Artikels
Over 'Wat is de wat' van Dave Eggers
datum 12.01.2008
In Wat is de wat schrijft Dave Eggers de ‘fictionele autobiografie’ van Valentino Achak Deng. Die overleefde de gruwelijke burgeroorlog die Soedan tussen 1983 en 2005 teisterde. Zijn jeugd was een langgerekte vluchtpoging: eerst naar veiliger oorden in zijn eigen land, dan naar de vluchtelingenkampen in Ethiopië en Kenia en uiteindelijk naar de Verenigde Staten, waar zijn leven wel comfortabeler maar niet vanzelfsprekender werd. De manier waarop het verhaal van Valentino verteld wordt, levert een document op dat elk vleugje cynisme in de kiem smoort: Eggers zet ons immers met de rug tegen de muur, en dat doet pijn.
datum 28.02.2007
Maltus heet de tweede roman van Hans den Hartog Jager. Hij vertelt daarin het verhaal van Martin Maltus, een man die experimenten uitvoert op dieren en aan de hand daarvan onderzoek voert naar de gevolgen van overbevolking. Daarmee jaagt hij de Nederlandse publieke opinie, die immers helemaal in de ban is van dierenrechten, tegen zich in het harnas: dieren zijn als mensen, ze hebben gevoelens en rechten. Maltus is een allegorie van een samenleving die verloren gelopen is. Het boek vertelt het verhaal van een man die een kompas heeft maar het stukje bij beetje niet meer lezen kan.
Gents Nieuwpoorttheater presenteert tweede dorkbot-avond in een reeks van vier.
datum 05.03.2003
In het Gentse kunstencentrum Nieuwpoorttheater wordt nogal wat aandacht geschonken aan het voeren van openbaar onderzoek. Dat resulteert dit jaar niet alleen in regelmatige Potlach-parties maar ook in de zogenaamde Dorkbot-avonden. Ondertitel: People doing strange things with electricity . Wij struikelden in de eerste plaats over de vele kabels en vroegen daarom toelichting aan Jan de Pauw, die samen met Lieven Menschaert en Guy Van Belle als drijvende kracht achter de Dorkbot-avonden fungeert.
In gesprek met het jongste Vlaamse kunstencentrum
datum 03.06.2002
Nadine woont in Brussel, in Elsene om precies te zijn. Ze verstopt zich een beetje, is wat verlegen. Haar naam staat wel op een belknop. Verder geen reclame, geen affiches, geen uithangborden, geen vlaggen. Nadine is ook behoorlijk jong. En dus houdt ze van experiment en vernieuwing. Voor die doeleinden gebruikt ze de allernieuwste technologieën – internet, al dan niet publieke webcams, e-mail. Nadine is dus ook heel modern. En Nadine is geen madam.
Laat gewoon die kurken knallen!
datum 27.05.2002
DAS theater goes Vooruit. Daar hoort natuurlijk een feest bij. Vijf dagen lang, onder de noemer "Dasverwanten". En dáár hoort dan weer een feestelijke openingsavond bij. Alweer een originele constructie dus, die uiteindelijk leidt tot wat ze leiden moet: een glas schuimwijn en een toastje in een broeierig hete en met veel schoon volk volgestouwde balzaal. Dat alles op voorwaarde dat er vooreerst gespeecht werd natuurlijk. Nu goed, DAS, da's Johan Dehollander, Stef Ampe en Arne Sierens en met dat drietal associeer je niet meteen de saaie bedoening die toespraken bij openingen meestal plegen te zijn. De zwaarbeladen term "colloquium" was dus, zoals door de aanwezige sceptici al enigszins vermoed werd, een beetje ironisch bedoeld. Dus gingen D, A en S de ludieke toer op - maar die toer had al te scherpe bochten.
