Het is stralend weer op het laatste weekend van Documenta 12. Maar de zon heeft plaats moeten ruimen voor kunst. Véél kunst. Tijdens deze editie hebben maar liefst 750.000 cultuurliefhebbers de meer dan 500 kunstwerken bekeken van wel 113 kunstenaars.

Kortrijk laat voor enkele weken klanken los op eigen grondgebied: concerten, filmvertoningen, een tentoonstelling en een parcours van geluidsinstallaties- en sculpturen weerklinken in de stad. Bijna geluidloos voor diegenen die het niet weten, erg hoorbaar voor de bezoekers van het Happy New Ears Festival.

Luc Tuymans is een man van vele talenten: hij schildert, hij denkt, hij praat, hij zingt. Dat laatste heeft de cultuurminnende tv-kijker in LUX XL kunnen zien én horen op een vrijdagavond nog niet zo lang geleden. En door al deze bezigheden heen blaast hij dikke slierten rook de wereld in. De Antwerpse kunstenaar is een fervent roker, en dat je dit er maar moet bijnemen als bezoeker van I don’t get it in het Fotomuseum zal je geweten hebben. De zaal op de 4de verdieping doet tijdelijk dienst als bibliotheek van Tuymans’ beelden die de basis vormen voor de schilderijen. Nieuw werk was te zien in beide Zeno X galerieën: Les Revenants.

Het Artefact festival 2007 staat in teken van het spanningsveld tussen aanwezigheid en afwezigheid. Vorig jaar lag de nadruk vooral op de ruimtelijkheid en hoe je deze ervaart, dit jaar is de confrontatie met de blik van de toeschouwer een centraal gegeven. Eén van de sleutelwerken in 2006 speelde zich grotendeels online af waar je toen virtueel een nieuwe fantasierijke wereld kon ontdekken [The Endless Forest – Tale of Tales], dit jaar vormen de installaties een spiegel van de wereld waar we ons daadwerkelijk in bevinden. Je wordt er als toeschouwer recht tegenover geplaatst en je kijken naar wordt in vraag gesteld.

Zoveel blikken, zoveel visies op de stad. Ook de expositie in het NAi te Rotterdam geeft dit aan door een grote verscheidenheid aan foto’s tentoon te stellen. De beelden brengen je van grootsteden als Bangkok en Parijs naar woonwijken in Egypte, en van surreëel aandoende landschappen in IJsland kom je uit bij de binnenkoertjes van bij ons. De veelheid aan impulsen in de stad heeft op iedereen een ander effect. De één wordt gulzig in het kijken, de ander wordt getypeerd door net met een uiterst gefragmenteerde blik de chaos gade te slaan. Zoals de gevarieerdheid aan blikken, is ook de tentoonstellingsruimte opgedeeld in verschillende ‘districten’.