Mightysociety is een ambitieuze cyclus van tien voorstellingen die worden geschreven door de spraakmakende Nederlandse theatermaker Eric de Vroedt (1972). De kaarten liggen open en bloot op de website van de Vroedt zelf: “Geen klassiekers of kunst om de kunst, maar nieuw geëngageerd theater over brandende actuele kwesties. Het schreeuwerige pamflet uit de jaren zeventig voorbij, maar wel met twee voeten midden in de wereld.”

Jonge makers beoordelen is niet eenvoudig omdat ze nu eenmaal meestal op jonge leeftijd debuteren en jeugdigheid betekent nog altijd leren. Dat betekent vaak dat ze nog moeten leren de materie wat grondiger uit te spitten en extremer keuzes te maken. Desalniettemin is het soms interessant zo’n eerste worp te bekijken en dat tastende zoeken te voelen. Maar ongeacht de leeftijd, zijn een goede tekst, goede acteerprestaties, een boeiende vorm en een eigen visie op de realiteit en maatschappij vandaag, altijd herkenbaar als “goed”. Dat hebben de programmatoren van Batard met reden in Nico Boon gezien.

Bonanza is een voormalig voortvarend ex-mijnwerkersstadje aan de uitlopers van de gure Rocky Mountains in de Amerikaanse staat Colorado. Het filmmakerscollectief Berlin schetst op een soundtrack van Peter Van Laerhoven een filmisch, documentair portret van het reilen en zeilen van de zeven permanente inwoners die over vijf huishoudens zijn verdeeld. De vormgeving van dit project is origineel: een podiumvullend schaalmodel van de vijf huizen en evenveel filmschermen waarop poëtische landschapsbeelden afwisselen met interviews met de protagonisten. 

Bram De Cock reageert op een open brief van Wouter Hillaert aan het theatergezelschap Abattoir Fermé.
Lees de brief  van Wouter Hillaert in onze rubriek 'Plus' van Rekto:Verso via de volgende link: www.urbanmag.be/artikel/1043/brief-van-een-fan

In Lachstuk, de nieuwe voorstelling van schrijver, regisseur en Ceremonia-acteur Johan Knuts, proberen twee vereenzaamde, gekwetste personages tevergeefs de afgrondelijke leegte vol psychologische en sociale obstakels te overbruggen om elkaar de hand te kunnen reiken. Een ingetogen voorstelling -met een misleidend-lichtvoetige titel- die de droefgeestige tristesse van sympathieke sukkels op zoek naar menselijke warmte in de verf zet.

Decreation is een choreografische krachttoer van The Forsythe Company uit 2003, waarvan we tijdens het Kunstenfestivaldesarts een herneming mogen smaken. Uitgangspunt voor publiekslieveling William Forsythe is de gelijknamige opera van de Canadese schrijfster Anne Carson, waarin verhalen over liefde, jaloezie en de reis van de ziel naar God samenkomen.

And Then is de nieuwste performance van de jonge, Hongaarse Eszter Salamon. “Performance” staat expliciet op de voorflap van het programmablaadje en als de credits voor film, muziek, dans, dramaturgie, lichtontwerp en coproducenten langer blijken te zijn dan de korte inhoud, dan weet je al een beetje waaraan je je mag verwachten. Van alles een beetje, en finaal een mager beetje van alles.

Met Tourniquet slaat Abattoir Fermé na de spraakmakende Chaostrilogie opnieuw de richting in die reeds werd uitgestippeld met de voorstellingen Moe maar op en dolend (2005) en Testament (2006). Daarmee wil Abattoir het klassieke primaat van de dramatekst in het theater in vraag stellen ten gunste van een plastischer, associatiever en symbolischer beeldtaal. Ondanks de afwezigheid van tekst (nog slechts enkele regels), slaagt Abattoir erin de inhoud van Tourniquet helder en concreet, ja zelfs betrekkelijk eenvoudig en herkenbaar te houden. Tourniquet reikt de kijker voldoende sleutels aan om voor zichzelf een steekhoudend narratief en situationeel kader te scheppen en dat is een grote verdienste. Die helderheid is het gevolg van een geslaagde, evenwichtige dosering van anekdotische en abstracte elementen, niettegenstaande de hoge graad van dubbelzinnigheid en intertekst die het werk van Abattoir sinds het begin altijd al heeft getypeerd en die de noodzakelijke ruimte voor verbeelding en bevraging bij het publiek vrijwaart.

What is thinking? Is een Engelstalige voorstelling gemaakt en gespeeld door de Nederlands-Schotse Carly Wijs en de Pools-Belgische Ryszard Turbiasz (zie ook de Vereniging van Enthousiasten voor het Universele en Reële met Johan Dehollander en Dirk Van Dijck). Uitgangspunt voor dit sprankelend-origineel werkstukje is de intense maar korstondige liefdesaffaire tussen twee wereldberoemde Duitse filosofen: de Joodse filosfiestudente Hannah Arendt en haar Arische, getrouwde filosofieprofessor Martin Heidegger. In tegenstelling tot wat de titel laat vermoeden, wordt in de voorstelling geen éénduidig en definitief antwoord gezocht en gegeven, maar wordt de vraag in en door het spel geherformuleerd als: “Wat is denken in relatie tot handelen?”.

Zelden zo’n beklijvende en ontroerende voorstelling gezien als Urlo van Pippo Delbono, de Italiaanse grootmeester van een nieuw, eigenzinnig theater van de wreedheid. Urlo of kreet, schreeuw, is een ode aan het anders-zijn, de liefde, de vrijheid en het leven. In al hun pijn, krijgen hun gesmoorde zijnskreten een poëtische vertaling in rake tekstfragmenten en vooral, in een zinneprikkelende overdaad aan verstilde en wervelende beelden. Burlesk, grotesk, schilderkunstig, het zit er allemaal in, dat zijn we van Delbono gewoon.

Sam Touzani (35) timmert reeds geruime tijd aan de weg in televisie, radio, dans, theater en stand up comedy. Deze energieke, pezige creatieveling van Berbers-Brusselse origine, laat zich de laatste jaren meer en meer opmerken met introspectieve, uitdagende en spraakmakende voorstellingen zoals One Human Show (2002), Gembloux! A la recherche d’une guerre perdue. (2003), Allah Super Star (2005) en nu ook weer met zijn laatste theatrale vuurwerk: Liberté, égalité, sexualité (2006).