De zweep speelt de Smerige Trilogie
datum 15.05.2002
Dat de mens een vergaarbak is van al wat vies is, wisten we al langer. Dat hij of zij graag pist en kakt en ook wel eens graag neukt, op allerlei manieren seksueel geperverteerd is en makkelijk verslaafd raakt aan de meest vettige junkfood, het behoort allemaal tot de verzameling waarheden waaraan al lang niet meer getornd kan worden. Evenals de onvermijdelijke drang om al die smerige eigenschappen voortdurend te ontkennen of minstens te verdoezelen trouwens.
datum 26.04.2002
Het Gentse Nieuwpoorttheater profileert zich meer en meer als een soort 'asielcentrum' voor artistieke onderzoekers. Van 26 april tot en met 4 mei worden een aantal projecten in dat kader gebundeld in een bescheiden festival met de veelzeggende titel "State of waste". Op twee locaties zet het kunstencentrum de deuren open. Meer achtergrondinformatie vind je in het
interview met de organisatoren. Hieronder lees je dagelijks het dagboek dat urbanmag tijdens het evenement bijhoudt.
datum 22.04.2002
Het Gentse Nieuwpoorttheater strekte dit seizoen haar vleugels een beetje verder uit. Zo konden er meer kunstenaars onder. Want onder de vleugels van dit kleine kunstencentrum is het aangenaam vertoeven. Met weinig middelen maar veel overtuigingskracht engageerde het Nieuwpoorttheater heel wat kunstenaars om grote en kleine onderzoeksprojecten op te zetten en uit te voeren. Tijdens “State of Waste”, een achtdaagse die begint op 26 april, worden enkele resultaten op een nogal bijzondere manier gepresenteerd.
datum 22.04.2002
Het Gentse Nieuwpoorttheater profileert zich meer en meer als een soort 'asielcentrum' voor artistieke onderzoekers. Van 26 april tot en met 4 mei worden een aantal projecten in dat kader gebundeld in een bescheiden festival met de veelzeggende titel "State of waste". Op twee locaties zet het kunstencentrum de deuren open. Meer achtergrondinformatie vind je in het
interview met de organisatoren. Hieronder lees je dagelijks het dagboek dat urbanmag tijdens het evenement bijhoudt.
Alexander Baervoets brengt 'Swollip'
datum 23.03.2002
Mijn maag keert altijd om bij theatervoorstellingen waarbij de toeschouwers gevraagd wordt hun schoenen uit te doen. Niet alleen omdat ik vaak kousen draag waar meer gaten dan geen gaten in zitten. Wel omdat het uitdoen van je schoenen steevast betekent dat er ‘interactief’ gewezen zal moeten worden. Je zal ‘betrokken’ worden bij het ‘gebeuren’ op de ‘scène’. Hoewel, een scène is er, zoals dat tegenwoordig hoort, meestal ook niet meer. Het stuk ‘bespeelt de grenzen tussen publiek en spelers’. Kortom: er kan of zal je wat gevraagd worden. En daar voel ik me altijd onbehaaglijk bij.
Een gesprek met De Vorstenschool
datum 05.03.2002
Tijdens een doelloze zoektocht in een overbekende tweedehands boekwinkel kwam ik een aftands boekje tegen van de alom geprezen schrijver Multatuli. “Vorstenschool”, was de titel van het kleinood. Plotseling schoot me door het hoofd dat op het programma van de volgende Page 3ree, een toneelgroep vermeld staat met diezelfde naam. Tijd voor een verklaring, dacht ik zo. Met Daniël Bellon, Tim De Mey en Katrien Van Eeckhaut, drie leden van de ‘harde kern’ van De Vorstenschool.
Lambchop, “Is a woman”
datum 24.02.2002
Elegant, verfijnd, verrassend en vol paradoxen. Schijnbaar eenvoudig en op het simplistische af, maar feitelijk buitengewoon complex en ingenieus. Bloedmooi. Uiterst gevoelig. Geraffineerd, verslavend en onvergetelijk. Kortom: niet voor één gat te vangen. Is a woman, zo heet de nieuwe plaat van Lambchop. De titel is in elk geval al heel goed gekozen.
De geschiedenis van een radeis
datum 30.01.2002
“We schreven ‘radijs’ expres verkeerd. Omdat we dwars wilden liggen”. Voila. Met de alternatieve lessenreeks “Histories” wil het Gentse theaterproductiehuis Victoria het collectieve geheugen van de toekomstige generatie bijschaven. En, toegegeven, moesten alle lessen in elkaar zitten zoals deze die op 29 januari door Josse De Pauw gegeven werd, ik zou gráág heel mijn leven naar school gaan.
