niet te lezen:
bij voorkeur relativerend te betrachten en gelieve niet te veralgemenen.