Wat als je betoog blijft steken in de modder van de markt ? Je pen niet door het asfalt raakt van een groot publiek ? Porno en aanverwanten zich ultiem opdringen ? Het is een aan Tsjechovs Trigorin verwante wanhoop die de Zuid-Afrikaanse regisseur Paul  Grootboom zeg maar autobiografisch door zijn voorstelling weeft. Noem het de orde van een gestructureerde overmacht, noem het botweg realisme. Als enkeling blijf je best beeldenstormer. Ook al staat, iedere dag weer, het zenit hoog in je hart. Verkracht en vernederd verwordt het zenit tot cijfer, die enige bruik- en zichbare maatstaf. Terwijl buiten de jungle woekert en geweld een doodgewoon voorbijganger is. Telling stories is opgetrokken uit ruwe klei en bijwijlen doordesemd met kurkdroge humor. En ook de cast moet niet onderdoen. Qua geloofwaardigheid zitten zij dicht op de nulgraad van de representatie.