Een rimpeling in het water. Het bewoog menig schilderharten. Van de Romantiek, waar de golven de schittering van de zon opvangen en terugwerpen op de verknochte ziel van de toeschouwer en zo’n schril contrast vormen met diens dagelijkse beslommeringen dat die ene weerspiegeling er danig in slaagt een schittering van het wezen des bestaands te evoceren. Een rimpeling ook, die bij de impressionisten de laatste okerrode stralen absorbeert van de zon, die eeuwig langzaam in het water van het schilderij wordt opgeslokt.

Parijs... de stad genoemd naar het verwijfde hoofdpersonage uit Homeros’ Ilias die de schoonste moest kiezen tussen drie schone madammen. Paris... de stad van het parisoordeel. Kiezen tussen schone alternatieven. Vier euro dertig voor een koffietje op een terras met net geen zicht op de Eiffeltoren? Veertien euro voor een Chateau vol gelijke kamers: Louis XV meubilair, bombastische schilderijen, neoclassicistische mythologische beelden en digitale Japanezen? Houden we het gratis in een overvolle, joelende Notre Dame waar zelfs het kleurenbouquet van het Gotische rozet geen gevoel van magie meer kan opleveren? Of pikken we toch een museumpje mee?