Het moet zowat tien jaar geleden zijn dat ik popmuziek en videoclips radicaal afschreef. Te voorspelbaar, besloot ik en ik zocht me een weg naar andere muziekgenres. Die bleek lang en kronkelig, en niet zelden belandde ik terug op reeds bewandelde paden, maar ik had tenminste het gevoel afgerekend te hebben met vrijblijvende deuntjes en dito filmpjes. Tot ik onlangs attent werd gemaakt op een videoclip-annex-popsong die in één klap die ietwat gemakzuchtige visie op de sector aan het wankelen bracht. In een magische interactie slaagden tekst, muziek en beeld erin alle gangbare clichés tegelijkertijd te bevestigen én te ontkrachten.

Pasgeboren baby's zijn bijzonder gaaf, zo goed als perfect . Blutsen, vlekken of schrammen die werden veroorzaakt bij de geboorte, verdwijnen in de dagen erna. Maar opgroeien impliceert confrontaties en confrontaties eindigen vroeg of laat in littekens. Littekens, vanbinnen en vanbuiten, verschaffen maturiteit, en -in bepaalde contreien- aanzien. Ooit ontmoette ik een dame met een horizontaal litteken van tien centimeter lang, juist op de weke plek waar hals en romp in elkaar overvloeien. Alsof iemand de twee had proberen scheiden, maar het wapen was te kort. Of niet scherp genoeg. De wonde was geheeld, zoveel was duidelijk, maar het purperroze halsreliëf zou een mensenleven lang de gebeurtenis in herinnering brengen.

Omvat een bundel van artikels.