Ergens, in de catacomben van de religie, overheersen versteende wetten en rituelen waarvan we de betekenis voorgoed bijster zijn, nog steeds als een ware katholieke gesel. Achter de glasramen van een glanzende kathedraal gaat een monumentale kerker schuil waarin bestofte dogma’s gelovigen opsluiten als kluizenaars. Het godsvrezende wezen staat hier en nu oog in oog met en in het alziende teken van dat ontzagwekkende verlangen naar een eeuwigdurend hiernamaals. Maar het vertekende grimas van de geestelijke orde, die Erik De Volder in zijn nieuwste theaterproductie tegen elkaar uitspeelt, ademt wierook uit met een verdacht zwavelachtige geur.

Schoorvoetend betreed je een ruimte waarin je met geopende ogen even lijkt te slaapwandelen. De duisternis van het Blindenrestaurant zet niet alleen de perceptie van het meest vertrouwde zinorgaan op het spel, maar daagt ook elk ander zintuig uit. Vòòr en tijdens de maaltijd staat een blinde of slechtziende ober ons in het donker geduldig bij. Wanneer we na de maaltijd terugkeren naar een verlichte zaal vragen zij of wij bereid zijn hen verder te begeleiden. Niet zozeer angst of beklemming, als wel verwondering en verrassing volgen op de confrontatie met de verhullende sluier van duisternis die tijdens dit culinaire concert Blindelings over onze ogen wordt uitgeworpen.

Met een explosieve cocktail van geld, seks en geweld consumeert de westerse mens het lichaam. Jaagt hij daarbij zichzelf voortdurend de vernietiging in door enkel de bevrediging van het eigen genot na te streven? Of probeert hij ook dat andere, naaste lichaam te laten genieten? Met Platform bewerkt Johan Simons voor NTGent het gelijknamige boek van Michel Houellebecq. In zijn enscenering wil Simons de hoop van het hoofdpersonage Michel laten doorschemeren. Een hoop die ijdel blijkt te zijn, wanneer de droom door een rake klap vernietigd wordt. Net na de aanslag op dat geliefkoosde lichaam van Valérie keren we terug naar het begin. Om in de puinhoop op scène een gebarsten beeld terug te vinden van deze westerse mens, maar ook van een vijand die beweert hun reddende engel te zijn.

Welkom! Laat de gastvrije uitnodiging van een deurmat ons vooraan op scène in grote letters verstaan. Welkom? Vragen we ons even later misschien wel af. Braaf Pietsjen veegt er nog liever zijn bestofte laarzen aan af. Als de ongeboren zoon van Triphon en Quintine is hij de absolute afwezige in het gezin Muys. In volwassen gedaante blijkt hij echter toch aanwezig, weliswaar in de marge van het volkse dorpsverhaal dat op scène in korte sequensen uiteenvalt. De religieuze overtuiging dat hij kost wat kost een kind wil verwekken, vervult Triphon geleidelijk aan van een blinde en nietsontziende bezetenheid. Stevig knoopt hij het in zijn hoofd 'in godsnaam' nood te hebben aan een nakomeling. Met Au nom du père schildert Eric De Volder een tragikomisch tableau van een oer-Vlaamse familie die stilaan verteerd wordt door de kinderwens van een op hol geslagen vaderfiguur.

In de jaren tachtig is Joop Admiraal een gevierd theateracteur in Nederland. Zijn eerste lof oogst hij met U bent mijn moeder. Een autobiografische solo die dateert van 6 november 1981 en die bekroond wordt met de prestigieuze Louis d'Or. Met een sublieme dubbelrol portretteert Admiraal in dit stuk niet alleen een zoon én zijn dementerende moeder. Tegelijk pleit hij voor het recht op waardig ouder worden én zelfbeschikking. Sien Eggers en HETPALEIS presenteren hun Vlaamse versie op het Theaterfestival in Nederland.

Maar wat dan met 'fimosis'? Wat een woord ook. Nog nooit van gehoord - hoor ik je zeggen. Geen nood. Hoewel (...) De titel Fimosis werd afgeleid van een Griekse term ('fimose') die verwijst naar 'voorhuidvernauwing', naar een aangeboren of verkregen vernauwing van de uitwendige opening van de voorhuid. Hoe kan een complexe, maar fascinerende term als fimosis de titel worden van een theatervoorstelling? De acteurs zelf wilden er tijdens Het Theaterfestival 2006 bij de nabespreking in de Singel amper een woord over kwijt. Maar toch moet het een poging waard zijn. Hoe en in welke hoedanigheid balt 'fimosis' als titel en als term deze vrij eenvoudige, maar niettemin ingenieuze voorstelling dan metaforisch samen?