Een gesprek met Pieter De Buysser
datum 08.01.2002
Heel hoog in de wolken, op de bovenste etage van het Brusselse muziekinstrumentenmuseum. Een gure zondagmiddag. Koffie. Tegenover me zit Pieter De Buysser. Als zonapper van het eerste uur stelt hij binnenkort deel twee van zijn “Kritiek van de Geraakte Rede” voor. “Lotus Drive” heet ze. Een, wel ja, theatervoorstelling. Een gesprek over geschiedenis, ethiek, esthetiek en politiek. Over mogelijkheden en onmogelijkheden. Over zonappers, padalistiek en spactie. En ook natuurlijk over nog zoveel meer.
Een ... die tot reflectie aanzet
datum 09.12.2001
Voorstelling? Performance? Choreografie? Theateropvoering? Statement? Happening? Non-event? Improvisatie? Nog nooit heb ik een ... gezien die zo verschrikkelijk consequent was in het negeren van elke stijl, van elk vakje, elk idioom. Eigenlijk negeerde deze ... zelfs deze negatie. Tot in het oneindige. Deze ... viel echt buiten elk referentiekader om, brak elke mogelijke band met welke houvast dan ook.
Kritiek op de kritiek
datum 01.12.2001
Eén van de meest rottige en ook uitzichtloze situaties op een vrijdagavond na een zware week: als jouw mening over de theatervoorstelling die een ontspannend weekend in had moeten luiden, absoluut is tegengesteld aan die van al de rest. Zo verging het mij enkele dagen geleden, na de voorstelling “Het geval Woyzeck” van Bronstig Veulen. Een stuk dat ik zelf eigenlijk behoorlijk boeiend had gevonden. Een stuk waarvan mijn vrienden blijkbaar vonden dat het niet goed tot zeer slecht was. En mijn vrienden stonden met hun visie blijkbaar niet alleen. Een illustratie.
Kritiek op de kritiek
datum 01.12.2001
Eén van de meest rottige en ook uitzichtloze situaties op een vrijdagavond na een zware week: als jouw mening over de theatervoorstelling die een ontspannend weekend in had moeten luiden, absoluut is tegengesteld aan die van al de rest. Zo verging het mij enkele dagen geleden, na de voorstelling “Het geval Woyzeck” van Bronstig Veulen. Een stuk dat ik zelf eigenlijk behoorlijk boeiend had gevonden. Een stuk waarvan mijn vrienden blijkbaar vonden dat het niet goed tot zeer slecht was. En mijn vrienden stonden met hun visie blijkbaar niet alleen. Een illustratie.
Het intimistische leven van de hedendaagse plantmens
datum 05.08.2001
Les Gûmes heten ze. Half mens, half plant, maar wat hun verbeeldingskracht betreft méér dan volledig. Ze nestelden zich in het Middelheimpark bij Antwerpen, waar ze nu langzaam ‘vegeteren’. Intussen tonen ze de nieuwsgierige stedelingen hoe ze tegen het leven aankijken. Kinderlijk poëtisch, ontwapenend en goedgeluimd. Zonder complexen en toch in het bezit van heel wat levenswijsheid. Le Phun, het Zuidfranse theatergezelschap dat aan Les Gûmes het leven schonk, staat voor een theater dat grossiert in subtiele maar doeltreffende interventies in de stad.
Het intimistische leven van de hedendaagse plantmens
datum 05.08.2001
Les Gûmes heten ze. Half mens, half plant, maar wat hun verbeeldingskracht betreft méér dan volledig. Ze nestelden zich in het Middelheimpark bij Antwerpen, waar ze nu langzaam ‘vegeteren’. Intussen tonen ze de nieuwsgierige stedelingen hoe ze tegen het leven aankijken. Kinderlijk poëtisch, ontwapenend en goedgeluimd. Zonder complexen en toch in het bezit van heel wat levenswijsheid. Le Phun, het Zuidfranse theatergezelschap dat aan Les Gûmes het leven schonk, staat voor een theater dat grossiert in subtiele maar doeltreffende interventies in de stad.
datum 18.07.2001
As long as the world needs a Warrior's soul
. De steeds weerkerende schreeuw van het menselijk verzet is nu ook in Fabre's oeuvre binnengeslopen. In een uitermate politieke gedaante dan nog, maar daarom nog niet minder fabriaans. Want ook nu bespeelt hij de flinterdunne grens tussen de illusie van het theater en de brute kracht van de werkelijkheid. De wijze waarop zijn theater door de werkelijkheid doordrongen wordt laat niemand onberoerd. Hoed u voor de man met de microscoop: hij ziet de dingen die wij niet zien. En hij heeft de wat onhebbelijke gewoonte ons steeds opnieuw met die dingen te confronteren. Onverdund en zonder compromissen., uitvergroot maar onvervalst.
