Toen Olivier Zabat gewapend met een diploma beeldende kunst de Academie voor Schone Kunsten in Grenoble verliet, kon hij waarschijnlijk niet vermoeden dat hij meer dan tien jaar later zou worden omschreven als één van de meest spannende cineasten in Frankrijk. Wat niet wil zeggen dat hij de beeldende kunst onderweg vaarwel gezegd heeft, integendeel. Het is net Zabats oog voor compositie, lichtspeling en kleurcombinatie dat van zijn laatste productie Yves een visueel spannende documentaire maakt.

Vaak kom je een tentoonstelling tegen waarvan je denkt: best aardig. Even vaak loop je naar buiten met een gevoel dat je iets essentieels gemist hebt, dat je ergens een vitale clue over het hoofd gezien hebt. Soms weet je al nog voor je de uitgang van het museum bereikt hebt, dat je je morgen geen enkel kunstwerk meer zal herinneren. Maar heel af en toe krijg je zo’n trefzekere uppercut van een kunstwerk dat je weet dat je de kneuzingen nog lang zult voelen. Exploding Camera en Les Instantanes  zijn zulke werken

Wie beweert dat kunst zich in de ‘softe’ sector bevindt, is duidelijk nog niet naar Tore, de tentoonstelling met werk van Marcel Berlanger, gaan kijken. Vanaf 26 mei is Brussel een kunsttempel rijker, maar voorlopig is het gebouw Forest Wielemans oftewel Wiels nog één grote bouwwerf. We worden bij het binnenkomen al gewaarschuwd dat we enkel omhoog en rechtdoor mogen gaan, zeker NIET rechts of links, wat dat is ‘très dangereux!’. Met knikkende knietjes beklimmen we vervolgens de wankele aluminiumtrappen (met doorkijk!) aan de buitenkant van het gebouw tot aan de 3e verdieping, waar we opgelucht ademhalen. Nee, hedendaagse kunst is niet voor mietjes!

Once upon a time leefde er een medium in Algerije die luisterde naar de naam Marthe Beraud. Zij was niet zomaar een tolk voor de geestenwereld, nee, zij was begiftigd met de zeldzame macht der materialisatie. Onder de naam Eva C. trok ze naar Parijs waar ze vriend en vijand verraste met haar morbide séances. Kunstenares Zoe Beloff baseerde haar installatie op dit levensverhaal en nodigt ons op ARTEFACT uit om zelf de duistere wereld van teleplasmen te betreden. Spooky!

Het is maandagavond en werkend Miami houdt het voor bekeken. Collins Avenue barst uit zijn voegen, de auto’s vormen één grote bonte kralenketting van Sunny Isles tot South Beach en ondergetekende probeert zich een weg te banen naar 23rd Street. De bus stopt en vertrekt, stopt en vertrekt, stopt en vertrekt, maar lijkt niet echt vooruit te gaan. Tegen de tijd dat we Gallery Berengo zullen bereiken zijn de eitjes van Koen vanmechelen waarschijnlijk al uitgekomen!

De openingsavond van ‘s werelds grootste galerijbeurs op Miami Beach begint veelbelovend. De kunstwerken zijn werkelijk alom tegenwoordig: mensen gekleed in alle kleuren van de regenboog, liefst nog in één outfit en gezichten strakker dan de bikini van Pamela Anderson. Ah, Art Basel! Waar de ‘kunst’ in gekunsteld nog ergens voor staat. Maar mensen kijken is natuurlijk niet de hoofdreden van ons bezoek aan de beurs hier in het Convention Center. Art Basel Miami Beach heeft de afgelopen jaren hard gewerkt aan haar imago van ‘de grootste én meest kwaliteitsvolle kunstbeurs’. Meer dan 200 galerijen stellen hun topwerken tentoon, in de hoop er enkele te kunnen slijten aan de collectioneurs. Tenminste, dit was vroeger de belangrijkste reden van deze samenkomst. Tegenwoordig lijkt het meer een competitie tussen de verschillende curators. Niet degene die de meeste werken verkoopt gaat als overwinnaar naar huis, maar wel de galerij met het hoogste populariteitsgehalte.

1934, The Dustbowl. We hebben al gezelliger plaatsen gezien! Het is er vuil, zanderig, vergeven van ziektes maar bovenal ondraaglijk warm en droog. Doorheen dit treurige landschap gaat een karavaan kermiswagens op zoek naar een nieuw dorp om uit te melken.