Een vrouw en een man, blootsvoets staan ze naast elkaar. Ze bekijken het publiek dat een plaats op de tribune zoekt in de verder lege zwarte zaal. Dan richten ze zich naar elkaar, raken elkaar met het puntje van hun neus. Na deze korte begroeting haken ze zich in elkaar vast om een begin te maken met wat je een zoektocht zou kunnen noemen. Naar elkaar, naar de verhouding tot elkaar en daarmee naar zichzelf.

De Spaanse danser en dansmaker Pere Gay I Faura, staat in zijn eentje op het toneel, slechts geflankeerd door een microfoon op standaard waar nonchalant een stoer jasje overheen hangt. Hij draagt een casual broek en een eenvoudig groen t-shirt. Als de voorstelling begint buigt hij zich om een projectie te starten. Op het witte doek tegen de achterwand van het toneel verschijnt een commentator die kort en helder uitlegt dat je zijn beeld kunt opvatten als een ‘talking picture’.

‘Iedereen communiceert maar sommige mensen zijn moeilijker te lezen,’ zegt choreografe Nada Gambier (Finland, 1980) naar aanleiding van het onderzoek dat ze deed voor haar voorstelling Act of Living – catalogue of failure in een interview.