Wat gebeurt er als je een esthetisch-artistiek en een politiek-artistiek theaterbeest bij elkaar brengt rond Mefisto van Klaus Mann, om er vlak na de gemeenteraadsverkiezingen een toneelbewerking uit te puren? De meeste critici bleken het er grondig over eens: de nooit eerder vertoonde combinatie van Guy Cassiers en Tom Lanoye gaf ‘groots theater’, en ‘een intentieverklaring voor het nieuwe Toneelhuis van formaat’. Een statement is Mefisto For Ever inderdaad geworden, maar is het ook meer dan dat?