‘Live fast, die young’ luidde het motto van de eerste generatie rockers. Intussen staan ze, met stramme knieën en een ietwat versleten prostaat, nog altijd op het podium, alsof de jaren ’60 en ’70 nooit weg geweest zijn. Krasse knarren met een gitaar: tasten ze de geloofwaardigheid van rock ’n roll aan of bewijzen ze dat je wel degelijk waardig ouder kan worden op een podium?