Als Alec Empire op bezoek komt in ons landje dan ben ik daar maar al te graag bij. Hij is de ex-frontman van Atari Teenage Riot en het loont meer dan de moeite om je eens te laten overweldigen door stormram Alec. Hij brengt tegenwoordig met een grote regelmaat solo albums uit -zijn laatste is een soort tribute aan de Stooges- en hij runt het platenlabel ‘digital hardcore’. De naam van zijn platenlabel vertelt meteen zeer veel (indien niet alles) over het muzikale genre waarover we spreken. ‘digital’ slaat hoogst waarschijnlijk op het feit dat de muziek op een laptop gemaakt wordt. Gemaakt klinkt wat genuanceerd, het heeft meer zoiets van een laptop waarop je hoogspanning steekt en de wetten der electromechanica hun gang laat gaan. ‘hardcore’ is hier wel het juiste woord op de juiste plaats: ‘laat eens een uurtje lang de meest agressieve beatsalvo’s los op het publiek, op een ver-de-pijngrens-overschrijdend decibelniveau’ lijkt het uitgangspunt. Maar goed je beseft ten minste dat er nog een oplossing bestaat als je zestienjarige zoon (of dochter, red.) de ganse dag naar nu-metal zit te luisteren.

We ontmoeten Lucas Verweij van Schie 2.0 in een oud industriegebouw in de Rotterdamse haven. Het gebouw heeft een nieuwe bestemming gevonden als atelier van een aantal kunstenaars en ontwerpers. Er heerst een aangename, relaxte sfeer. De papa's komen, met baby, werken in naar polyester stinkende werkplekken: een plaats bij uitstek voor de onthaaste generatie.

De Kunstberg in Brussel was het afgelopen jaar een veelbesproken onderwerp. De organisatoren van Brussel 2000 hadden het uitverkoren tot één van de 'hot spots' van het cultuurgebeuren. Naast een tentoonstelling over het verleden van de Kunstberg, werden ook een aantal architecten, stedenbouwkundigen, filosofen, curatoren en kunstcritici verzameld om over de toekomstmogelijkheden van de Kunstberg na te denken. In dit artikel willen we een blik werpen op de voorstellen die voor de Kunstberg gemaakt zijn.

Weinigen hebben waarschijnlijk al van het New Yorkse architectenduo Diller Scofidio gehoord. Nochtans zijn het geen vreemden voor ons land. Een paar jaar terug hadden ze een tentoonstelling in het PSK en op dit ogenblik is er een dansvoorstelling, die ze samen met Charleroi/Danses maakten, op tournee door Europa en Azië. En daarmee wordt meteen duidelijk dat D S geen doorsnee architecten zijn. Ze profileren zich als een studio die architectuur en technologie probeert te synthetiseren. De pixel wordt, net zoals de bouwsteen, een fundamenteel onderdeel van de constructie.