Zo. Festivalseizoen 2003 afgelopen, geen moment te laat, als ik voor minstens tien maanden niet meer in een stinkende tent moet slapen en geen lauw bier uit bekertjes meer moet drinken, dan zal ik al bij al een relatief gelukkig mens zijn, die z’n dagen vult met filosoferen over de vraag wat nu precies dient verstaan te worden onder ‘relatief’.

Dag één na Planet Dour…over een crashlanding gesproken, dit moet de ground zero zijn van de after-dagen na een zwaar festival. Met alle moeite van de wereld proberen te achterhalen wat er de laatste vier dagen zich allemaal afspeelde voor m’n ogen, heel moeilijk, het lijkt allemaal één lange dag geweest te zijn, een dag waar de zon toevallig drie keer onderging en opkwam, en hoe! Voor een keer was het niet louter overmatig drank- en druggebruik die de modale Dourganger tegen het dek aan kwakte, maar wel de zon, die wel heel erg reprazent was de laatste dagen.

Met een uitgebrande hersenpan en meer zout aan m’n lijf dan een familiepak pistachenootjes hang ik wat uit te blazen aan de toog van het nabijgelegen café. Het razend tempo van het feest op de achtergrond doet vermoeden dat de DJ net ontdekt heeft dat er een nog sneller toerental bestaat dan 45.

De feesten liggen al weer een week achter mij en nu al valt het mij zwaar om er me nog een concreet beeld van te vormen. Wat heb ik daar nu weer tien dagen lang staan doen? Hoe heb ik die ontelbare uren daar gesleten? Waar is in godsnaam die 20.000 frank naartoe die vroeger nog op m’n rekening stond? Kortom, where was my mind? Verzopen op de Vlasmarkt, zoveel is zeker.

Die vrijdagavond zat ik zo’n beetje naar een barst in mijn plafond te staren en na te denken over de staat der dingen, om te besluiten dat het er niet goed voor staat. Daarna dacht ik nog wat na over de klassiek begroetingsvraag "Hoe is’t", en wat je nu eigenlijk verondersteld wordt daarop te antwoorden, "Goe en met jou?" waarschijnlijk, maar ja, welke informatie haal je dan uit dat antwoord ? Nougabollen. Anyway, ik besloot er het gespreksthema van de avond van te maken, en het zou nodig zijn. Na de vorige editie van Page3, ergens in oktober, heb ik een volle week met overspannen stembanden in bed gelegen, als gevolg van overmatig gelul en eindeloos gesocialize. Wel, het werd deze keer nog erger, zo erg zelfs dat ik nu gedwongen ben een snelcursus gebarentaal te leren om een brood te kunnen bestellen.

Vrijdag 1 maart stond al maandenlang met een vette rode cirkel gemarkeerd in Oscar’s Grote Feestagenda. En terecht. Eén naam moest volstaan om dichte drommen zotten naar het landelijke Roeselare te lokken, om de grootste zot van allemaal voor het eerst live aan het werk te zien: Bogdan Raczynski, die knettergekke laptop-punker en het troetelkind van Aphex Twin.

"Waarom toch? Waarom al dat drinken en roken? Waarom om middernacht, stoned als een ei en zwaar opgefokt door de whiskey, nog vertrekken naar de eerste nacht van de Gentse Feesten, ongetwijfeld de grootste, meest primitieve en onweerstaanbare zuipmarathon uit de roemruchte Vlaamse zuipgeschiedenis? Negen uur lang door de straten zwalpen, drinkend voor het leven, wildvreemde voorbijgangers aanklampen en de grootste dronkemanspraat uitslaan, zelf vastgegrepen worden door een gekke punker die in het Engels vraagt of er hier ergens wiet te kopen valt, "overal!" roepen en dan weer verderstrompelen. Het leuke is dat, als eenmaal dat fameuze moment in de nacht bereikt is, iedereen zich zo gedraagt, je kan naakt op je hoofd gaan staan en beginnen zingen, niemand zal er zich aan storen. Bij vol daglicht op de Vlasmakt, het epicentrum van de Feesten, terechtkomen, waar op dat moment nog honderden die-hard Gentse feesters staan te dansen en te springen en te drinken, allemaal dronken, allemaal in opperbeste stemming, en dat terwijl de regen met bakken uit de lucht valt, niemand lijkt het nog te merken, een aangename afkoeling. Jaja, de Gentse Feesten, het is een fenomeen. Onvatbaar voor al wie er niet voor open staat, het paradijs op aarde voor de rest..."
Oscar Gonzo, juli 2000

‘De boog kan niet altijd gespannen staan’ is een uitspraak waar een compulsief feester als ikzelf graag mee uitpak, om al die nachtelijke capriolen goed te kunnen spreken (goed wetende dat die boog maar heel zelden effectief gespannen staat). Hoe dan ook, het was weer eens vrijdagavond, het begon donker te worden en te kriebelen, er moest iets gedaan worden met de avond.

Al wie dacht dat zwaar Feesten een monopolie is van een bende, veelal doptrekkende, halve gare Gentenaren moet dringend eens zijn of haar licht gaan opsteken in Brussel. Wat een bende wacko's is me dat daar! Geen locatie is er gek genoeg om er een ongelofelijk ethousiast feest te bouwen tot 's morgens vroeg.

Health nuts are going to feel pretty stupid someday, lying in hospitals dying of nothing. -- Redd Foxx