Opvallen in een wereld van gelijkenissen
datum 23.06.2001
‘Filmisch’. Dat is misschien wel één van meest gevatte typeringen van het werk van Hans Van den Broeck, één van de choreografen van Les Ballets C de la B. Ook wat betreft zijn nieuwste productie, ‘Lac des Singes’, valt met die gedachte aan een filmische beeldtaal heel wat aan te vangen. Van den Broeck toonde zich nogmaals een meester in het construeren van pakkende beelden die net lang genoeg duren. Lang genoeg om hun bodemloze diepgang te tatoeëren op het netvlies van de toeschouwers.
Kleine lichtjes in een donker universum
datum 13.06.2001
"De Nachten”. Zo luidt de eenvoudige titel van de (ogenschijnlijk) al even eenvoudige jongste plaat van Sophia, het collectief rond Robin Proper-Sheppard. Een titel die misschien alleen maar refereert aan het feit dat deze plaat een opname is van het optreden van Sophia op “De Nachten” (12/1/2001, Paradiso, Amsterdam, 13/1/2001, De Singel, Antwerpen). Of valt er met die duidelijke verwijzing naar het donkerste gedeelte van een doordeweeks etmaal, méér aan te vangen?
Waar intelligentie en gevoel versmelten met elkaar
datum 13.06.2001
Tortoise. De naam van een groep die bij velen eerder pejoratief bedoelde connotaties oproept. Verwijten als ‘hol intellectualisme’ en ‘koele afstandelijkheid’ zijn voortdurend hun deel. Over Millions Now Living Will Never Die, de plaat die in 1996 werd uitgebracht, en die gezien wordt als Tortoise’s ‘doorbraak’, schreef een criticus ooit dat het ‘een extreem experimentele plaat’ was, ‘zo geleerd als een wetenschappelijk onderzoek en zo analytisch als een wiskundig theorema’. Niet erg vriendelijk natuurlijk, maar er zijn redenen te vinden voor de weinig constructieve kritiek die rond de muziek van Tortoise ontstond. En toch moet er meer aan de hand zijn met deze muziek. Want vele anderen prijzen haar de hoogte in. Sommigen gaan zelfs zover Tortoise ‘één van de belangrijkste groepen ter wereld’ te noemen. Een polemiek die vaak lijkt uit te draaien op een bittere impasse. Een polemiek ook die voortdurend balanceert op het smalle onderscheid tussen vernieuwende kunst en holle experimenteerdrang.
Relaas van een organische explosie
datum 02.06.2001
Het poëtische openingsbeeld van Vandekeybus’ nieuwe productie is een beeld dat lang blijft nazinderen. Want het is brutaal en confronterend. Natte doeken die op de grond belanden als een kleffe substantie. Doeken die doen denken aan een vleselijkheid die verder moeilijk te omschrijven valt. Vleselijkheid: de toon is gezet. Het visitekaartje van Vandekeybus - brute kracht en een lichamelijke poëzie – is ook hier aanwezig. “Scratching the Inner Fields” is een titel die perfect gekozen is. Omdat de dierlijke thematiek waarvan Vandekeybus’ oeuvre is doorweven, erin gecombineerd wordt met de geestelijke subtiliteit waardoor zijn jongste producties steevast worden bevolkt.
Een mooie uitvlucht voor de hedendaagse reiziger
datum 24.05.2001
Excuses for Travellers, is de titel van de plaat die de Londense groep Mojave 3 in 2000 op de wereld losliet, en die ik enkele dagen geleden, eerder bij toeval, ontdekte. Ze kon me aanvankelijk hoegenaamd niet boeien. Vol simplismen, alles al gehoord, vergeven van clichés. Normaal belandt zo’n schijfje zonder enig commentaar in één van de vele godvergeten hoekjes die oude huizen doorgaans rijk zijn. Maar heel soms, met een statistisch toeval dat aan de waanzin grenst en zelfs zonder bewuste bijbedoelingen, heb je dan op de repeat-knop van je cd-speler gedrukt. De muziek nestelt zich stilaan in je oren vast. Totaal ongevraagd maar daarom niet minder krachtig. Gelukkig vind je dat intussen meestal helemaal niet meer zo’n probleem.
