Zoals het een goed festival betaamt, tracht Anima elk jaar een barometer te zijn voor al wat er binnen het genre leeft, vooral dan met zijn internationale selectie van kortfilms. Doorheen de 4 programmas’s die ik heb gezien (het 1ste van de vijf wordt besproken door Sam Steverlynck) werden zowat alle stijlen en tradities vertegenwoordigd, met soms wisselend succes. Dit doet vermoeden dat er bij de selectie bewust een panoramisch aanbod wordt nagestreefd, eerder dan enkel het allerbeste of vernieuwendste te willen tonen. Een te respecteren keuze.

Zoals het een goed festival betaamt, tracht Anima elk jaar een barometer te zijn voor al wat er binnen het genre leeft, vooral dan met zijn internationale selectie van kortfilms. Doorheen de 4 programmas’s die ik heb gezien (het 1ste van de vijf heb ik gemist, maar wordt besproken door Sam Steverlynck) werden zowat alle stijlen en tradities vertegenwoordigd, met soms wisselend succes. Dit doet vermoeden dat er bij de selectie bewust een panoramisch aanbod wordt nagestreefd, eerder dan enkel het allerbeste of vernieuwendste te willen tonen - een te respecteren keuze.
Anima kan dan misschien niet meteen op de meest vooruitstrevende reputatie bogen, het kan wel op veel sympathie rekenen. En hoeveel festivals bestaan er waar achterstanden op tijdsschema’s worden ingehaald door systematisch reclameblokken over te slaan ?

Wat volgt is een bespreking van alle kortfilms die ik zag, gegroepeerd per programma-onderdeel en in de volgorde van vertoning.

Waar staat de Europese animatiefilm tegenwoordig in vergelijking met haar Amerikaanse en Japanse grote broers ? Visueel en stilistisch is het vrijwel onmogelijk “de Europese animatiefilm” als geheel te onderscheiden, maar enkele films bewijzen dat er wel degelijk een aantal inhoudelijke aspecten zijn die vreemd zijn aan de Amerikaanse of Japanse animatieindustrie.