Deze single van Benjamin Franklin, een pseudoniem van de synthwizard Benjamin Francart (Buffle, ex-R.O.T.) is de eerste release van het Brusselse Lexi Disque-label.

Girard Kanard And His Magic Kazzoo is het pseudoniem van de Antwerpse twintiger Joris Van De Moortel, deze gelijknamige EP zijn eerste wapenfeit. Voor mij is Joris Van De Moortel een volledig nieuwe naam in de Belgische experimentele muziek, wat mij extra nieuwsgierig maakte om deze 45 toeren op de draaitafel te leggen.

Ik spreek na het werk af met Laurent Cartuyvels in het Brusselse café Dada. De aanleiding is een babbel over de one-sided lp “Ceci n’est plus Avioth…/ Ils chantent pour vous” die R.O.T. onlangs op het Gentse Morc Records uitbracht. En als ik dan toch bezig zijn, vraag ik meteen even door naar de stand van zaken bij Moysk, Laserquest, Kobolten en zijn Veglia label.

Wanneer je het over de Belgische underground hebt, kan je niet om Carlo Steegen heen: hij is de man achter het noise-label Audiobot en hij vormt samen met zijn vriendin Eva Van Deuren (tevens Orphan Fairytale en 1/3 van Maskesmachine) de groep Frozen Corpse en zit met diezelfde Orphan Fairytale en Dennis Tyfus in Hardline Elephants. Tot slot vormen hij, Dennis Tyfus, Vaast Colson en John Olson (Wolf Eyes) de band Anti-Freedom. En dan is er nog het hiphopprogramma ‘Schering en Inslag’ dat hij samen met zijn broer Point Dextr op Radio Centraal opvoert.

Iemand die een stofzuiger gebruikt om een mondharmonica te bespelen, heeft bij mij een streepje voor. Als die iemand een buffetpiano in zijn tuin zet om te zien wat een gure winter ermee aanricht, krijgt die er van mij nog een streep bij. De vergeten blanke blueslegende Jos Steen bracht dit jaar de LP ‘Music For Tape And Turntable’ uit op het Ultra Eczema-label van Dennis Tyfus, een plaat waarop nauwelijks een muziekinstrument te horen is.

Eerlijk: het heeft lang geduurd voor ik een interview met de psychedelische dronerockers van Silvester Anfang deed omdat ik een beetje schrik had van deze groep. Daar zijn de Funeral Folk-website en de hoezen van hun platen verantwoordelijk voor: witte kappen, schedels en hakbijlen all over the place. Dat ik nog steeds zo vatbaar ben voor het imago van een groep is opmerkelijk, want eigenlijk zou ik ondertussen toch al lang moeten weten dat achter de meest heavy imago’s vaak de liefste en de grappigste mensen schuil gaan. Tenzij je Gary Glitter heet, natuurlijk. Maar dit ter zijde. Dat ik dan toch opga in de manier waarop Silvester Anfang zich naar buiten toe presenteert bewijst enkel hoe knap het allemaal in elkaar zit. Of om het met de woorden van Jack White te zeggen: “Coca Cola. Micky Mouse. Ramones. Achter elk goed product zit een goed imago”.

Op het Pauze festival dat op het einde van deze maand in de Vooruit plaats heeft, stelt de Limburgse fotograaf Jef Mertens zijn film ‘Dronevolk’ voor, een muziekdocumentaire over de Vlaamse drone -en weirdfolkscene met bijdragen van Ignatz, Sivester Anfang, Bear Bones Lay Low en Kiss The Anus Of A Black Cat.

In zijn Microcosmos-reeks zoomt Joeri Bruyninckx in op muziek die op de zogenaamde micro-labels verschijnt, labels die bewust kiezen voor een kleinschalige aanpak. Ze brengen muziek uit op cdr's en tapes, kiezen voor handgemaakte hoesjes en verdelen hun muziek via postpaketten.

Noémie Dal, een 26-jarige vrouw uit Sint-Gillis met Oekraïense roots, bracht afgelopen zomer haar eerste eigen plaat uit: een C-60 cassette genaamd ‘Norémie’ vol fragiele en intieme lofi-liedjes die doen denken aan Movietone, Christina Carter en Mick Turner. Deze muziek bracht ze uit op haar eigen Kourlyk-label.

In zijn Microcosmos-reeks zoomt Joeri Bruyninckx in op muziek die op de zogenaamde micro-labels verschijnt, labels die bewust kiezen voor een kleinschalige aanpak. Ze brengen muziek uit op cdr's en tapes, kiezen voor hangemaakte hoesjes en verdelen hun muziek via postpaketten.

In zijn Microcosmos-reeks zoomt Joeri Bruyninckx in op muziek die op de zogenaamde micro-labels verschijnt, labels die bewust kiezen voor een kleinschalige aanpak. Ze brengen muziek uit op cdr's en tapes, kiezen voor hangemaakte hoesjes en verdelen hun muziek via postpaketten.

Je hebt luide concerten zoals die van bijvoorbeeld Metallica. Je hebt zeer luide concerten zoals die van pakweg Wolf Eyes. Je hebt menstergend luide concerten zoals dat van Throbbing Gristle een dag eerder. En dan heb je KTL, de groep van Mego Editions-labelbaas Peter Rehberg en Sunn O)))-gitarist Stephen O’Malley. KTL werd in 2005 opgericht met de bedoeling om de theatervoorstelling ‘Kindertotenlieder’ van Gisèle Vienne van een soundtrack te voorzien, maar omdat deze samenwerking de beide heren zo goed beviel, is dit dan uiteindelijk toch een groep op zich geworden, en geen eenmalig project. De muziek die Rehberg en O’Malley samen maken klinkt eigenlijk zoals te verwachten, namelijk als een combinatie van donkere elektronische soundscapes met ultralangzaam voortslepende gitaarriffs. Noem het doomtronics, voor mijn part.

Na vijfentwintig jaar stilte verscheen vorige maand ‘Part Two – The Endless Not’, de nieuwe cd van het legendarische Britse kunstenaarscollectief Throbbing Gristle. Deze plaat kwamen Genesis P-Orridge en co live voorstellen met, op uitnodiging van de groep zelf, Alan Vega in het voorprogramma, die trouwens ook een nieuwe plaat te promoten had.

Dit voorjaar bracht de Brusselse striptekenaar Bram Devens onder het pseudoniem Ignatz zijn tweede cd uit op het Gentse Kraak-label. Dit simpelweg ‘II’ getitelde album klinkt een stuk songgerichter dan zijn voorganger en kon op een hoop lovende kritieken rekenen. Als gevolg hiervan speelt Ignatz de komende maanden een hoop concerten, waaronder een kleine tournee door de UK. Hierover sprak ik met hem begin april in het Brusselse schaakcafé Greenwich.

Dennis Krokodil is Dennis Pieters, de frontman van het Limburgse free –en junknoisemonster Krokodillenland. En sinds eind vorig jaar ook de fiere maker van ‘Headphone’, zijn eerste solo-cd waarop drones, white noise en vervormde stemmen voor een duistere trip zorgen.