Neem een paar dansende boerka's, verkleed je acteurs als vrouwelijke cops die een Afghaanse boer mishandelen, mix dat met songteksten als 'The Jihad Jive' en 'I wanna be like Osama' en noem het geheel Jihad the Musical. Je bent als beginnend collectief op het Edinburgh Fringe Festival meteen verzekerd van genoeg media-aandacht om je hoge inschrijvingsgeld snel terug te verdienen. Zo gebeurde het deze zomer, en met de nodige ophef. Niet dat het tekstschrijver Zoe Samuel en regisseur Evan Cabnet van Jihad the Musical daarom te doen was. Voor een loutere pr-truc was hun productie veel te serieus opgebouwd, maar een rel kregen ze wel. Engelse moslims riepen op tot een boycot omdat ze de islam te zeer in verband zouden brengen met terrorisme. Niet-moslims ijverden voor een ban omdat het terrorisme net te veel gebagatelliseerd zou worden, wat – zeker in het licht van de mislukte aanslag in Glasgow – een klap in het gezicht zou zijn van alle slachtoffers van terroristische aanslagen. Zie je de musical zelf, dan kan je je enkel achter de oren krabben. Waarom haalt zo’n onschuldige productie zelfs het CNN-nieuws?

 

Hoe kan een intiem medium als toneel concurreren met die enorme beeldenstroom uit de brandende wereld die we dagelijks te vermalen krijgen? Welke taal stelt de hedendaagse theatermaker in staat om die wrede absurditeit te tonen zonder sentimenteel te worden, zonder effect na te jagen, zonder gratuite uitspraken te doen? Voor een publiek dat alles al heeft gezien en denkt te kennen? Kamp van Hotel Modern toont dat het kan.