Verveling lijkt wel de rode draad doorheen het werk van de jonge, Vlaamse kunstenaar Ruben Kindermans (°1981). Dat levert – hoe paradoxaal het ook mag klinken – fascinerend werk op. In tegenstelling tot bij andere kunstenaars, is verveling niet het onbedoelde effect dat het werk bij de toeschouwer teweegbrengt, maar een sturend principe. Het is een metafoor voor de malaise die onze consumptiemaatschappij in een verlammende greep houdt, een uitwas van een generatie verwende kinderen met een teveel aan vrije tijd. De manier waarop Kindermans die verveling gestalte geeft en probeert te verhelpen, vormt de basis van zijn kunst.

Watou is een klein West-Vlaams dorpje aan de Franse grens waar jaarlijks de inmiddels legendarische poëziezomers plaatsvinden. In Watou wordt steeds gestreefd naar een symbiose van literatuur, beeldende kunst en de omringende natuur / architectuur. Voor de editie van Watou 2007 werd de Italiaanse curator Giacinto di Pietrantonio aangesproken. Die nam de versregel “Een lek in het zwijgen: noise-” van de Nederlandse dichter Hans Favery als uitgangspunt om een fraaie tentoonstelling op poten zette rond lawaai, geruis, gestotter en (pijnlijke) stiltes tijdens een gesprek. Of zoals Erwin Mortier het verwoordt: “Stamel geduldig vervallen syllaben- maar stamel niet al te vaardig”.

Tot 15 december loopt in de IKOB in Eupen de tentoonstelling “Rubens, een hedendaagse kunstenaar” waarin etsen van de barokschilder geconfronteerd worden met moderne kunstwerken, vooral uit de Pop Art. Door die verschillende werken met elkaar te confronteren hoopt men te bewijzen dat Rubens best nog actueel is.

De achtste openluchttentoonstelling van Beelden Buiten in Tielt kreeg de naam “Fractals” mee en als ondertitel “Een tentoonstellingsproject over hedendaagse kunst, muziek, tekst en (wetenschappelijk) onderzoek”. De tentoonstelling presenteert zichzelf als een multidisciplinair project dat de intersecties tussen kunst, wetenschap en natuur onderzoekt. Als metafoor of denkkader heeft men daarbij voor de fractaal gekozen hetgeen een boeiende tentoonstelling oplevert in een tuin als experimenteerruimte.

Sète, een Frans havenstadje aan de Middelandse Zee met ongeveer 60.000 inwoners. Een groepje bejaarde mannen troept samen om pétanque te spelen of om een pastis te nuttigen. De vele plezierbootjes, huizen in frisse kleuren en visrestaurantjes zorgen voor een typische mediterrane sfeer. Een stadje zoals er zovelen zijn in Zuid- Frankrijk, ware het niet dat de zanger/ dichter Georges Brassens (1921-1981) hier 80 jaar geleden geboren werd, 20 jaar geleden begraven en sinds tien jaar zijn eigen museum heeft.

Anthony Lane van “The New Yorker” schreef het volgende over Jan Svankmajer: “The world is divided into two unequal camps… those who have never heard of Jan Svankmajer, and those who happen upon his work and know that they have come face to face with genius.”
Dat het geen grootspraak is om de surrealistische animatiefilmer te bombarderen tot genie is voor mij evident. Rest me nu de nobele taak u van dezelfde mening te overtuigen en een glimp te laten opvangen van ’s mans genie.

Een kleine rondvraag in mijn onmiddellijke vriendenkring leerde me dat Merho's Kiekeboe strip "Album 26" (1984) één van de minst geliefde albums is in de reeks. Op zich is dat niet verwonderlijk aangezien de strip eigelijk een radicale ontkenning is van onze verwachtingspatronen over stripverhalen. Alle taboes of ongeschreven regels van het stripverhaal worden dan ook op brutale wijze overtreden of gesubverseerd. "Album 26" is een postmodernistische strip die de illusie van werkelijkheid continu verstoort. Dat irriteert vele lezers die nog steeds een goede plot of een leuk verhaal willen.