We schrijven zevenentwintig maart 2008. Twee dagen later weten wie met de Gouden Uil naar huis zal fladderen. Op de shortlist van dit jaar prijken A.F.Th., Marjolijn Februari, Mark Reugebrink, P.F. Thomése en Jeroen Brouwers. Wie van deze vijf uitverkorenen met het felbegeerde beeldje (en de daarbij horende geldsom) aan de haal gaat, blijft op dat moment een raadsel. Hoewel, de heer Brouwers maakt een goede kans. Sta me even toe om uit te leggen waarom.

En toen werden ‘De Nachten’ ‘De Avonden’. Vaarwel vrolijke chaos die zo eigen was aan De Nachten. In plaats daarvan kregen we een net georganiseerde ‘avond’ in deSingel. Geen heen-en-weergeloop meer tussen verschillende zalen, evenmin als de naar bier geurende gangen waarlangs we ons een weg naar die zalen moesten banen. Eén zaal en twee literaire hoogvliegers moesten het publiek in groten getale naar deSingel lokken, die 2de november. Met ronkende namen als Grunberg en Brouwers kon dat niet mislopen. En inderdaad, de Rode Zaal zat afgeladen vol. Weliswaar met een publiek waarvan de gemiddelde leeftijd iets hoger lag dan op De Nachten.

Muziek aan den lijve voelen. Kan dat? Ja, als het volume wordt opengedraaid tot de bassen alle organen tot moes schudden en de hoogste tonen als naalden je trommelvlies doorboren. Maar dat lijkt ons nu niet meteen de meest plezante manier waarop muziek kan ‘gevoeld’ worden. Alternatieve wijzen bedenken waarop geluid kan gevoeld worden is echter geen makkelijke klus.

Beeld en geluid. Oren en ogen. Twee zintuigen waar een dagelijkse, levensnoodzakelijke interactie tussen bestaat. Het zicht geeft een gezicht aan het geluid. En het geluid geeft een stem aan wat we zien. Zonder de wisselwerking tussen deze beide zintuigen zou iets als cinema waarschijnlijk ondenkbaar zijn. Want in geen enkele andere kunstvorm komt de dramatische kracht die uitgaat van een spel tussen beeld en geluid meer tot uiting. Dat er op een festival als Happy New Ears aandacht werd besteed aan de relatie tussen beeld en geluid en hoe die vorm gegeven kan worden, was dan ook niet meer dan normaal.

Het Groot Beschrijf. Ik had zelf geen toepasselijker naam kunnen bedenken voor de afsluiter van het Passa Porta festival. Want laat één ding duidelijk zijn: het Groot Beschrijf is groot(s). Vijfduizend bezoekers, bijna vijftig locaties en tientallen auteurs die lezingen gaven of geïnterviewd werden. Het leek alsof onze hoofdstad bezet werd door een leger literatuurliefhebbers.